İzmir film festivali'nin ardından: En İyi film NAR

İzmir film festivali 12 yıldan beri yapılmıyormuş. Doğrusu ya yapıldığı dönem çok yoğun çalıştığımdan haberim bile olmuyordu. Sinema sevgim genellikle cuma geceleri gittiğimiz gişe filmlerini izlemekle kalıyordu. Nerde festival filmlerine gideceğim.
Bu yıl uzun aradan sonra tekrar başlayacağını duyduğumda çok sevindim. Ne var ki bu sefer de evde tadilat, badana, çöp atma işleri vardı. Ah haahh:)) duyan da evimizi çöp ev sanacak.
Marangozun geç gelmesi işlerin akışını planladığımızdan geç yapmamıza, haliyle festivali sonundan yakalamamıza neden oldu.
Bütün bunlara rağmen iki filmi de izleyebildik. Her ikisini de, çok ama çok beğendim. İlk izlediğim film yönetmenliğini Tayfur Aydın'ın yaptığı İZ filmiydi. Günümüz sorunlarına gerçekçi bir bakış açısıyla bakmıştı. Başta ailenin babasına inadına karşı öfkelenseniz de, filmin sonundaki sürpriz sayesinde haklılığını anlıyorsunuz.
Diğer izlediğim filmse yönetmenliğini Özcan Alper'in yaptığı “Gelecek Uzun Sürer” filmiydi. Bu film Alper'in ikinci uzun metrajlı filmi. İz filmiyle ortak sorunlara eğilmiş. Özcan Alper'in sinemasını çok beğeniyorum. Angelopoulos'un izlerini görebiliyorsunuz. Hep bir arayış hali ve uzun gibi görünen yitip giden zaman. Benim için sürpriz olansa Alper'in anne babasının da, sinemaya gelmiş olması ve konuşmalarına şahit olmamdı. Tabii burada konuştuklarını anlatmam yakışık almaz ama mütevazı ve başarılı yönetmen Alper'in efendiliğinin aileden gelen bir genetik kod ve görgü olduğunu anlayabiliyorsunuz.
Nar filmini çok izlemek istememe rağmen maalesef izleyemedim. Desem e gelirse artık kısmet diyorum.
Yönetmen Ezel Akay, oyuncular Işık Yenersu, Rıza Sönmez sinema yazarı Murat Özer görüntü yönetmeni Uğur İçbak'tan oluşan Ulusal Uzun Film Yarışması Jürisi Ümit Ünal'ın yönetmenliğindeki Nar'ı En İyi Film ödülüne layık buldu.

 Murat Erşahin, Burcu Aykar ve Çağdaş Günerbüyük'ten oluşan Sinema Yazarları Derneği (SİYAD) jürisi Ruhi Karadağ'ın Simurg filmini birinci seçerken; Oğuz Onaran, Oğuz Adanır ve Mutlu Parkan'dan oluşan Akademi Jürisi de tercihini Nar'dan yana kullandı.



En İyi Film: Nar
Jüri Özel Ödülü: Simurg (Ruhi Karadağ)
En İyi Yönetmen: Tolga Örnek (Labirent)
En iyi Senaryo: Ümit Ünal (Nar)
Çiğdem Vitrinel – Şebnem Vitrinel (Geriye Kalan)
En iyi Kadın Oyuncu: Şebnem Hassanisauchi (Geriye Kalan)
En iyi Erkek Oyuncu: Gün Koper, Ayberk Pekcan, Bedir Şirin (Aşk ve devrim)
En İyi Görüntü Yönetmeni: Burak Kanbir (labirent)
Siyad En iyi Film: Simurg (Ruhi Karadağ)
Alim Şerif Onaran Akademi Ödülü: Nar (Ümit Ünal)
En iyi Film: Selim Demirdelen (Nar)

En İyi Sanat Yönetmeni: Adalı Aksoy (Aşk ve Devrim)

En iyi Kurgu : Oğuz Çelik (Labirent)

Seneye umuyorum ki, baştan sona festivali takip edebileyim.

İzmir 1. Boyoz Festivali

Hadi bakalım boyoza gel. “Boyoz da Boyoz, Boyoz da Boyoz” deyip, şimdiye kadar hakkını vermemek ayıp oluyordu. Bi sahip çıksanıza. Nerde bu belediye? N'aparsın sen? Şimdi burdan Boyoz Festivalinin bir-incisini duyurmak da ayıp amaa, hadi buna da şükür diyozzz.
Oysa evrenseli, yerelde yakalıyacaksın. Tamam mı?
Denilen odur ki, bu boyoz denen yağlı poğaça, İspanyol Yahudilerinden İzmir'e miras kalmıştır. Bak ne güzel işte. Çok renklilik herkese artı değer katıyor. Bizlerden başkasına, başka milletlerden bizim kültüre aktarım.
Tamam tamam önce, bir-incisi düzenlenecek olan Boyoz Festivalinin yerini ve zamanını söyliyeyim.
Alsancak Vapur İskelesi önü, 6 Mayıs saat 11. de başayacak. On bin boyoz, beş bin yumurta, çay, gazete, müzik ile açık hava kent kahvaltısı yapılacak. Ayrıca stand up gössterileri, boyoz yeme yarışması falan da yapılacakmış.
Festival kurumsal kuruluşlarla desteklenen ilk eğlence festivali olma özelliğini taşıyO..
Hazır boyoz festivalini duyuruyorum; madem tarihçesini de yazayım da bi katkım olsun.
Boyozu İzmir mutfağına 1492 sonrasında İspanya'dan kovularak İzmir'e yerleşen Seferad Yahudi toplumu kazandırmış. Evet duyumlarım doğruymuş.:)
İspanyol kültürünün uzantıları olan Arjantin, Şili, Peru, Meksika gibi özellikle Seferad kökenli toplumlarda da, peynirli ve ıspanaklı türleri sıklıkla hazırlanmaktaymış. Valla ıspanaglısını öneririm, en güzeli o oluyor. Tabii bu boyoz denen naneyi, sıcakken yiyeceksiniz, soğuyunca kayış yiyormuş gibi bi his oluyor bünyenizde.
İsmi de bi hoş di mi? Ben İzmir'e taşındığımız ilk günlerde “boyoooozzzz boyoooozzzzz” diye bağıranları duyunca n'oluyo la, bu da ne böyle” demiştim. İsmi çok komik gelmişti. Meğerse İspanyolca “bollos” (bohçalardan) türemiş. Kat kat olduğu için.
İzmir'de de en meşhuru Avram Usta yaparmış. Öyle ki öldükten sonra bile Avram Usta'nın boyozu diye satılmaya devam edilmiş. Avram Usta'nın geleneğini ise devam ettiren Alsancak Dostlar Fırını'nın sahibi olan ustalar yaşatıyorlar. Çalışırken arada bi alırdım. Pek müdavimi değildim. Şişko bi arkadaş vardı, her sabah dört boyoz, iki de fırında pişmiş yumurtasını alıyordu.Yumurtaları da fırında piştiği için rengi yeşilimtrak oluyor.
Şimdi burada size bunun tarifini verecek değilim. Tavsiyem sakın netten bi yerlerden; “ahaa buldum tarifini, n'olcak ben de yaparım, amannn elim bi marifetlidir, bi marifetlidir, her şeyi yaparım” demeyin. Şimdi evde yapılacak yiyecek var, yapılmayacak şeyler var. Bu boyoz da evde yapılamayacak yiyeceklerden biridir.
Çıkın bi sabah ya da akşamüzeri, oturun afiyetle yiyin.
Tamam mı?
Bu anlattıklarım da benden size bi kamu hizmeti olsun.... 
Tamam mı?

Şehrin merkezinde ama çok uzakta!

Geçtiğimiz hafta içinde, her zaman yürüdüğümüz yerlerin dışında yürümeye karar verdik.
Ve keşfettiğimiz bölge şehre o kadar yakınken, o kadar uzak kalmış ki. Burası her İzmirlinin bildiği Varyantın üzerindeki mahalle. Uzun yıllardır burada yaşamama rağmen, buraya ilk kez geldiğime şaşırdım. Bizim için asıl şaşırtıcı olan da, zamanında burada epey güzel taş evlerin olduğu. Konumuna ve evlerin güzelliğine baktığımda, ancak varsılların yaşayabildiği bir semt olduğu anlaşılıyor. Manzara muhteşem. Karşıyaka, Konak, Bornova ve tabii körfez gözlerinizin önünde sereserpe. 
Ben İzmir'de böylesi güzel tarihi evlerin pek olmadığını düşünüyordum. Alsancak gibi eskiden Levantenlerin yaşadığı semtler dışında, tarihi evler o kadar az ki...
Üzüldüm, gerçekten üzüldüm. Böyle güzel evlerin bir köşede fiziken şehre yakın ama dışlanmış olmasına. Kentsel dönüşüm burada çok eskiden yaşanmış. Ne olmuş da burası bi kenara atılmış. Dağın başına yapılan çirkin mimarili dubleks bilmem ne evleri çok değerli oluyor, böyle şehrin merkezinde harika manzaralı semt, öksüz bırakılmış. Bazı insanlar, her şeye rağmen bu tarihi evleri belki sonradan satın almışlar, belki ilk sahipleri bilmiyorum; restore edip oturmaya devam ediyorlar. Diğer evlerse harap bitap, öylece durup duruyor.  Konak meydanı maket gibi, insanların sağa sola koşturmaları, otopark, belediye otobüsleri v.s. maket alanının canlanmış hali gibiydi. 
İstanbul'da olsa burası diye düşündüm mutlaka bu evler yeniden sahiplenilir ve kente tekrar kazandırılırdı. Oysa yaşamaya çalışan bu mahallede bir bakkal bile yok. İhtiyaçlarınızı karşılayabileceğiniz küçük esnaf yok. 
Bizde belediye özellikle İzmir ve Konak Belediyesi böyle şeylere önem vermiyor. Daha çok göz önünde olan küçük icraatlarla takdir edilmek istiyor. 
Tadilattan geçmiş bazı evlerin fotoğraflarını çok istediğim halde çekemedim. Diğer evlerde gördüğünüz gibi harap halde. Aslında buranın mahalle olarak restorasyondan sonra çeşitli tasarımcıların, butik pansiyonların, küçük lokantalardan oluşan bir mahalle olmasını çok güzel olurdu. Evet koca bir Du eki. Neden biz de her şey göstermelik oluyor. Burası Konak Meydanı'na o kadar yakın ki. Hemen arkası ise, İkiçeşmelik'te yeni ortaya çıkarılan Agora Meydanı.
Var. Evet tarih var, güzelik var ama bunları gerçekleştirecek Yönetici yok. Koltuklarda oturanlar Yöneteme-yici. 
Neyse... Eğer İzmir'de oturuyorsanız ya da bir gün buraya yolunuz düşerse varyantın üzerindeki bu mahalleye de uğrayın derim. Hele bi camisi var ki, çok güzel. Taş yapı ve bamya minareli.
Şimdi buyrun fotoğraflara...

Konak sineması yeniden açılıyor. Üstelik!

… ve yazı yazdılar. Nasıl?

Nasıl yazı alfabenin harflerinden oluşuyor; kimi çirkin, kimi iyi niyetli, kimi nadir insanlar tarafından edebi eserler üretiliyor ve biz onları hayranlıkla okuyorsak; bi de, ışık hüzmesinden resimler üst üste biner ve biz bu çekilen filmleri izleriz. Kimini hayranlıkla, kimini sıkılarak ya da beğenmeyip, oflayıp, puflayarak...

Sinemayı severim. Hem de çok. Çalıştığım dönemlerde dahi, yoğun geçen bi çalışma gününün ardından, günün hafta arası, karnımızın aç olmasına bakmaksızın cuma geceleri gösterime hangi film girdiyse gittik.

Yıllar, Hollywood filmlerinin tozunu attırdığı yıllardı. 90 lar işte. Bir garip 90 lar... bi koşturma, çok kötü şeyin olduğu ama bizim pek de, bi şeyi bilmediğimiz garip, sisli bulanık yıllar. Buna rağmen kendimizi dev aynasında görür gibi, her şeyi bilir sanmaz mıydık? Yanarım yanarım, buna yanarım...

...kış geceleri. Ve İzmir. İzmir'i bilmeyenler, ılık ve yağışlı Akdeniz ikliminin hakim olduğunu düşünür... değildir dostum, değildir. Sabah ayazı, kamçı gibi yüzüne vurur. Gözlerinden şakır şakır yaşlar akar. Gecesi, ya gecesi? Günle gece arasında ısı farkı çoktur.

90 lı yıllardan kapıyı aralayıp neden bu kadar İzmir soğuğunu ve gecelerini anlattım?

Neden olacak, başta da anlattığım gibi, kış geceleri soğuğa falan aldırmadan, sinemaya giderdik her cuma.

O yıllarda, AVM ler, sadece İsstanbul'da. Biz nasıl özeniyoruz? Komikmişiz doğrusu! Hadi hadi komik demeyelim, bilinmeyene olan özlem. Kendini taşralı hissetme duygusunu yenme. Evet sayın psikolog çözdüm: Ağır aşağılık kompleksine giriyormuşuz İstanbul karşısında. Neden biz öyle AVM sinemalarına gidemiyoruz ki?

Kemeraltı pasajlarının sinemalarına giderdik. Pasaj içinde, bi arkadaşı bekleme... en büyüğü Çınar sinemasıydı. Perde o kadar büyük olmasına rağmen, sevmiyordum Çınar'ı... Altında da Çınar pastanesi vardı. Sinema çıkışında, tam kapının önünde bekleyen kestanecilerin kokusu hâlâ burnumda tütüyor mis gibi.

Ve 2000 ler...İzmir için, milenmyumun en büyük getirisi, bir bir açılan AVM lerle birlikte yeni sinemalar oldu. Sevindik, o bakımsız sinemalardan kurtulmuştuk. Rahat minderli, temiz sinemalar. Oysa gün gelip, bunlara da bakım olmadığı taktirde, yıllar içinde kirleneceğini düşünmeden...

doyduk doyduk. Avm sine de, mvm sine de... adım atasım yok artık. Sadece gene sinemalar vasıtasıyla, yürüyen merdivenlerle ikinci kata çık, biletini al. Sonra bol şekerden çukulatanı kesekağıdına koy, suları al. Bekle.Durum bundan ibaret.

İzmir'de sevdiğim tek sinema salonu Desem. Dokuz Eylül sineması. Üstelik bu sene ses sistemi de koltuklar da yenilenmiş. Neden seviyorum burayı? Çünkü tek Avrupa filmlerinin gösterildiği yer orası. Şehirdeki, diğer sinemalar ticari. Ne sanat filmi, ne Avrupa filmi hak getire!

Geçtiğimiz günlerde öğrendim ki, yılların Konak sineması, kapalı olan kapılarını yeniden açıyormuş. Üstelik bu yenilik sadece koltuk ve ses sistemi ile ilgili değil.

Konak Sineması'nın işletmesini İZSGD almış cep salonlarında Avrupa filmleri, büyük salonda ise vizyon filmleri gösterime girecekmiş. Gerçekten bu haber İzmir adına oldukça sevindirici. Benim gibi Avrupa filmleri düşkünü biri için, güzel bi haber.

Küçük bir dip not: 500 koltuğun alt limiti bin liradan satışa çıkarılmış. Satın almak isteyen pek çok kurum ve kuruluş varmış. Gençlik yıllarında bu sinemaya sık sık gelen Sezen Aksu ile de dernek temas içindeymiş.

İyi seyirler, İzmirliler :)