Aşkın halleri

Aşkın hangi koşullarda ve ne şekilde geleceği belli olur mu? Kendimize benzeyene mi aşık oluruz, yoksa çok yakışıklı ya da çok güzel bi hatuna mı? Aşk yapmam dediğin şeyleri yaptırır mı?

Aşk insana plan yaptırmaz. Bildiğin her şeyi, değer yargılarını dahi değiştirir. Bu durum tarihe mal olmuş kişilerde de, sıradan insanlarda da görülmüştür. – görülecektir. Ve en çok da kendinden çok farklı insana aşık olur, adem oğlu, adem kızı.

Kendisini başka bir insanda görmüştür belki. Bastırdığı duyguları, aşık olduğu insan ortaya çıkarmış olabilir mi? Olabilir…

Bugün öyle bir filme gittim ki, konusu fragmanda; erotik romantik aşk filmi diyor.

Evet bu kısmen doğru olsa da, yani film bir aşk ekseninde yürüse de, insanlara soykırımları, etnik kimliği, din, dil, ten rengi, yaşlı, özürlü olmanın toplumdan dışlanma nedeni olduğunu, Kabul görmek isteniyorsa; soyunu sopunu unutturmayı, yaşlı ya da özürlüyse gözlerden ve gönüllerden ıraklaştırmanın çare olduğunu düşünen insanlara bunun ne kadar yanlış olduğunu çok  güzel anlattı.

Bunun yanı sıra doğayı küçümsemenin, katletmenin, yani yaşama canice tecavüz etmenin, gün gelip seni vuracağını, kendisine bi şey olmayacağını düşünenlerin, kendisine döneceğini, mahvettiğiyle birlikte kendisinin de mahvolduğunun resmini güzel çizdi doğrusu.

Hayatın siyasetten ayrı olmayacağını fakat bunu illa ki bir partiye bağımlı olmadan da olabileceğini anlatan harika bir film.

Annesi Fransız hippi, babası Cezayirli olan  esas kızın, çocuk yaşta piyanoya yeteneği nedeniyle,  özel piyano hocasından ders aldırılır. Fakat bu dersler ders değil, hocanın küçük kız çocuğunu tacizi ile devam eder. Aile çocukların elektronik org aldıklarında, piyano derslerinin nasıl sonuçlandığını geç de olsa anlarlar…

Ve sonra… unutma süreci, yok sayma. Hiç olmamış gibi davranma süreci.

Ama insanoğlu bu. Hiçbir şey unut demekle unutulmuyor. Unuttum desen de, gün geliyor, unuttuğun sandığın olayların geri dönüşümü farklı oluyor. Vuruyor insanı can evinden. Aslında onu hiç bir zaman unutmamışsındır, sadece –mış gibi yaparsın.

Çocukluğundaki taciz sonucu rahat bir seks yaşamı olan esas kız solcudur. Özgür seks yapmayı artı duruma çevirmek için, erkekleri özellikle de tam karşıt görüşteki erkekleri seks ile bilinç altına girip, onların sınırlı olan hayat görüşlerini etkileyip; hayatın ve kendisinin farkına varmalarını sağlar. Kimliği her ne olursa olsun  yaftalamayan, kariyer delisi hallerinden çıkarıp, hayatı gerçekten kendi istedikleri gibi yaşamalarını sağlar.

Gün gelir kurallara sıkı sıkıya bağlı kökeni Yunan Yahudisi olan, orta yaşlı veteriner esas oğlanla karşılaşır. Birbirlerinden ak ile kara kadar farklıdırlar. …. Kökeni anne babasının zorlaması ile unutturulmuş, kendisini Fransız olarak tanımlayan, kuralcı bir adamdır.

Bu farklı iki kişinin birbirne asla aşık olmayacağını düşünsek de, aşık oluyorlar. Ve esas oğlanın ailesinin kökeni ile yüzleşmesini, onların Fransız olmadığını söylüyor. Tabii yıllardır bu durumu unutma sürecine girmiş olan yaşlı insanlar için oldukça travmatik bir durumdur. Hatta sonucuna annenin katlanması zor olur ve katlanamaz da…

Filmin sonunu söylemeyi seven biri değilim. Her ne kadar geçtiğimiz yaz vizyona girmiş olsa da, DVD olarak evde mutlaka izlenmesi gerken, benim size tavsiye edebileceğim çok güzel bir film.

Yapım: 2010 – Fransa

Yönetmen : Michel Leclerc

Oyuncular: Sara Forestier, Zinedine Soualem, Michele Moretti,  Carole Franck, Adrien Stoclet, Julia Vaidis-bogard, Camille Gigot, Lionel Jospin, Laura Genovina, Spencer Walsh, Youari Kime, Rose Marit, Zakariya Gouram, Jacques Gamblin, Jacques Boudet, Nabil Massad, Antonie Michel, Yann Goven.

Senaryo: Baya Kasmi, Michel Leclerc

Seyredecek olanlara iyi seyirler…

Şaduman ile Kenan'ın âşk hikâyesi

Bayan Şaduman İstanbul’un Kadıköy semtinde ikamet ediyordu ailesi ile birlikte. Babası köşebaşında bakkaldı.
Karadeniz’den Şaduman üç yaşındayken göç etmişlerdi. O yıllar içinde büyüyüp, serpilip güzel bi genç kız olmuştu. Fakat Şaduman isminden hiç memnun değildi. İsminin Serpil olmasını arzu ediyordu. Babaannesinin ismini koymuşlardı. Üstelik annesi, babaannesinden hiç hoşlanmıyordu. Nasıl hoşlansın ki? Yapmadığı fitne, fücur, eziyet operasyonu kalmamıştı.
Şaduman, karşı komşuları Kenan’a âşık oldu. Yakışıklı gençti Kenan. Ve hukuk fakültesinde okuyordu. Ohhh bundan iyisi Şam’da kayısı idi Şaduman için. En kötüsü abukat karısı olacaktı. Kenan biraz daha ineklerse hariciyeye bile girebilirdi. Konsolos olmaması için ne neden vardı bu durumda?... Geleceği de parlaktı. Tabii Şaduman’ın eşi olursa. Onu almayacak da hukuk fakültesinde, borçlar kanunu, medeni hukuk v.b Arapça, Farsça kanunları, geceler boyu ezberlemekten, yüzünü sivilce basmış, yemek yememekten yüzleri sararmış, gözlüklü kaknem kızları mı beğenecekti?


Ben güzelim ya sen? diye Oya German gibi kitap yazıp, marketlerde best seller bile yapabilirdi Şaduman, eğer ki; bugünkü medya, Avm ve marketler olsaydı.
Haftada bir gün vapura atlar, soluğu Mısır Çarşısı’nda alır, pembe beyaz cildine uygun müstahzarlar, zayıf kalması için bağırsak hareketlendirici bitki çayları içer, berber Nadire’ye uğrar, saçlarını mizampli yaptırırdı.
Aynalara bakar bakar ve en güzel benim, benden güzel yok derdi. Hülya Avşar’la bi akrabalığı var mıydı? Bilinmez!...
Şaduman’ın ilgisini, Kenan fark etti. O da onu beğendi. Durun! Hemen onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine diyemiyoruz. İkisinin ortak özelliği parlak bi gelecek arzu etmeleriydi.
Fakat Kenan fazla ders çalışmıyordu. Çift dikiş yaptığından, Şaduman’ın yaşı yirmibeşe gelmişti. Cık cık cık! Evde kalıyor nerdeyse. Nerdeyse değil, bütün akrabaları; “Keriman evlenmiş, sen hâlâ! …….. “ “Mürvet’in mürveti de pek iyi oldu!  Ya sen! bakışları atıyorlardı. “Şaduman sen fiyasko çıktın” der gibi bi halleri vardı. Mısır Çarşı’ndaki aktarları zengin ettin, kutu kutu krem pertevleri bitirdin, bitirdin de ne oldu?
Şaduman’ın o güzel yüreği kararıp duruyordu. İşte O  günlerde yüreğine radyo ilaç gibi geliyordu. Müzeyyan Senar en sevdiği idi. Sesini radyoda duyduğunda sonuna kadar açardı. En çok da Kenan evdeyken. Kenan’la hayatı paylaşmak istiyordu ve fakat ancak şarkı paylaşabiliyordu.  En çok da şu şarkı rast geldiğinde sonuna kadar açıyordu radyoyu, ki Kenan duysun, duysun da, şu tembellik huyundan vazgeçip, fakülteden bi an önce mezun olsun.
Kimseye etmem şikayet ağlarım ben halime 
Titrerim mücrim gibi baktıkca istikablime
Perde-i zulmet çekilmiş korkarım ikbalime
Titrerim mücrim gibi baktıkca istikbalime
Kenan haytaydı, hayta... Yıllar içinde Şaduman’a karşı hisleri azaldı. Beyoğlu’nda gezmeye vurdu kendini. Pastane, lokanta ve içkili mekânlar. Yavaş yavaş fındık göbek oluştu, Kenan’da. Fındık göbek, ceviz göbeğe doğru evrildi. Laf aramızda Kenan Şaduman’ın ismini de beğenmiyordu artık, cismini de…
Şaduman deli divane oldu derler. İçli içli ağlar oldu. Yaşının geçtiğine mi, parlak gelecek hayallerinin suya düşmesine mi, akrabalarının, yengelerinin laf sokmalarına mı yansın?
Radyonun sesini kökler oldu. Mahallede Şaduman’dan şikâyet vardı. Herkes kapıya dayanıyor: “ne bu ses, ne bu şarkılar, çocuk var, hasta var” diye şikâyet ediyorlardı. Şaduman “fena mı, müzik ruhun gıdasıdır, size de yaranılmaz, paylaşıyorum müziği” diyordu. Bi de çemkirme, çemkirme…
Mahallede Şaduman’ın paylaşım dedikodusu yapılıyordu. Facebook o zamanlar yoktu, ama ileri görüşlü Şaduman kaç yıl önceden keşfetmişti. Tabii Mark Zuckerberg’in doğmasına yılllaaarrr yıllar vardı…
Dar görüşlü insanlardan yıldı Şaduman. O yılgın günlerinde bi kısmet çıktı karşısına. Adı Süleyman’dı. Babası gibi bakkaliye işi ile uğraşıyordu. Fakat toptan. Bu da demek oluyor ki, Şaduman’ın yine iyi bi hayatı olacak. Belki şu müstakil evden kurtulup, Şişli’de bi apartman dairesinde, modern insanlarla birlikte yaşayabilir, iyi paylaşımlarda bulunabilirdi. Hem evlerinde kuru radyodan başka bişey yoktu. Pikap alırdı. İstediği plakları da tabii. Evde rumba, çaçaça, ve diğer dansları yapardı. Evet yirmibeş yaşındaydı ve hemen çocuğu olması gerekiyordu.
Salon düğünü ile evlendiler. Limonata, pasta ikram ettiler.
Şaduman’ın bi oğlu oldu ertesi yıl. Müzik paylaşamadı o yoğun günlerde, ama bol bol çocuk ağlaması sesi paylaştı Şişli’deki dairelerinde. Süleyman çalışkandı ve Şaduman’ı da çok seviyordu.
Fakat fakat ahh o kaynana yok mu? Rifakat cadısı! Ayrı oturmalarına rağmen her şeye karışıyordu. Şaduman artık, kaynanasının, vıdı vıdılarını paylaşıyordu arkadaşlarına, komşularına.
Bi gün duydu ki, Kenan fakülteden ayrılmış. Postaneye memur olarak girmiş. Şaduman “sefam olsun ohh ohhhh!” dedi arkadaşına… Bülent Ersoy’un “sefam olsun” şarkısı o günlerde çıkmış olsaydı, cuk oturacaktı duruma. Paylaşırdı da!