Modern Zamanlar

Bugün bir çok insan mutsuz. Bunu  çığ gibi büyüyen Avm kültüründen ve içini dolduranlardan rahatlıkla anlayabiliyorum.

Herhangi bir avm ye gittiğinizde kendinizi yalnız ve fakat kitlelerle birlikte olduğunuzdan belki kısa süre için mutlu hissedebilirsiniz. Lüks kafeler, marka dükkanlar size başarırsan senin de olabilir dürtüsünü iteliyor içten içe.

Kapitalizmin ibadethanesi Avm ler. Haftasonu mutlaka ibadetini yaparsın. Hele cemaat çoksa sen de bu cemaatin üyesi olduğundan, kendini herkesle beraber hareket ettiğin, ortak zevklerinizin oluştuğu ve beraber aynı şeylerle eğlenip, hırslandığın için gönül rahatlığıyla evine varırsın.

Kapitalizm böyle işte.

Kapitalizm bizim sadece cüzdanımızı boşaltıp, sürekli mala, markaya secde eder haline getirmedi. Duygularımızı ve bireyselliğimizi kaybetmemize sebep oldu.

Bugün birçok insan bireysel değil. Bireysel duygularını yaşayamıyor, karar veremiyor. Herkes kitle halinde. Kitle halinde bir yerlere gidiliyor, izleniyor, okunuyor.

Eğer kapitalizm gurusu birileri şuraya gidin, bunu alın, okuyun derse bizler de onları okuyoruz, alıyoruz, gidiyoruz.

Kitle kültürü ile hayatımıza devam ediyoruz. Bu da kısa vadede herkesle birlikte olup, kendinizi şehir cangılında yalnız olmadığınızdan daha güçlü hissetseniz de, sonrasında, kendi kararlarınızı kendinizin almadığı, başkalarının direktifleriyle dolu bir hayatın geçiyor olduğunu görüp mutsuz olursunuz. Görebilirseniz tabii.

Duygularınızı kendi karakterinize göre hissedemediğiniz için içiniz bomboş oluyor. Doldurmak için best seller olmuş bir roman ya da vizyon filmlerinin birinci sırasındakini izleyip kendinize gelmeye çalışıyorsunuz.
Safiyane duygularla ortaya çıkmış Anneler günü, kapitalizm tarafından sömürüle sömürüle, biricik annemizi, senede bir gün hatırlayıp küçük ev aletlerinden birini alarak onu yine eve ve ev işine mahkum ettiriyor.
Babalar günü, dünya çocuklar günü, kadınlar günü, sevgililer günü. 

Ama hayır.
Ben bir insan olarak yukarıdaki günlere göre mi davranacağım. Sistem ya da birileri bana hediye al diyecek ve ben senede bir gün çiçek, hediye, falan alacağım. 
Benim içimden istediğim zaman ya da kişinin kişisel tarihindeki, onun için özel olan bir gün de hediye almayacak mıyım? Sanki dünya toplama kampı ve biz insanlar da duygulardan, akıldan yoksun da birileri bunu yap, şunu yap diyerek bizim aklımız ve duygumuz yokmuş gibi davrandırtacak. Davrandırıyor.
Ben herkesten eksik kalmamak için bunları başkasının dediğini yapmak zorunda değilim. Aklım, duygularım var ve başkasının söylemi üzerinden hayatımı devam ettiremem. Bu beni olmadığım kişi yapar.

Bu nereye kadar devam edebilir ki? Sürekli onaylanmak için kendini bu kadar az gerçekleştirmek ve mükemmel bi oyuncu gibi hayatını olmadığın kişi olarak sürdürmek.

Belki hayvanları seviyorsunuz onlara zarar gelsin istemiyorsunuz ve büyük bi çelişki olarak yunus parklarına gidip, yunus havuzunda onlarla beraber yüzdüğünüzde hayvanı sevdiğini sanıyorsunuz. Kitle sana bu iyi, cici dediği sürece hiç ama hiç bir şeyi sorgulamıyorsun. Pet shop denen işkencehanelerden, köle pazarından köle beğenir gibi, rengine, ırkına, kilosuna kadar incelediğin halde, hayvanın gözüne bakmadan, bi iletişim kurmadan hayvan satın alıp, kendini hayvansever sanıyorsun. Ne yazık ki bu da aldığın çanta, kot pantolon, ayakkabı gibi. Onunla kendine prestij sağlamak istiyorsun. Çünkü o kedi, köpek, balık cinsi "moda."

Aslına bakarsan bu kadar sunilik, senin varlığına, varoluşuna aykırı. Çünkü bu kadar kitlesel davranırsan, emir erinden farkın kalmaz. Ne ki emir eri, kendisinin emir eri olduğunun farkında ve sonuçta kurtulacağını bilip, seviniyor.

80 li yıllarda ortaya çıkan Hülya Avşar bu kitle psikolojisini belki içgüdüsel belki de uyanıklığından çok güzel kullandı. Çıktığı dönemde kuşkusuz ki, onun kadar güzel bir çok kadın vardı. Fakat o her yazılı ve görsel basını gördüğünde, ben güzelim, ben güzelim diye röportajlar, geyikler millete sununca, herkes tartışmasız Hülya Avşar’ın güzel olduğunu söylüyordu. 90 larda şöyle bi bilmece vardı; York, York, York, Amerika’nın başşehri neresi? diye sorduklarında % 90 kişi buna New York cevabı veriyordu. Sen önce bi şeyi empoze et ve sonrası geliyor işte.

Politikada bu başka mı? Bir politikacı sürekli haktan, hukuktan, demokrasiden, hele hele Allah'tan dinden, imandan bahsediyor ve gıdaya kadar “helal” tanımlamasına giriyorsa, sen de kitlesel olarak evet yaaa diyorsun. Hele basında bellediğin bir takım köşecileri ezberlediysen, onların sözlerini tekrarlamaktan öteye bir fikrin, kendi kararın oluşmuyor. Köşe olmuş köşeci bugün kendi yararına ikna eder, yarın kendi çıkarı doğrultusunda diğer fikre itaat ettirirken ve  sen de hayatını kitlesel kitlesel sürüdürürken belki aklına ben nerde hata yaptım diye sorma ihtiyacını duymayacak kadar embesilleşirsin.

Soru sorma, neden, nasıl, niçin, n'oluyor  gibi soruları  belki zihninden uçmuş ve sen okuduğun köşeciler kadar var olursun.

Belirlediğin biri,  şu kötü derse, onu kötü, iyi dediğini iyi bellersin.

Fakat sen ve senin gibiler yüzünden bir çok insan  mutsuz olmak zorunda değil. 

Kapitalizm insanları düşünmeyen, sorgulamayan insan haline getiriyor ne yazık ki.

Belki sonunda duyguların  atağa kalkar da, mutsuzluğunun sebebini araştırıp kendi halinin farkına varıp silkilenirsin. Bi umut işte.

Barbar hayat

Fethiye'de berber çıraklığı yapan çocuğu iple boynundan bağlayarak, motorsikletin arkasından koşturan, berber denilen barbar "bu işi şaka amacıyla yaptığını" söylemiş gözaltındayken. Polis aracına binmeden önce büyütmeye gerek olmadığını söyledi.
Çocuğun babası da bu olanlardan şikayetçi olmamış. İskele.
Bu durumda şikayetçi olunmadığı için barbar suçsuz mu olacak?
Yoksa baba (iskele) de barbarla birlikte suçlu mu olacak?
Çocuk orada çalışmaya devam mı edecek?
Biz her haber izlemeye devam ettiğimizde, yurdumuzun psikopatlarını tek tek tanıyıp ve fakat onlar güzide esnaf olarak hayatlarına devam mı edecek?

Şimdi hakikatı görme zamanı

Doktor, elim kalem tutmaz oldu, canım istemiyor. İçim yine bulanmaya başladı doktor. Biliyor musun, bi de  daralma geldi.

Öyle mi doktor? Öyle mi? Kendi içime mi döneyim? Etrafımdaki bayağılıkları, aşağılıkları, riyakarlıkları görmezden geleyim!

Ah doktor, ne zaman, nereye kadar? Böyle bir zaman, mekan var mı? Nasıl, ne dedin, doktor? Bir seyahate çıkmak iyi mi gelir? Nereden biliyorsun doktor, bundan sana bahsetmemiştim oysa. Ben yol adamıyım. Uzun yol hem de. Günlerce, aylarca, kara parçası olmadan yaşadım. Evet, ben o zaman yaşadım doktor.

Doktor sen harbiden doktorsun. Nasıl da bana neyin şifa vereceğini buldun.

Neden karada duramıyorum doktor. Neden? İnsan çokluğundan mı, yokluğundan mı? Karar veremiyorum. Bi R.yi sevdim doktor, bi de yazmayı. R. kim mi? Hiç kimse doktor, hiç kimse. Öyle biri yokmuş. Ben var saymışım. Varsayalım R. var deyip, onu bi güzel kurgulamışım. R. sen benim yarattığım bi karaktermişsin. Ben sana güç verdim, gücümü sen de gördüm R. sen benim gücümü boşalttın R. hiç bir fikrin yoktu, sadece kalıplaşmış sözleri papağan gibi tekrarlıyordun. Senin Sanat Tarihi okuman ne büyük bi fiyaskoymuş. R. hayatımın fiyaskosu.

Her defasında enerjimi tüketiyordun. Bense enerjimi senden aldığımı sanıyordum. Sürekli filozoflardan tekrarladığın fikirlerin, seni gözümde bi yere kadar büyütmüş, sonrasında kendi küçük burjuva ahlakına yenilmen benim içimi boşalmaya yetti de artmıştı bile.

Günlerce aç kaldım. Açlığın ne demek olduğunu sen bilir misin? Nerden bileceksin? O senin romanlarda 

okuduklarından tamamen farklı. Beni gördüğün o gün; açtım, oda leş gibiydi ve ben bunun farkına bile varamayacak kadar açtım. Sense açlığın insanı insanlıktan çıkaracak kadar berbat olduğunu göremeyecek kadar toktun. Aç olmanın, parasızlığın açlık çekmenin romantik bir yanı olduğunu düşünüyordun. Söylediğine göre odada benim duymadığım ekşi bi koku vardı. Sakallarım uzamıştı. Bana o gün iğrenerek baktığını hissetsem de, sana bunu konduramadım. Sen, mükemmmel masumiyetin simgesi.

Sen sadece bi zavallıdan başkası değilmişsin. Neden sevdin beni? Seni sevdiğim için. Evet, belki tutkum gözlerini kamaştırdı. Düşünsene, imla kurallarını, grameri bile bilmezken, okudum, öğrendim. Günler, gecelerce okudum.

Ortalama bi kolejliyi kat be kat aşıp, onların papağan gibi ezberleyip öğrendiği cümlelerinden başka bi şeyi yoktu. Bütün bu temeller üzerinde, yeni orjinal bi fikir üretemiyorlardı. Ne kadar da safmışım meğer. Neden onları gözümde o kadar büyüttüm ki. Diplomanın bi kağıt parçası olduğunu anlamam uzun sürmedi.

Sana, yazdığım her satırı okudum. Güzeldi, çirkindi. Hepsine burun kıvırdın. Senin gözünde sıfırdan ancak avukat, banka müdürü en nihayetinde gazete muhabiri olunabilirdi.

Sen de onlar gibiydin. Düşmanlarım gibi. Annen babanın fikirlerinin ötesine geçemeyen, hayatında kulaç atamayan, ancak yardım simidiyle kıyılarda debelenen biriydin.

B. senin hakkında söylediklerinde ne kadar haklıymış. Ama ben tutup ne yaptım; onun boğazını sıktım. Zaten onun ölümle randevusu vardı ve o hem dalga geçiyor hem de tutkuyla yaşıyordu. Umrunda olmadı biliyor musun, bu durum.

Yazdım, yazdım, yazdım... Parasızlığa, açlığa, üstümde adam gibi bi kıyafet olmamacasına yazdım. Sürekli dergilerden red cevabı aldım. Umrumda değildi. Umrumda olan sendin. Ama sen beni kendi kalıplarına sokmaya çalışıyordun.

Şimdi düşünüyorum da, sen yazmam için bir araçtın. Bir yanlış anlamayla başkalarının sözünü dinledin.

Neden yazdım? En az seyahatlerim kadar haz alıyordum bundan. Duygularımı ifade etmem gerekiyordu, benliğimden taşıp, kağıda dökülüyordu. Bende dursa... duramazdı onlar, dursaydı patlardım. M. Bana saygı duyan, her fırsatta yardımıma koşan M, benim onun sınıfından olduğumda, bana olan saygısı kalmadı. Onun gibiydim nihayetinde, işçi sınıfından alelade bi serseri. Ulaşılmazlığım bi anda gitmişti. Kendisini o kadar sefil görüyordu ki, benim de onunla aynı işi yaptığını öğrendiğinde, ben de sefilin teki olmuştum birden.

Serserilik ve çalışma günlerim. Serserilik günlerimde adam dövdüm, arkadaşlarıma ihanet ettim ve bol bol da içtim.

Ya çalışma günlerim. O çamaşırhanede çalıştığım gibi hiç bi yerde çalışmadım. Ah doktor biliyor musun, çalışmak erdem değil, kim bunu söylemişse bundan büyük çıkarı olan seni beni çalıştırıp üzerinden para kazanan pisliğin teki.

Çok çalışmak beni insanlıktan çıkardı. Sadece iki lokma yiyip, uyuyordum. Bırak okumayı, düşünemiyordum bile. Çalışmaktan, bir hayvana dönüştüm. Neden mi çalıştım doktor, zaman kazanmak için. Zaman satın alıp, onu yazarak geçirmek istiyordum. En sefil, en aşağılayıcı bi şekilde çalıştım.

Evet, doktor kimse inanmadı bana, benden başka. İnancımı hiç yitirmedim. En büyük değerin kendine inanmak olduğunu anladım doktor.

Demiştim, dergiler adamı sömürüyor. İki kuruş parayı vermemek için ne pislikler yaptıklarını bilsen. Döve döve de aldım paramı.

B. ne mi oldu? Öldü doktor, öldü. Bunu istiyordu. Bana inanan tek kişi oydu. Güç veren. Bi otel odasının köşesinde öldü.

Ne yapayım doktor söyle şimdi bana? Bana zırnık değer vermeyen yayınevleri, romanım basılıp da, çok satmaya başladığında, şerefime yemekler düzenlediler. Umrumda değil. Hayır doktor hayır, umrumda. Bu böyle olacaksa, ben neden bütün bunları, bunca acıyı çektim.

Eski arkadaşlarımla yedim, içtim hediyeler aldım.

Ama sonra ne oldu biliyor musun doktor? Koskoca bi hiçlik kapladı içimi. Bak, işte şurası doktor, ilacı var mı bunu sence? Var mı? En çok sevdiğim şeyi mi yapayım. Evet, doktor haklısın, kıyıda kalmak bana göre değil, denize gitmeliyim, denize...

Doktorlara inanma derlerdi de, inanırdım. İnanırım ben doktor. Beni inancım buraya getirdi. En tepeye, sonra da boşluğa.

Evet doktor, mavi nedir bilir misin, köpüren dalgalar, fırtınalar. Ya kapkara gökyüzü. Sanma ki gökyüzü, deniz, hep mavidir. Bütün bunları denizde olduğum zaman gördüm. Gökkuşağının bütün renklerini ayrı zamanlarda gördüm. Deniz de öyle. Deniz sana her şey verir. Bütün istediğini. En azından benim istediğimi.

Doktor, sana çok uzaklardan yazıyorum. İyi ki söylediğini yapmışım. Sağol doktor. Şu anda güvertedeyim, hava serin, deniz masmavi.

Hoşça kal doktor, hoşça kal. Dünyada görebileceğim her şeyi gördüm. Şimdi denize atlayıp başka diyarları görme zamanı. Benim mekanım burası. Biliyordum. Bunu öğrenmem için karada acı çekip, cenneti de cehennemi de görmem lazımmış. Cennet ne, cehennem ne?

Şimdi hakikatı görmeye gidiyorum, hoş çakal.

Martin Eden

Bir hayalimiz vardı

Bazen okuduğun kitap ve izlediğin film apayrı konuda da olsa, bir patikanın iki karşı tarafında gibi gözükse de, bir şekilde birleşiyor ve bu patika hayatımızın ana yoluna sapıveriyor birdenbire.

Kimi zaman diyorsun ana yola bi türlü çıkamadım; neden? Gereksiz gereksiz insanlara adres sormandır belki nedeni. Yanlış adres Bağdat'tan döner ya.

Hayatı yaşarken anlamadığımızı sanıp, aslında bir takım olaylardan, insanlardan arta kalan birikimler, bize yaşamın özünü sunuyor.

Aslında yaşamın anlamı da yok ya. Yaşam yaşamdır işte, akıp giden zaman var sadece. Şimdi hava soğuk bıktım mıktım yaz gelse, güneşi görsem falan diye düşünüyorum kimi zaman. Hele şu sis yok mu? Günlerdir ruhumun ortasına çöreklenmiş.

Evlerin bacalarından çıkan dumanla birlikte yıllarca yıkanmamış tül gibi, yıkanmamaktan daha da kalınlaşmış, rengi bozkırı andıran hale gelmiş atmosfer. Yıllardır yıkanmamasının verdiği umutla, iki elimle şöyle caaarrttt diye yırtıp, etrafı, evleri, bacaları, denizi, gemileri, martıları ayan beyan görmek istiyorum.

Sonra ayan beyan tv de soğuktan buz tutmuş sokakları, hayvanları, ve tv ekranına girmeyen daha nice şeyi görüyorum.

Geçtiğimiz günler benim için Panaıt Amca (Istratı) günleriydi. Sevdiğim yazarlara amca, hanım, abi, derim. Her ne olursa olsun teyze demem. Bunu kendime yakıştırmıyorum. Bir kadının bir kadına yapacağı hatta bir erkeğin bir kadına yapacağı en büyük hakaret teyze demek. Sanılanın tersine saygı değil kaygı duyulacak hadsizliktir.

Mihail -Arkadaş- gibi romanı ite kaka okuduğumu itiraf edebilirim. Gerçi sonlarına doğru bu hissim değişti evet budur, dedim ama başlarda... gitmiyordu, gitmiyordu. Okuduğunuz romanın zamanla alakası var. Zamanlama manidar! Son günlerden bana arta kalan, insana karşı içimde inanılmaz bir itme gücü oluştu. Bu yüzden de dostluğa falan hiç inanamadım. Görüyor musunuz bin musibet, geldi içimizi kararttı.

İnsan olmak ve hayatı hayvanlardan daha az anlamak ne hazin şey, demiş Panaıt Amca.

Evet Panaıt Amca, insanlara akıl verilmiş duygu verilmiş ama sonuç ortada. Eee unutmamak gerekir ki duygu deyince, insanın aklına sadece sevgi, dayanışma, güzellik, yardımseverlik, v.s gelmesin. Kutu kutu hırs, güç, insanları ezme, riya, açgözlülük, yalan v.s gibi duyguları görüyoruz.

Bizdeki -insanlardaki- akıl ve ilkel duygular önce bir takım insanları, sonra diğer insanları bitirmeye, en sonunda da yeryüzünü bitirmeye progamlanmış sanki.

İnsan insanın kurdudur, tilkisidir, çakalıdır, sansarıdır.

Yukarıdaki satırda şu güzeller güzeli hayvan dostlarıma ne iftiralar attım görüyor musunuz? Karınlarını doyurmak için doğası gereği ne gerekiyorsa yapıyorlar. Evet sen insan karnını doyurmak için yapmıyorsun bütün bunları. Ruhunun kara, kapkara deliklerinde yer alan bilmediğimiz ama hissedebildiğimiz komplekslerini gidermek için acılar, korkular, ölümler, işkenceler, ve neler neler yapıyorsun insancığım. Artık sana insancık diyeceğim.

Biliyorum, bilmez değilim insan dediğin kötülüklerle dünyaya gelir. Atalarının genlerinden miras kalan kötülükler bazılarına oldukça bahşedilmiştir. Hele de yaşadığın dört sekizlik komple komplekslerin varsa, var ya, yandı gülüm keten helva.

Ben buraya bir de film sığdıracaktım baştaki paragraftan anlışılacağı üzere. Bir filme gittim inanın öğretilerden ve bütün düşünce -izm-lerinden içime fenalık geldi.

Film 1945 yılında Hiroşima'ya atılan bombayla başlıyor. Yok olan insanlar, şehrin bombalanmış hali... kimi mutlu eder ki bu? Atanları eder mi bu durum?

Aynı tarihlerde iki yakın arkadaşın iki kızı doğuyor. Aynı gün doğuyorlar. Kızlar da yakın arkadaş oluyorlar. Zamanın öngördüğü şekilde biri anarşist oluyor. Diğeri daha çok kendi cinsel devrimini gerçekleştiriyor. Beraber yapılan çılgınlklar, katıldıkları yürüyüşler v.s.

Anarşist kızın babası -izm-lere gönül vermiş, sürekli çalışan, yazan, okuyan bir -izm-cidir. Bu izmci arkadaş, kendi bireysel özgürlüğünün peşindedir.

O zaman şöyle sorabilir miyiz bu bireysel özgürlükçü arkadaşa: senin özgürlüğün nerede biter. Yani bunun da bi sınırı var. Eğer sen küçük yaşta bir kadını (eşini) hamile bırakıp ve evet tamam evleniyorsan ondan bir çocuk sahibi oluyorsan izmciliğin de bi yere kadar olur. Evlenmek nedir arkadaş? Sorumluluk v.s. sahibi olmaktır. Eğer devleti reddediyorsan evlenmeyeceksin ve başkasının yani kadının hayatını bitirmeyeceksin. Kadın ressam ama çocuğu olduğu için resim hayatını bitirip eve tıkılmak zorunda kalmıştır. Hayatının başında kendisini tanımlayamadan bitirmek zorunda kalmış.

Ya izm-ci arkadaş? Üniversitedeki öğrencileriyle gününü gün eder, hiç bi şekilde eve karısına saygısı yoktur. Yani bildiğin maganda bi şekilde hayatını bireysel özgürlük adına devam ettiririr. Özgür bey kızına da baba dedittirmemekte, baştan beri ismiyle hitap etttirmiştir.

Öyle ki kızının 18-20 yaş civarı olduğu diğer arkadaşıyla kızının gözü önünde işi pişirip, kızının ruhsal dengesini alt üst eder. Kız sonunda atom bombasına dönüşür. Sonunda patlar da. Sonucunda ortalık anne, kız, diğer kızın annesi Hiroşima'ya döner.

Yani işte hayat dediğimiz de o izm-lerden oluşmuyor. O yazılar, makaleler belki güzel şeyler yazıyorsun cart curt ama sen kendi özgürlüğünü ve maddeciliğini gerçekleştirmek için başkalarının hayatına maganda karakterini kara bir hançer gibi saplayamazsın Özgür izm-ci.

Ya kimseye bağlanmayacaksın, evlilik çocuk falan yapmayıp inandığın değerler öğretisinde yaşayacaksın ya da başkalarına bağlandıysan bu öğretilerin görüldüğü üzere senin hayatına uymaz.

Panaıt Amca'nın Uşak isimli kitabını okudum dedim ya. Evet bu günlerde onun Mıhaıl'den daha çok beğendim. Çünkü içinde vicdan, insanlık var. Ve Panaıt Amca bir süre grevlere, sosyalizme politikaya da bulaşsa, işin içine politikacılar girdiğinde bütün o saf görüşlerin berbat olduğunu, rabbena hep bana diyen politikacıları gördüğünde, ne politikaya ne de sosyalizmle bağı kalmıyor. Çünkü politikacı dediğimiz kişiler, insandan başka bir varlığa dönüşüp, diğer insanların üzerinden yarar sağlayıp, kendilerinin küpünü doldurup sonra da tekmeyi basıp, insanları yüzüstü bırakmaktan başka bi şeye yaramıyor. (Buna ne kadar yarar denirse) İşçiler, sade vatandaş sırtına basılması gereken merdiven oluyor.

Gerçekten özgür ruhlu Panaıt Amca'da o kadar gezdiği ülkelerde, ülkelerden çok insanları, ezilen, sömürülen insanların başlarına gelenleri ve çoğu zamanda onların birbirlerine kazdıkları kuyuların hikayelerini yazar. İnsan denen varlık çok komplike bi şey. Hesap itap, hırs, para insanı bozuyor.

En çok güce tapanların, gücün yanında olanların güç sahibi olmak için olmayacak şeyleri yapanların hayatta en çok güçsüz, en zavallı insanlar olduğunu düşünüyorum.

Yozgat Blues - Şayirimizi tanıyalım

Yozgat Blues filminde radyocu şair –şayir- bir karakter vardı. Boynuna doladığı ha doladığı fuları, fular da değil yahu biz kadınların taktığı aksesuar var ya onun gibi bir şey, orta parmağında kehribar taşlı gümüş yüzük, dudak altında afedersiniz sıçılmış kuş boku gibi duran kıl yumakcığı, elinde dağılmış gasteler, kitaplar, defterlerle üç seneden beri roman yazdığını, yazmış olduğu şiyirleri ile kadınları etkilemek –ayarlamak- için baş vantilatör ayarında,  gözleri sözde duygusal duygusal bayılan, şiirini çok duygusal bir ses tonuyla, -o sesin duygusal olduğunu iddia etse de, aslında o kadar komiktir ki, gülmekten bağırsak düğümlenmesi geçirebilir, gözlerinizden yaş sicim gibi akabilir. -

Şiyirine örnek şöyledir:

ve sen ve gece

Gece….

Aydınlatır yüreğimi

Ve sen

Evet sen,

Sen sevdalım

sen gece yüzlüm

gece sen de gizli

gizim ben de

ben sende

gizliyim

bu şiyiri okurken uzun aralıklarla es ler verilir ve ses ve ses öyle dûygûseldir ki, bütün kadınlar, şayirimizin peşinden koşar. Ve o duygusal adam uçana kaçana yazar.

Yazıldım sana

Güzel

Sana yazıldım

Güzelim

Ceylanım

Sarı papatyam (sarışınlara)

Kısrağım (esmerlere)

Kadınım

Sen varsan

Ben varım

Yoksan

Yokum

Ve efendim  bu tiplerin hayatta karşılığı olduğu için bu filme uygun görülmüş. Şayirimiz şiyirini okurken öyle güldüm, öyle güldüm ki, yukarıda bahsettiğim gibi bağırsaklarım düğümlenmeye yeltendi, gözlerimden  yaşlar sicim gibi aktı…

Onları her yerde görebilirsiniz. Belediyenin kültür sanat etkinliklerinde; düğünlerde kendini fark ettirmek isteyen genç kızlar gibi sağa sola telaşla koşturur, mikrofonu ellerine alıp bırakmamak için uzun “es”lerle konuşmalarını sürdürüp, gözlerini ufka dikip, ne kadar entelektüel göründüklerini, o anda kaç kadının ona hayran olduğunu düşünürler.

Ne yazık ki bazı insanlar -erkekler özellikle- entelektüelliğin imajla olduğunu düşünüp bol şallar, dudakla çene arasındaki çukurda küçük kıl kümeleri, falan filan gibi gereksiz abuklukla kendisini kanıtlamaya çalışıyorlar.

Aynı Türkiye gibisin be şayir alt yapı yok imajla durumu kurtarmaya çalışırken, sahte romantizmle kadınları ağına düşürmeyi çalışan mavi sakal olmaya çalışıyorsun.

Kısaca efendim: imaj hiç bir şey, alt yapı herşeydir.

Yeni yol

İnsan canı sıkılınca yolculuk yapmalı.

Şimdi size iç yolculuk yapın, enerji alın verin demeyeceğim. Ben o enerji mevzularını sevmem ama olaylar karşısında dirayetimi, metanetimi korumaya çalışırım. Herkes de kendince bir şeyler yapar sanırım. Kimseye akıl verme gibi bir ukalalığım bulunmaz.

Geçtiğimiz günlerde tesadüfen bir şey fark ettim: Bir minibüse binin ve sizin semtinize göre ennnn uzak semte gidin.

Aman Allahım, ne bilmediğimiz, ne görmediğimiz yerler varmış da haberimiz yokmuş.

Bi de başını cama yasla. İnenlere binenlere bakk. Aynı meraklı kediler gibi!

Evlere bahçelere bakarak, yaşam tarzlarını oku.

En yağ gibi akıp giden asfalttan, en engebeli, insanı daldığı alemlerden uyandıran çukurlarla uyanmak.

Tıpkı hayat gibi…

Her şey mükemmel giderken, bir çukurla sarsılmak.

Sonra tekrar çakır çukur yollarda devam ederken, hiç bitmeyecek dediğin engebeli yolun aniden farkına varmadan bitip tekrar düze kavuşma…

Bundan sonra bunu yapacağım. Canım sıkılınca şehiriçi yolculuklara çıkıp, ennnn bilmediğim en gitmediğimmm yerlere gideceğim.

Eee vakit bol. 21 aralık tarihini de atlattık. Yılın en kısa günü. Bardağa hep boş tarafından bakmamak gerek değil mi?

Biraz da, biraz da değil hep dolu tarafından bakmalı. Artık günler uzamaya başlıyor.

Yoksa hayat ne kadar çekilmez olur.

Bu günler geçecek.

Güzel günler önümüzde. Belki de siz bu yazıyı okurken olmaz dediğiniz bir şey olacak.

Ama bunun için oturup beklemeyeceğiz. Gayret, efor sarf etmemiz gerekir diye düşünüyorum. Bazen o kadar gayret de sarf ederiz ki, olmuyor, ne yaparsan yap olmuyor bazen deriz şarkıcı Teoman gibi.

Ama ben olacağına inanıyorum.Neden olmasın? 

Bir de olayın şu yönü var, oturup beklediğin takdirde hastalık hastası insanlar gibi kendini dinlemekten, “ah durumum çok kötü” deyip kendine acımaktan kendini daha da aşağılara çekiyorsun.

Oysa ki istediğin ya da mücadele ettiğin durumdan kurtulmak için; mücadele ederken o anı hissetmiyorsun, aynı sıcak bir yara gibi!

Ancak o kara kötü günleri atlattıktan sonra, geriye dönüp baktığında “vay be neler atlatmışım, ben de peygamber sabrı varmış” diye kendini tebrik bile ediyorsun.

Yolculuk…

Kesinlikle iyi geliyor, kendini dışarıdan seyretme imkânı sağlıyor.

Sadece çevreyi değil, izlediğin çevrede kendini görüyorsun.

Bazen insan kendine o kadar yakın durur ki, o yakınlıktan hiç bir şey göremez.

Her şeye rağmen çabalamak…

Yaşamın özü de bu değil mi? Yoksa hayat ne kadar manasız ve boş olurdu…

İnsanoğlunun kendi yarattığı takvimle böldüğümüz zamana çok da anlam katmasam da yeni yılın hepimiz için umutların, isteklerimizin gerçekleştiği, kötü insanlardan kurtulduğumuz ve insanlaşma sürecinin daha fazla olduğu bir yıl diliyorum. 

Not: Bi de yılbaşı diye hindi tavuk yemeyin yahu ölür müsünüz? Kanun mu var hindileri tavukları katledin diye. Biliyoruz başka zaman da yeniyor ama yeni yılda tavan yapıyor. :(

Yozgat Blues - Önsöz

Geçen gün Yozgat Blues'a gittim. Gerçek insan hikayelerini izlemek istiyorsanız mutlaka ama mutlaka gidin. Bu sezon sadece iki yerli filme gittim. Diğerini hiç beğenmedim ama hangi film olduğunu söylemeyeceğim. Çünkü oyuncularını başarılı buluyorum ve onlara olan sevgimden bunu söylemek istemiyorum. Yani filmin kötü olduğunu.

Şu anda çok yorgun ve filmi  yazmaya isteksizim. Haftasonu filmi yazmayı düşünüyorum. Filmden bahsederken gerçek insanların hikayeleri demiştim ya, filme gitmeden bir kaç gün önce neden filmlerde sadece güzel kızlar, yakışıklı herifler oynatılıyor diye düşünmüştüm. Bu çok faşizan ve ezici bir durum. Sanki çirkin olmak hikayenin yan karakterindeki kötü kadın-adam- ya da komedyeni olmak gibi bi şey. Önemli olan duygular ve iki kişinin birbirine karşı hissettikleri, iletişimi, aşkı, sevgisi değil sanki. 

Hayatta bunun karşılığı yok zaten. Günümüzde çoğu zaman güzel bir kız bunu paraya dönüştürüyor. Güzelsen mutlaka bi zengin ayarlayıp adamla evlenmen destekleniyor. Adam hödükmüş, yaşlıymış ve hatta ayıymış. -Ayılardan özür dilerim, bellemişiz işte bi takım lafları- Bu resmen evlilik de olsa, kendini satmak. 

Ya yakışıklı herifler, onlar da zengin kızı ya da kariyerli bi hatuna takılıp kendi hayatını kurtarma derdinde. Bu da satışta. 

İşte bu filmlerin hayatta karşılığı yok sadece bir rüya sunuyorlar insanlara. Gişe filmlerine artık tahammül edemiyorum. 

Hele vizyondaki filmlere baktığımda. 

Tuna Kiremitçi - Git kendini sevdirmeden mi neydi? Valla çok tırt. Hatta tırt ötesi.

Sonra Saadet Işıl'ın başrolde olduğu ve adada geçen zengin Rum kızı fakir faytoncunun asil ve gururlu Türk genciyle aşkı. Bu aşk ekseninde 1960 olaylarını falan anlattılarsa da, bu konu tekrar ve tekrar o kadar işlendi ki, enflasyona uğradı, biraz sıkıntı veriyor.

Sonra Çağan Irmak. Offfff sıkıntı basıyor inanın.

Neyse Yozgat Blues çok güzel. Ahmet Hakan'ın kardeşi Mahmut Fazıl Coşkun yönetmiş ve senaristliği de MFC ve Tarık Tufan tarafından birlikte yazılmış. Güzel haber Mahmut Fazıl Coşkun ve Ercan Kesal yeni bir senaryo yazmaya başlamışlar.

Şimdi durup düşündüm de, bu film hakkında görünüm olarak sıradan tiplerle oynatılması iyi olmuş derken filmi biraz küçülttüğümü hissettim. Oyunculuk, senaryo, çekim, mekan ve hatta müzik muhteşem. Oldukça hüzünlü film ama bi o kadar da komik. Hüznün ve sıkışmış insanların da komedisi denebilir. Komedi derken yanlış anlamayın, gözüne gözüne, gül gül diye maymunluk asla yapılmıyor. Hani gerçek hayatta nasıl küçük espriler kendi kendinize güldüğünüz anlar vardır ya aynen öyle.

Mutlaka gitmenizi öneririm.  

Adorno ve Ben

Aşağıdaki Adorno'dan (italik yazı) paragrafı bi zamanlar bi yerlerden (ç)alıntılayıp, yeni yıl zamanı  sevgili müstakil blogumda yayınlarım diye düşünmüştüm.

Adorno hediye verme üzerine düşünüp, hediyelik eşya dükkanlarının saçmalığından dem vuruyor. Hediyelik eşya dükkanları yetmezmiş gibi, bi de fuarı var. Vıcık vıcık kalabalık, çok acayip, en gereksiz tasarımlar hiç bir işe yaramayan bişiler var. Geçen sene gittim, bu sene de gidicem. Çelişkiye buyrun :)

Hediye almayı sevmiyorum hele böylesi özel günlerde. Pardon genel günlerde. Genel günlere çok gıcık oluyorum. Hadi hediye al, tamam tamam, ikiletmem lafını reklamcı, rap rap rap gidip vıcık fuardan alırım. Neden gidiyorum fuara biliyor musunuz? Antep biberi, salçası, Uşak tarhanası almaya. Bunları burada gerçeğini hiç bir yerde bulamıyorum. Geçen sene bi Antep biberi aldık müthiş bişeydi. Bizim mutfağa bizden hediye:) 

Bugünler nasıl geçiyor. Şöyle: Fırtınalar koparsa kopsunnnn, sürüklesin ikiNiziiiiii, arzular mımbırtı zımbırtı falan filan.

Şu anda tv de bloomberg tv de zozyete hatunları resmi geçidi var. Heee çok güzel, mutlu, süslü püslüsünüz. Zemininiz çok kaygan dikkat edin düşmeyin e mi?

Vus'at Bey'in kitabını bitirdim dediğim gibi beğendim. Bi türlü Panaıt amca gitmiyor. Bu günler bu kadar sertken nasıl gitsin yahu? 

Haksız mıyım a canım. 

Bugün yazdan kalma bi usta işinin (çatı ile alakalı) kazık attığını başka bir usta vasıtasıyla öğrenmiş olduk. Müşerref olduk. Bu memleket başından kıçına kadar çürümüş kardeşim. Herkes birbirini kazıklamaya çalışıyor. 

Offf yahu. İçkiye mi başlasam napsam? Kanyak üretimi bitmiş biliyor musunuz? Isınmak için alayım dedim de, üretilmiyor dedi eşşoğlular. Ay çok terbiyesizim di mi?

Bakalım yazı yazacak mıyım yıl sonuna kadar. İki gün kurs, bi gün sinema, bigün alışveriş, bigün bilmem ne zırt pırt geçiyor günler.

Ahhh Zeki Abi (demirkubuz) söyleşisine gittim. MUHTEŞEMDİ. Çok doyurucu harika bi söyleşiydi. Güya anlatacaktım di mi? Gümbürtüye gitti o da. Bu yazıda anlatmayacağım belli. Adamın en nefret ettiği şeyi söyleyim bari: Kapitalizm. Ama bi o kadar da ilgisini çekiyormuş. Yazmam lazım bu söyleşiyi. 

Neyse ilk kez yapacağım şu alıntılama işini yapayım. İsterseniz Adorno ne demiş, hediye verme üzerine okuyun. Sanki bi faydası olacak kapitalizme karşı da. Girmişiz bu sisteme, çıkamıyoruz bi türlü. Çıkacağımız da yok. Neyse yahu buyrun işte:   

Hediye verme adetini unutuyoruz.Mübadele ilkesinin çiğnenişinde anlamsız ve inanılması güç bir şey var; zaman zaman çocuklar bile kuşkuyla bakıyor hediye verene, sanki hediye onlara sadece fırça ya da sabun satmak için başvurulan bir hileymiş gibi.Bunun yerine hayır derneklerimiz var artık, resmi lütufkarlıklarımız ve toplumun görünürdeki yaralarını gözlerden saklamak için yaptığımız planlı çalışmalarımız var. Bu türden örgütlü çalışmalarda insanca dürtülere gerek yoktur; ve zaten bağışta her zaman aşağılayıcı bir şey vardır: Dağıtılır, hakça bölüştürülür, kısaca onu alanı bir nesne durumuna düşürür.

Kişisel hediyenin bile, öngörülmüş bütçeye titizlikle bağlı kalarak, karşıdaki insanı iyice tartarak ve mümkün olan en az çabayı harcayarak gerçekleştiren bir toplumsal işlev durumuna düştüğü, akılcı bir nezaketsizliğe dönüştüğü söylenebilir.(*) Vermenin asıl sevinci, alanın da sevincini hayal edebilmekten geliyordu. Seçmek, zaman ayırmak, zahmete katlanmak, ötekini bir özne olarak görmek demektir bu: Savrukluğun ve gelişigüzelliğin tam tersi. İşte bunu kimse yapamıyor gibi şimdi. Olsa olsa, kendilerinin de sevebileceği şeyleri veriyorlar, ama tabii birkaç derece daha kötüsünü. Vermenin yozlaşması, o iç karartıcı icattan, "hediyelik eşya" diye üretilen şeylerden de anlaşılabiliyor; kişinin ne vereceğini bilmediği çünkü aslında bir şey vermek istemediği varsayımına denk geliyor bu yeni icat. Verilen hediyeyi değiştirme hakkınınsa şundan başka anlamı yok: " Al bunu, sana ait, ne istersen yap onunla, eğer hoşuna gitmediyse geri verip yerine başka bir şey al, benim için hiç fark etmez." Üstelik normal hediyeler vermenin yol açtığı sıkıntılı mahcubiyetle karşılaştırıldığında,satılabilirlik ilkesinin bu mutlaklaştırılması bile daha insanca seçeneği temsil ediyor, çünkü hiç değilse alıcının kendi kendine bir hediye almasına imkan veriyor- böyle bir şey hediyenin doğasına aykırı olsa bile...

Çünkü bugün bile hayalgücümüzü biraz çalıştırmakla müthiş sevindire-me-yeceğimiz hiç kimse yoktur.

Vermeyen insanın en vazgeçilmez yetileri dumura uğrar; çünkü katışıksız içselliğin tecrit hücresinde değil, ancak dışarda, nesnelerle bir temas içinde gelişebilir bu yetiler. Vermeyen insanların yaptıkları her şeyden bir soğukluk yayılır. Bütün şefkatli, iyi ilişkiler, hatta belki de organik doğanın bir parçası olan barışma bile, bir hediyedir. Fazla mantıklı düşündüğü için bu yeteneğini yitiren kişi, kendini de şeyleştirir ve donar.

#dayanin

Bu akşam internet mayın tarlası, ben serseri, oradan oraya saçma sapan şeylere bakarken bir yandan da, Ntv de GQ gecesinin tekrarına kulak kabartıyorum. Aman Allahım nedir bizimkilerin özenli holivudçulukları, bi çakma haller, bi geyik espriler, bi körler sağırlar birbirini ağırlar durumu.

Ama bende de öyle bi tembellik var ki,  karşı kanepeye kalkıp da, kumandayı almıyorum. Bu yazı gayet canlı bi yazı olacak sayın okuyan kişiler. O yüzden şu anda Viki kedi hanım yemek yemek için beni yanına çağrıyor. Bi dakka ara.

............

Kaç bir dakka geçti? Ne siz biliyorsunuz, ne de ben. Çünkü saat tutmadım.O bi dakkalar geçerken şunu düşündüm. "Şimdi bloga canlı yazcam diyorsun ya, peki öteki yazıların cansız mıydı? Off ne büyük haksızlık olur o zaman yazdıklarıma. Ruhunu kaçırdın birden bütün yazıların dedim. Tamam burada büyük edebiyat paralamıyoruz, sadece hayat ve yaşananlara dair bir kaç çizik atıyoruz. Yine de yapma bunu, yapma...

Neyse...

Bugünlerde neler oluyor? Herşey her zamanki gibi daha kötü ve sinir bozucu geçiyor. Bunu benim kişiselliğim üstüne yormasın kimse. Genelden bahsediyorum, genelden. Zaten geneli merak edip, özeli kendi haline bırakırım.

Ama bazı özelleri de merak ederim: Vus'at O. Bener'i keşfettim biliyor musunuz? Daha önce de tabii biliyordum ama nedense korkuyordum onu okumaktan. Bu yazar beni gerer falan diye düşünüyordum nedense. Tam tersi oldu. İroni mi sonuna kadar, günlük hayatın sıkıcılığının hüznü mü sonuna kadar, espri mi sonuna kadar. İlk sayfalar biraz tuhaf geldiyse de #dayannilüfer hastagı açtım kendi TT listemde. Dayandım ve sonucu almaya başladım. Ama günler öyle kısa ki, kitaba tam dalıyorsunuz saat 5 oluyor ve karanlık basıyor. Karanlıkta yani gece kitap okumama gibi bir alışkanlık geliştirdim. Net ve tv kombini ile hayatıma devam ederken hayat yarışındaki yarışmacı arkadaşlara başarılar diliyorum.

Ama hayat yarışı zor biraderim. Haksızlık, adaletsizlik, hayvanlara yapılan eziyetler. Gördünüz değil mi eşekleri? Bilmiyorum hayvanlar ve insanlar tarafından yapılan eziyet denince kalbim anında kıyma makinasına atılıp, hain bi kasap tarafından kıyılıyormuş gibi oluyor. Hele facede "hayvan özgürlüğü" sayfasına üye olduğumdan beri, hayvanlara yapılan eziyetleri göre göre artık et yemiyorum. Nasıl yiyebilirim. Daracık kafeslerde üst üste yığılmış, santim kıpırdamaya yer olmayan bu hayvanlara yapılan eziyet nedir? Eskiden bu kadar çok et yemek var mıydı? İki adımda bir tavuk dönerci, hamburgerci, köfteci var mıydı? Kendime de kızıyorum, o kadar duyarlısın da bi halt yazmıyorsun diye. İnanın içim dayanmıyor. Dünya gerçekten kötüye gidiyor. Her geçen sene bunu hissediyorum. Belki de artık yaşlandım. Gençlikte insan her şeyi toz pembe görür ya... Ama ben 19 yaşından itibaren kendimi yaşlı hissediyordum. 

Ooo sene olmuş bilmem kaç ben 19 yaşına geri dönmüşüm. Neyse ne diyecektim: Bütün bu olan biteni apaçık gördükçe, ölümün insanlar için kötü değil tam tersine ödül olduğunu düşünüyorum. Düşünsene bu boktan, her geçen gün boktanlaşan dünyaya bay bay diyorsun. 

Zaten çoğu tanıdığım insan erkenden gitmiştir. Erken gidenler arasında Oğuz Atay da var. Dün müydü ölüm yıldönümü? Evet, galiba öyleydi. Kafa mı kaldı bende. Neyse canım Tutunamayanlar'ı okumayan varsa vallahi çok şey kaybediyor bana göre. İlk gördüğümde ne bu kalınlık, offf oku oku bitmez insan sıkılır falan diye düşünmüştüm ama okudukça okuyasım gelmişti. 

Vus'at O. Bener Oğuz Atay'ın sıkı arkadaşıymış. Zaten kitabı çok az okumama rağmen, onda da aynı havayı sezdim. Biraz önce bazı özelleri merak ederim demiştim ya, Vus'at O.B'nin hayatını  merak ettim. Şu tarihte doğdu ve şu tarihte öldü. İşte iki tarih arasında neler yaptı? Çeşitli okullarda okudu, danışman oldu. İlk eşini doğum sırasında kaybetmiş ve çocuğu da ölmüş. Vus'at O.B daha sonra evlense de çocuğu olmamış. Genç yaşta yaptığı evlilik ölümle sonuçlanması onu derinden etkileyip, kafayı bu duruma takmasına sebep olmuş. Öyle insanlar tanırım. Erken öleceğini düşünüp, yapması gereken şeyleri yapmayıp erteleyip, ölecem ölecem tribinde olanları. 

Geçelim bunları; işte yine bana severek okuyacak bir yazar daha çıktı. Vus'at O.B. Yaşasın. 

Panaıt Istratı aldım. Orjinali Mıhail olan Arkadaş'ı okuyorum bi yandan. Nasıl naif geldi bu günlerde, bu kadar olur. Panaıt Abi'de insanlardan sıkkın bıkkın ama bu romanda baya bi arkadaş isteği ile dopdolu. Biliyorum şaka. İnsana dair bütün yazmak istediklerini bir insanda odaklaştırıyor. Yalnızlıktan bunalmış biri o. İntihar ederek mi ölmüştü? Unuttum, sonra dönüp vikipedia ya bakarım. Bugünlerde ikisini birden okuyorum.

Geceler uzun. Evet, bu da hoşuma gidiyor. Fakat bununla birlikte kış o kadar zor ki. Yaşamak hayatta kalmak. Van unutulmuş gitmiş. Soğuktan donarak ölen çocuklar var, çok ilerledik hakkaten. 

Yarın Zeki Demirkubuz söyleşisi dinlemeye gideceğim. Ege Art günleri kapsamında. Bakalım inşallah bir aksilik falan olmaz da ertelenme olmaz. Söyleşi gerçekleşirse, izlenimlerimi belki yazar, belki de yazmam. Ben de bugünlerde böyle bir rehavet, böyle bir yazı yazmama isteği. 

Bugünler böyle işte. Soğuk, kısa, ekranlar samimiyetsiz -ne zaman samimiydi a canım- kitaplar içten, hayat genel olarak zor, face alemi toz pembe falan filan...

Yozgat Blues'a gitmek lazım. İzmir Sineması'nda. Biletleri koçanlı bilet hem de.

Çağan Irmak, Behçet Çelik ve Saksı Olmanın Faydaları

Sevmiyorum.
Behçet Çelik'in romanlarını, öykü kitaplarını neden seviyorsam, Çağan Irmak'ın filmlerini onun tam karşıtı olduğu için sevmiyorum.
Behçet Çelik romanlarındaki karakterlerden biri de sen veya ben olabiliriz. Öylesine sıradan, öylesine rutine bağlamış hayatları anlatır. Bağırmadan, sessiz sedasız var olan günümüz yaşantısını bir kişiliğin ekseninde toplumsal yaşamı da anlatır. Onun romanlarındaki kahramanlar asla roman kahramanı gibi değildir. Büyük olayların insanı değildir. Romanlar da buna paralel olarak büyük, inanılmaz olaylarla bitmez. Ancak kahramanın bir evreden başka bir evreye geçtiğini anlarız. İşte o yüzden seviyorum.
Zaten nerde popüler olmayan, sessiz ve gerçek insanlar, edebiyat, filmler varsa onları seviyorum.
Ya çağan Irmak. Seven varsa beni ilgilendirmez ama o sessiz, efendi tipin altında entelektüel bi arabesk yattığına inanıyorum. Belki arabesk bi insan değildir fakat toplumun yapısının arabesk olduğunu biliyor. Bununla birlikte biraz da kentli züppeyi ektin mi? Iımmmm tadından yenmiyor gişe. Eyvallah diyemeyiceğim tabii. Neydi o Issız Adam filmi. İzleyen bütün kadınlar ağlayarak çıkmış ve çok güzelmiş. Yahu böyle bir hayat var mı? Nerdeyse İncir Reçeli. Yok almayayım ben Çetin Ceviz Reçelini severim. :)
Evet işin şakası bir yana, Çağan Irmak o vızıl vızıl konuşması sessiz sedasız bir imaj verse de, filmleri öyle çok bağırıyor öyle çok bağırıyor ki, kafam kaldırmıyor bu kadar absürdlüğü. 
Bütün arıza karakterler hep mi senin filmlerine geliyor kardeşim? (Bunu ruhen söylüyorum tabii.) Bir karakter olur, iki karakter olur. Yok olmaz bütün hepsi bunun filmlerinde toplanıyor.
İşin aslına bakarsanız, popüler olmayı sevmiyorum yan cebime koy diyor. Eee popüler işler de yapıldığı dönem de çok izlenir, sonra unutulur desem de, ne kadar güzel filmleri, yönetmenleri hatırlayan yok.
Velhasıl durum budur.
Geçtiğimiz haftalarda "Saksı Olmanın Faydaları" isimli filme gittim. Film gençlik filmi gibi görünse de öyle değildi. Çok güzeldi. Salinger'ın Çavdar Tarlasında Çocukları'ının filme çekilmiş hali gibi. Kitabı okuyanlar hadi yaaa dediklerini duyar gibiyim.
Bulursanız izleyin derim.