Brüksel’e gurme seyahatim

Yemek yemeyi çok sevdiğim için yıllar içinde damak tadım oldukça gelişti. Bunun sonucunda gurme oldum diyebilirim.

Rahatlıkla diyebilirim.  O kadar ki  Belçika’da düzenlenen “Geleneksel Füzyon Mutfağı Toplantısından” bu sene davet aldım.

Bu daveti almam geçen aya, yani Nisan ayına rastlar. Ne hoş bir tesadüf ki, doğum günümü de AB nin kalbinde, belki bir enginarın kalbinin tadına bakarken kutlayacaktım.

Uçak bileti, otel rezervasyonu işlemlerini halletmeden önce, kendime şık ve sade bir kıyafet edindim. Ne özenilmiş gibi ne de özenilmemiş gibi…

Bakın şimdi, bu iki arada kalınmışlık durumu bana yaşlı bir kadını anımsattı birden. “Kahven nasıl ossun, Tosun teyze” deyince, “ne şekersiz, ne şekerli” demişti. Evet Tosun teyze biraz ikircikliydi, hiç birşeye tam karar veremiyordu.

Sizler bilmezsiniz füzyon mutfağı da böyledir işte…

Ne pişmiş, ne pişmemiş,  tabakta ne var, ne de yok kıvamındadır yemekler. Daha çok yemeğin ana teması “yok” tur.

Rahat bir yolculuktan sonra Brüksel’e indim. Otele yerleştim ve füzyon mutfağından otlanacağımız restorana gittim. Restoran bir gökdelenin 16. Katındaydı. Aksi gibi hava oldukça yağmurlu ve gök gürültülüydü. Üstüm başım ıslanacak diye ödüm koptu. O yüzden taksiyle gittim.

Restorana çıktığımda çok aşırı rafine bir salonla karşılaştım. Çeşitli ülkelerden füzyon mutfağı gurmeleri karşılaştık. Kendi aramızda güldük eğlendik. Püsküvet yemedik, çünkü karnımızı püsküvütle şişirmek istemiyorduk.

Restoranın ana dekorasyon  rengi beyazdı. Bembeyaz masaya oturduk. Masayı böyle beyaz yapıyorlar ki, “şık yemekler” daha çok ortaya çıksın.

Dışarıda şimşek deli gibi çakmaya başladı. O arada dünyaca ünlü şefler sunuma başladı. Allahım nasıl şık yemekler onlar öyle, üzerinize afiyet. Bir minik yiyeceğin üzerinde, büyükten küçüğe doğru minik damlacıklar vardı. Ne yediğimi anlayamadım inanın.

Çünkü çok gökgürültüsü vardı. Korkudan, içimden Allahım ne işim var benim burada, neredeyim, kimim, nereden geldim nereye gidiyorum diye sorgulamaya başladım. Baktım o arada yemekler yenmiş, nefissss bulunmuş herkes ünlü şefleri alkışlama aşamasına geçmiş. Ben de bozuntuya vermedim ve hemen alkışlamaya başladım.

Oysa karnım deli gibi açtı. Buraya gelmeden once “elleri titrek, çatal bıçağı bi sağ eline, bi sol eline attıran “when I was Italy”  demekten başka bişi bilmeyen, kuru fasulye yedi diye, gözleri oynayan, kuzu eti diye gözleri dönen, yumruğunu sıkıp sıkıp, karşısındakine ayıp işaretler yapıyor gibi duran adama hıhhh diyordum.

Neyse geçelim bu adamı. Sonra bir yemek daha geldi. Bu yemek çiğ tanelenmiş mısırların üzerine konmuş, şaraba yatırılmış patates ve domates kurusundan oluşuyordu. Çok nefisti. Mısırın (darı demiyorum çünkü insan darı derken çok aşırı çirkinleşiyor, siz de demeyin lütfen)   çiğ mısırın üzerine konması ise tamamen renk uyumu açısındandı. Unuttum, bu yemeği yemeden önce şefler, tabaklarımıza oksijen sıktı. Böylece daha yemek canlı görünüyordu.

Tatlıdan önceki son yemeğimiz, 63 derecede pişmiş yumurtaydı. Bu neden 63 derecede pişiyor? Neden 65 derecede değil? Çünkü kıvamı öyle oluyor. Çünkü tabağa düştüğü sırada yumurtanın sarısı değil, önce akı düşüyor. Bu biz gurmeler için dayanılmaz bir manzara. Sırf bu gösteri anı için bile Brüksel’e gelinir. Yumurtanın tadı mı? Nasıl anlatayım, nasıl bilmem ki? Bu konuda, şu anda Tanzimat Edebiyatının süslü betimlemelerini kullanan, en ünlü edebiyatçısı olmak isterdim.

Biz her yemeği yedikten sonra, ünlü aşçılarımızı alkışladık. Onların ise ağzı kulaklarındaydı.

Yemeğin sonuna doğru gök gürültüsü kesildi.  Ben dahil bütün gurmeler ayrılmak istemiyormuş gibi duruyorduk.

Ama ayrıldık. Dışarı çıktığımda hava açmıştı. Güneş yoktu ama en azından yağmur yağmıyordu, hele hele gök gürültüsü hiç yoktu.

Hemen oradan bir markete gittim. Battal boy patates cipsi, kola ve koca bi bitter çikolata aldım.

Elimde patates cipsi bi yandan yiyip, bi yandan etrafı süzerek şehri dolaştım.

Güzel bi gurme seyahatiydı.

Polis Okullarına Acilen “İleri Ceviz Kırma Tekniği” Dersi Eklensin

Dün yolum kuruyemişçiye düştü. Düştü derken, tesadüf eseri demek istemiyorum. Özgür irademle gittim.

Önümdeki müşterilerin işinin bitmesini beklerken, kuruyemiş denen güzellikleri gördüm. Gözlerim sıkı bir eleştirmen gibi hepsini taradı. En güzel ve en faydalı kuruyemişin ceviz olduğuna karar verdim.

Aynı zamanda da şeklen ne kadar da ilginç bir oluşum olduğuna. Başka bir meyve var mıdır ki; insan beynine benzesin.

Sonbaharda kabuklu taze ceviz yemeye bayılırım. Gelin görün ki; sonbahar mevsimi aynı zamanda nar mevsimi de olduğundan cevizle birlik olup ellerimi kapkara yaparlar. Ben de “amannn olursa olsun, ne yapayım?” der, aldırmam.

Şimdi size ceviz kırma teknikleri hakkında brifing vermek istiyorum. Burada asıl önemli olan, cevizin kabuğunu orantılı güçle kırıp, içindekine sağ salim kavuşmaktır.

Onun için bu kırma işlemini asabiyetten uzak, huzurlu bir günde yapmalısınız. Zira cevize öyle “baammm” diye vurduğunuz anda cevizin yağını çıkarıp, meyvesini kabuklara yapıştırırsınız. Bu ise daha da sinirlenmenize sebep olur.

Neyse ki ceviz kırma aleti almıştım geçtiğimiz yıllarda. Ama onda da gücün orantısız olmayacak. Her işte orantısız güçten fazlasıyla sakınırım. Hep onu derim; orantılı güç her şeye faydalıdır, diye!

Neyse gelelim ceviz kırma meselesine. Niçin bunun üzerinde bu kadar duruyorum: Çok basit; güzelim meyveyi heder etmemek için.

Aslında bu ceviz kırma hadisesinde erkek cinsinin daha başarılı olacağını düşünüyorum. Zira erkek kadından fiziksel olarak –bakın fiziksel olarak diyorum- daha üst konumda olduğu için, evrimleşme süresince gücünü de kontrol etmeyi öğrenmiş, zaman içinde gücünü kontrollü ve dengeli kullanır olmuştur. Bunun tersi durumlarda, cevizi kontrolsüz kıran erkeğin henüz evrimleşemediğini ama evrimleşme süreci içersinde olduğunu anlayabiliriz. Allahtan ümit kesilmezmiş!

Kadınsa fiziksel güçten ziyade, aklıyla hareket ettiği için gücünü kontrol edemez. Ya gereğinden fazla güç harcar ya da gereğinden az. Bu da cevizin meyvesine ulaşırken kadının stres yaşamasına neden olur.

Cevizin ideal ölçülerde iki parça halinde çıkması gerekirken, küçük küçük ufalanarak çıkar. Bu durum kadında asla umutsuzluk yaratmadığı gibi aklını hemen devreye sokarak, şahane bir oluşum olan “cevizli tarator” tarifini yaratıp afiyetle yer ve aile efradına ve misafirlerine gururla sunar. Tarifi merak ediyorsanız bknz. Sonsuz bilgi kaynağı = internet.

Yine yine yeniden tekrarlıyorum kadın aklıyla hareket eder, erkekse nihayet evrimleşme sürecinden geçtiği kontrollü gücüyle. En azından biz böyle olanları makbuldür, diyoruz.

Son günlerde polisin yaşattığı kontrolsüz güç olayı var ki; fecaat bir şey. Protestocu öğrenciler dertop edilip , biber gazı sıkıldı. İnanın televizyonda izlemek bile içime hafakan ruhu çökmesine sebep oldu. Bu kadar da kontrolsüz güç olmaz ki.

Düşününce insana şaka gibi geliyor. …. ama değil.

Gerçeğin daniskası.

Acaba, polis teşkilatına girerken, pratik olarak ceviz kırma sınavı yapılsa nasıl olur? Yine düşününce kendimi tebrik edip, süper olur diyorum. Cevizin meyvesini iki parça halinde çıkaran polis adaylarının kontrollü ve dengeli güç kullanacağını düşünüp, yüreğim ferahlıyor vallahi.

Sonra da polis akademilerinde uygulamalı olarak “ileri ceviz kırma teknikleri” dersi verilmeye devam edilmeli, diyorum, kontrollü ve orantılı güç kullanımı bağlamında.

Son bi not: Ceviz gerçekten de çok faydalıdır. Kolesterol falan düşürür. Daha ne faydaları var diye sormayın bana; ukalaca sonsuz bilgi kaynağına bknz, ulşnz diyorum da başka bir şey demiyorum.

Adınız Soyadınız: Aslan Var

Son günlerde yoğunum. Sürekli dışarı çıkmam gerekiyor. Bazen arabayla, bazen metroyla. İşte arabayla çıkacağım günlerden olan “O” gün bir baktım ki, bizim arabanın önüne, camına kadar siyah olan bir minibüs park etmiş. Minibüsün üstünde çeşitli antenler falan var. “Orada neler oluyor?” diye kendime sordum. CSI dizisinin platosu mu olmuş bizim mahalle? Derken sağa sola bakmaya başladığım sırada, bakkal Aytekin dükkânının önüne çıktı.

Aytekin mahalledeki her şeyi bilir. O yüzden Aytekin'e “bu minibüs kimin?” diye sordum. 

Sorduğum anda da Aytekin'in “piyasa bozuk, piyasa bozuk, piyasa bozuk” diye söylendiğini duydum. 

“Hayrola Aytekin iyi saatte olsunlar ziyarete mi geldiler?” dedim. Aytekin “yok be aeeblaa, artık şarkı sözü yazmaya başladım, her sanatçı gibi; kendimden ve ülkede olanlara kayıtsız kalmayarak, olaylara duyarsız olmadığımı ifade ediyorum. Bi nevi dışa vurumcuyum” dedi. “Ahh Aytekin'ciğim keşke içe vurumcu olsaydın da, senin bu güzel şarkı sözünü duymamış olsaydım. Gözlerini pörtleterek ve üzgün “ne dedin?” dedi. “Üfff ya Aytekin, içinde sakla bu şarkı sözünü, bi duyan olur, eser hırsızlığı olur, şarkıyı notere onaylattın mı?” dedim. Aytekin ne demek istediğimi anladı. Zıpt o esnada hemen sustu. Aytekin “abla kimseye söyleme, bu eserimi Sezen Aksu'ya göndericem” dedi. Derin manalı bakışlarımla, başımı salladım. “Sezen Hanım bunu havada karada kapar, ama keşke piyasa bozuk olmasaydı” der demez, gözümün önünden yuvarladığım çamlar geçti. Sonra durumu toparlamak için “yok yafuu Aytekin yanlış anlama, bence süper bi şarkı olur, piyasanın bozuk olmasına rağmen, müzik dünyasını sallar” dedim. Aytekin çok mutlu oldu.

“Aytekin'ciğim bu acayip minibüs kimin acaba? Önümden biraz çekilse de yolumuza gitsek” dedim. “Yan apartmana git, 3 no'lu dairenin zilinde “Aslan Var” yazıyor. Onların O minibüs” dedi. Benim dilim tutuldu. “Aaaa aaa” dedim. Aytekin “gitsene” dedi. “Ama bu minibüs, zilde Aslan Var yazıyor, korktum ben” dedim. “yaa korkma, o kapıdaki isim ve soyadı bizim Gülnihâl Abla'nın kocasına ait.” dedi. Offf bi rahatladım ki. Gülnihâl Abla soyunun Osmanlı'ya dayandığını iddia eden ve Osmanlı olduğunu kanıtlamak için, “geloorum, gidoorum, yapooruum, edooruum” diye konuşan gül gibi bi hanımzade. İzmir'e evlilik dolayısıyla yıllar önce tayin olmuş ve şimdi İzmir'de kalmış.yıllar önce evlendiği beyzadesi ile evliliği çoktan bitmiş, şimdi çok seçmeli evlilikler yaparak yaşamını sürdürmekte.

En son 6 ay önce evlendiği beyzadesinin adı soyadı “Aslan Var” mış. Beni bi gülmek aldı ki. Zili güldüğümü belli etmemeye çalışarak çaldım. Damat Aslan Bey çıktı. “pardon arabanızı biraz çeker misiniz? Çıkmam gerekiyor” dedim. Damat Aslan Bey'in halinden, duruşundan nedense hiç hoşlanmadım. Osmanlı soyundan geldiği için kafatası ile övünen Gülnihâl Abla'ya bu eşi hiç mi hiç yakıştırmadım. Neyse o da bi süre sonra kendisine yakıştırmaz sanırım.

Sonra ben yoluma gittim. Yolda amma da acayip ad ve soyadlar olduğunu düşündüm. Ama damat Aslan beyzadenin isminde eksiklik olduğunu düşündüm. Onun göbek adı Dikkat olmalıydı. Zaman zilde de “Dikkat Aslan Var” yazıyor olurdu. İnsanlar daha bi tedbirli olurdu Aslan beyzadeye karşı kanımca. Sen “Var” soyundan gelensin, neden büyük düşünmedi annen baban? Ya da sana bu ismi yakıştıran hangi aile büyüğüyse!

Bir gün bi resmi dairde Kiraz Kurt isimli birini görmüştüm. Bu Kiraz Kurt isimli vatandaşı hiç unutmadım.

Uzun lafın kısası daha ne soyadlar var; Hayat Güzel, Faiz Durmaz, Altın Çıkar, İmdat Yeter, Kuzgun Kuşkan, Olgun Portakal, Bilgi Sayar...


Kış / 2009

Mobidik

Uzandım,

gökyüzünü üzerime,

çekmeden önce

Elimi uzatıp,

bir yıldız kopardım

ve denize attım.

Denizden bir balık çıktı,

Kaşlarını çatıp,

Şişşttttt

Lütfen rahatsız etme

uyuyoruz,

çevreye verdiğin zarardan

dolayı seni 4442535079852326270877

numaraya şikayet ederiz,

haaaaaa!

Bakkk sennn!!!

Bana bak, balık mısın nesin?

 kurumlara başvurma.

Bu işi aramızda halledebiliriz,

sana hakkımı helâl etmem.

Senin için neler yapmadım?

Değil yavru balığını

Seni bile yiyemiyorum

Bi kokun var maşallah

bi baş ağrısı, bi migren.

Üstelik bunlar yetmezmiş gibi

Greenpeace le birlikte

 yavru balık

büyütmeye çalışıyorum

twitter ve facebook dan

daha ne yapayım?

Anladık dedi balık hanım

Hem bu havan kime bebeyim?

Bugün, Alexander Calder

Sayesinde google

anasayfadasın

diye mi?

Peh!

Biz zaten bütün sanatçılara

ilham kaynağı

oluyoruz.

Burnun çok büyük balık

balıklığını bil,

Senden büyük Allah var

Sustu nihayet

………………….

Ben yine gökyüzüne daldım

Bakarken, bakarken bir köpek yanıma yaklaştı

Afedersin abla

yolumu kaybettim

Elinde yazılı kağıdı uzattı

Yolu tarif eder misin navigasyon cihazım

bozulmuş da…

Hey allam sen de mi, sen de mi?

duygularından ve içgüdülerinden

kurtulup makinalaşmaya

doğru yol almaya çalışıyorsun?

Aldım elinden navigasyonu

ayağımın altında ezdim.

Köpek, sen de

 duygularından arınan

makinalaşan insana

özenme

Tamam özenmicem  söz…

Adresi tarif et.

Ettim gitti.

Sonra sen geldin

elinde sapanla

ve biz saçma sapan konuşmaya

başladık,

saçma sapan da güldük

Ben bazen anlamayıp ‘’ne?’’diyordum

Sen ‘’zıııttrenköööyyyy’’

O gece ne komik, güzeldi

Sabaha kadar saçma sapan

Şeyler konuşup,

Saçmasapan da gülmüştük

Bu sıcak yaz gününde

Tam da şu an,

artık panik yapmaya

başladım

Bu yazı, yeni nesir

Sonunu nasıl kapatacağım

Ne???

Hava sıcak kapatmayayım mı? 

Nesirimin sonunu…

Tamam seni mi kırcam?

Açık kalsın

Essin püfür püfür

Serinleyelim biraz…