Marmaris Turunç

Sabahleyin, otobüs garajındaki çay salonunda çay içerken, uykulu uykulu karşıdaki dükkanın “mucize kuyumcusu” olduğunu gördüm. İsmi çok hoşuma gitti.  Gelgelelim, otobüs garajında kuyumcunun ne işi olur ki diye düşünmedim değil. Yerli film tadında bir aşk hikayesi ile alyans alanlar için mi açılmış, yoksa memlekete giderken nakde sıkışıp, mevcut altın bileziği v.s bozdurup, acil paraya çevirenler için mi? Yoksa cep telefonundan piyasayı takip eden biri parasını altına mı yatırır? Neyse dükkanın ismi hoşuma gitti. Sanki roman ismi gibi.

Ben bunları düşünür bir yandan da çayımızı içerken otobüsün kalkış saati gelmişti bile. Nesli bileti aldıktan sonra otobüs iki katlı galiba demişti. Hadi yaaa, diye şaşırdım ama sonra aklımdan uçup gitmiş. Meğer otobüs kalkış saatine göre otobüs planı 2+1 miş. En sevdiğim yer olan şöförün koltuğunun arka yanı da olunca değmeyin keyfimize.

Meğer tatilin çok güzel geçeceği otobüsün rahat servis olmasından belliymiş.

Yol Aydın’a kadar otoyol, Aydın’dan sonra da biraz,  bereketli araziler, düz ovalar ve sıkıcı kavak ağaçlarıyla devam etti. Yol yol yol. En sevdiğim şey.  Evet otoyol biraz sıksa da, yine de güzeldi yol. Hele ki Muğla il sınırları içine girince. İşte şurada kovboy kayalıkları. Doğanın yarattığı peri bacamsı güzel oluşumlar.

Sonra Gökova. Bayılırım buraya. İsmini her kim yakıştırmışsa çok uygun yakıştırmış. Resmen gök ovaya inmiş. Virajlı yoldan manzara izleyerek indikten sonra artık eski yolda kalmış meşhur ağaçlıklı yol. Kilometrelerce uzanıyor.

Bu bölge için artık sadece iki renk hakim. Mavi ve yeşil. Tabii mavinin ve yeşilin binlerce tonu olduğunu söylememe bilmem gerek var mı?

Nerdeyse  bir nefeste geliyoruz Marmaris’e.  Marmaris’in garajı bile orman içinde. Otobüsten inince mis gibi yeşilliğin kokularını içine çekiyorsunuz. Yok böyle bir şey!

Biz Turunç’a gideceğiz. Gittik. Turunç Marmaris’e yarım saat uzaklıkta. Ve yolu çok güzel. Kıvrıla kıvrıla dağlara çıkıyoruz. Ama ne dağlara çıkmak. İnsana uçaktaymış hissi uyandırıyor. Böyle güzel manzara, doğa gördüğümde ağzımın genişliyor farkında olmadan. J  Ağustos böceklerinin sesleri var ve falan ve filan…

Birden her şeyden uzaklaşıyorum. Ne gündem aklımda ne de sinir stress. Rezervasyon yaptırdığımız oteli buluyoruz.

Aha! Bu internette daha büyük görünmüyor muydu? Evet aslına bakarsanız büyük ama çam ormanı içindeymiş gibi görünüyordu. Evet, arkasında çamlar var, ama böyle değildi. Emlak fotoğrafçılığı denen şey burada da devreye girmiş.

Odamız da aynen emlak fotoğrafçılığı sayesinde daha farklı görünüyordu.  Eksik bir şeyler var anlatabiliyor muyum? Çok kötü de değil, ancak netteki gibi de değil.

Bunu kafaya takacak değiliz. Hemen yerleşip kendimizi otelin önündeki denize atıyoruz. Deniz nefis. Cam gibi. Isısı da öyle. Çeşme Altınkum’dan sonra ise resmen kaplıca suyu gibi geldi desem yeridir. Bu sene Çeşme Altınkum’da denize girdiğimde hiç abartısız kulaklarıma bıçaklar saplanmıştı. Ayaklarımın altı buzzzzz gibi olmuştu. Çıktığımda dudaklarım beyazlamıştı. Neyse Çeşme’yi şimdi aradan çıkarıyorum müsaadenizle.

Gece yemeğimizi otelde yedikten sonra yürüyüşe çıktık.

Sahili çok güzel, uzun. Yalnız en uçta genelde İtalyan turistlere hitab eden bir otel sahile güvenlik koymuş, her geçene “pardon otelde mi kalıyorsunuz?” sorusu soruyor. Ne demek ya, bunlar denizi otele dahil ettikleri yetmiyormuş gibi bir de sahili de parselleme hakkını, yaklaşık bin tl verdikleri bir görevli sayesinde,  millete yasak etmeye çalışıyorlar. “sahilde yürümek yasak mı?” diye soruya soruyla cevap verdim. Tabii ki “gulp, hayır” diye cevap verdi. Adama gıcık olmuyorum, o da sonuçta verilen emir yerine getirmek zorunda. İş bulmuş ve onu yapıyor. İşte hep böyle oluyor, bunu yapan sahipleri olacak heriflere bir şey diyemiyoruz da, iki kuruş için bu işi yapana çemkirip duruyoruz.

İkinci güne gelelim mi? ilk geceden bir tekne gezisi ayarlamıştık ama saat sabah 10.da kalktığından ve biz de yol yorgunu yerimizi  yadırgadığımızdan, hemen uyuyamadık falan erken uyandığımız halde yorgun ve isteksizlik mazeretiyle gitmedik.

Kumlubük’e gitmeye karar verdik.

Yolda giderken hep kıvrımlı dağların tepesine çıkıyorsunuz. İlk indiğinizde Kumlubük size biraz hayal kırıklığına uğratır gibi oluyorsa da, plaja girdiğinizde, sanki 70 lerde ya da 80 lerin ilk yarısındaymış hissini duyuyorsunuz. Deniz inanılmaz temiz. Yudum yudum içmek istiyor insan. Plaj çok tenha. Arkada kafeterya vardı ama günümüzde olduğu gibi hemen şemsiye parası diye kimse anında tebelleş olmadı. Hatta hiç gelmedi. Yiyip içmek sizin paşa gönnlünüze kalmış.

Dağlara dönüp yüzmeye başladığınızda hani biraz once 70ler 80 ler plajı demiştim ya, yok yanılmışım. Kendinizi zaman tüneline girmiş antik dönemde bir kadın gibi hissediyorsunuz. Of of offff, ne güzeldi.

Yavaş yavaş tur tekneleri geldi. Evah bunlar car car kafa şişirecek derken, gelenlerin çoğunun turist olduğunu gördük. Evet Türk insanı gibi değiller, kafa şişirmiyorlar, çocuklarını bizim son dönemde yetiştirilen şımarık her şeye ağlayan zırlayan çocukları gibi yetiştirmiyorlar. O yüzden bu kalabalık bizi bozmadı. Zaten yarım saat sonra gidiyorlardı. Benim gibi insanları çaktırmadan izlemekten hoşlanan bir insan için bayağı, iyi geldiğini söyleyebilirim.

Gece tekne işini ayarladık nihayet. Bu daha önceki gün ayarladığımzdan daha büyüktü ve rotası daha batıya doğruydu. Önceki gün Marmaris içine doğru rotayı çeviriyordu. Her şeyde hayır varmış.

Tekneye yerleştik. Ohhh yaşasın çoğu turistti. Neden turist turist diyorum. Adamlar rahat ve kasmıyor. İnsanlara karşı saygılı davranıyor. Çocukları şımarık değil.

Ama keçinin istemediği ot burnunda bitermiş hesabı, masada yanımıza çok aşırı sevimsiz bir “günaydın” demeden yanımıza oturan bir kadın ve üç kızı geldi. Kendimizi zaten denize ve manzaraya çevirip oturduk. Sonra da yukarıya çıkıp yukardan manzara izledik.

Aman Allahım nasıl yanmışım, gece dışarı çıktığımda iki büklüm yürümeye başladım. Hemen eczaneye koştuk ve bir bepanthol. Canımsın bepanthol, yüzde elli acımı geçirdin. Nesli de evden gelirken bir ağrı kesici almış onu da içince iyice kendime geldim.

Artık Viki’yi özlemeye daha doğrusu endişelenmeye başladım. Modern olmak böyle bir şey herhalde habire endişe, endişe. Neyse habire Viki’nin başına şu gelmişse, bu gelmişse diye hiç olmayacak şeyleri yazıyorum. Ohooo ne senaryolar.

Artık tatil sıkmaya mı başladı ne? Bir de otel odasına sıkışmak beni boğuyor. Sürekli mobil olmak daha hoşuma gidiyor. Artık demir almak zamanı gelmiş yavaştan. Hemen o zaman hızlı tarafından valiz toplanıyor ve yola çıkılıyor. Yol yine inanılmaz güzeldi.

Eve koşarak çıktık nerdeyse, evet Viki de biraz korkmuş, sıkılmış, kapıyı açar açmaz, kafasını uzatıp çok kibar bir şekilde mırnav mırnavvv dedi. Evet bizimki miyavlamıyor. Sonra sevdirme ve nazlanma fasılları.

Evimmmm seni de çok özlemişiz.

Tatil çok güzeldi. Beynimde beni yoran her şey sanki hiç yaşanmamış gibiydi. Mikroydu fakat etkisi makro oldu.

Sanırım tek özleyeceğim şey bu sıcaklarda o güzel deniz ve orman fotoğraflarına bakıp, yüzmek olacak.

Menemen'e gidiyoz, gittik, geldik

Metro daha doğrusu izban olduğundan beri Menemen bize artık bir vagon uzaklığında.

Yağmurdu, şuydu, buydu bi sürü şey araya girince epeydir yakın çevre gezisi yapmamıştık. Siftahı Menemen'le açmaya karar verdik.

Menemen'in benim için şöyle bir özelliği var: yol kenarında olan bütün kasabalar, şehirler gibi insanın (benim) şehrin içine girip de gezme isteği uyandırmıyor. “eee geçtik ya, eee gördük ya, bundan daha başka ne olur ki? dedittiriyor. Sanırım böyle düşünmeme neden, memleketin şehir planlamasının, tek elden çıkmış gibi klişe; ortada bir cadde, sağlı sollu üçüncü sınıf apartmanlar, altında dükkânlar ve ne kadar küçük bir şehir olsa dahi, doğru dürüst bir park yeri bulamamaktan geçiyor.

Evet böyle ama. Zamanında kim bu şehir planlamasını yaptırdı ve onay verdiyse, şehirlerin ağzının içine takır takır yapmış.

O kadar gezmeyi sevdiğim halde, farklı bir şehir göremeyeceğimi bildiğimden aynımsı şehirlere gidince gıcıklarım hop oturuyor hop kalkıyor.

Hem bu Menemen'in kıyısından daha önce defalarca geçtiğimi söylemiştim değil mi? Evet! Sepetçilerinden sepet, çömlekçilerinden de çömlek almışlığımız vardı.

Şimdi bir şehre gittim, havası temiz, insanları mutlu, amcaları teyzeleri şefkat doluydu, ahhh bu iyilik ve naiflik sayesinde kalbimde milyoz kere kelebekler kanat çırptı yazısı yazmıcam. Gerçekler beni daha çok ilgilendiriyor. Doğruya doğru, eğriye eğri istikametinde gezi yazısı olacak.

Evetttt, metro ve izban'da anlatılacak ne var ki? Metronun hızlılığı, izbanının vagondan ziyade dalgalı bi denizde gemiye binmişsin gibi his veren hülyalı süratinden başka. Neyse ki acelemiz olmadığı için rahat rahat oturduk. Ta ki Egekent, Ulukent duraklarına kadar. Bundan sonra “acaba burası mı Menemen?” diye endişelenmedim değil.

Endişelerim yersizmiş. İner inmez canım çay çekti. “Offf bir çay bahçesi olsa da girsek” derken karşımıza çay bahçesi çıktı. Güzeldi. Ama servis can sıkıcıydı benim açımdan. Çay güpgüzel değil ama güzeldi işte. Çayı soğutarak içmeyi sevdiğim için, son yudumlarını da oldukça soğuttum. Aceleci garson son yudumlarımı içerken zebellah gibi başımda dikildi mübarek. Yuhhhh çektim mi? Tabii ki!

Sonra şehrin merkezine doğru yürüdük. Hiç sevmediğim üçüncü ve dördüncü sınıf apartmanları geçtikten sonra, çok sevdiğim yuvarlak köşeli mimariye sahip, 1950'li yıllardan kalma, iki katlı bir evin önüne geldik.

Bahçesindeki sarmaşık gülleri görünce gözlerime inanamadım. Bu güller gerçek mi? He valla gerçek. O zaman hemen fotoğrafını çek.

Sonra ilerledik durduk işte. Yani, kasaba olarak pek dikkat çekici bir özelliği yok. Kopi peyst şehir mimarisine doğrusu şaşırmadım. İnsan beklentisini düşürünce, gıcıklarımın hop oturur hop kalkması gibi bir durum bahis konusu olmuyor. Bu durum karşısında kayıtsız kayıtsız bakıyorsun.

O güzel evi biraz geçince çok güzel bir camii ile karşılaştım. Böyle büyük ve eski bir cami İzmir'de dahi yok.

Sanki bana kiliseden çevrilmiş gibi geldi. Üşendiğimden, Menemen'deki Yeni Cami ne zaman yapıldı, eskiden kilise miydi falan diye, gugıl hazretlerine sormadım.

Biraz ilerde koskoca bir parkla karşılaştım. Böyle denizi olmayan kara şehir ve kasabalarında parka çok önem veriyorlar. Eee ama yani, olması gerekir tabii. Kendi bildim bileli deniz kenarında yaşadığım için böylesi bir parkı Balıkesir Akçay'a çocukken tatile gittiğimizde görmüş, bana o zamanlar çok da sevimli gelmişti. Tabii devamlı yaşasam aynı sevimlilik devam eder miydi, tartışılır.

Yürüdük yürüdük, aslında o kadar da yürümedik. Neticede iki adımlık bir yer burası. Hemen bitiveriyor. Güzel bir yufkacı görünce hiç kaçırmadık tabii. Yöresel lezzetler ilgi alanıma giriyor.

Sonra et. Öyle çok kasap dükkanı var ki. Kafamı çevire çevire geçtim. Hayır pisliğinden falan değil, tam tersi çok temiz ve has gibi duruyordu vitrindeki etler, ama ben artık vejeteryan olduğumdan bakamıyorum. Aslına bakarsanız kokusu öyle güzel geliyor ki. Bir büfe vardı mesela, şehirde gördüğünüz nallı marka döneri satan yer gibi duruyor dekorasyon itibarıyla ama et kokusu nefis geldi. Nesli “yicek misin?” dedi. Ben “hayırrr” dedim. Yiyemem artık. Trak geldi bana. Bundan önce ne kadar çok karar vermiştim et yememeye de, sözümde duramamıştım. Şimdi kendiliğinden oldu. Bi Lusi ve Viki kızının dostluğundan, hayvanlara yapılan zulümden sonra sanki insan eti yiyormuşum gibi hissediyorum.

Şu şehirlerde ve kasabalarda ve köylerde vızztttt, vızzzttt diye sivrisinek gibi geçen garabet bir motosikletler var ya, onlara evvel ezel sinir oluyorum, bir psikopat resmen üstüme sürdü, eşşoğlueşşek. Bu toplumun ruh sağlığı bozuk, şiddet dolu. Artık bunun bana yansıması küfretmek şeklinde oluyor.

Immm unuttuğum bi şey var mı diye düşünüyorum şu anda. Tamam buldum: ne gerek varsa, iki üç metrelik yerleri telle çevirerek tavşan kafesleri yapmışlar. Hayır, ne gerek var buna. Şimdi sen hayvansever mi oldun, o hayvanları oraya tıkmakla. Yoksa çocuklara tavşan mı gösteriyorsun diye çok mu çocukseversin? Yedik!

Sanıyorum izban sayesinde buranın özellikle kasap ve mandralarının bilançosu olumlu anlamda hareketlenmiştir. Ben de vejeteryansam da vegan olmadığımdan, peynir meynir gibi şeyler aldık. 

Size de tavsiye ederim, yakınlardaysanız.

Ulan Batur'dan selam getirdim...

Her sabah haberlerde Türkiye’nin ve dünyanın haberini izleyerek başladı birazdan anlatacaklarım. Ulan Batur vardı dünyanın bi yerinde ve hava durumu eksi on beşlerde oynuyordu. İzmir her zaman olduğu gibi lodos havanın etkisi altındaydı. Lodos, lodos, lodos… öfff! Bende de başağrısı yapar lodos hava. Ulan Batur’da hava müthiş güzel soğukmuş. Off yaa, güzelliği düşünebiliyor musunuz? Evet düşündüm… ve neden olmasın? Soğuksa soğuk, sıcaksa sıcak. Deneyimleyelim bakalım. Dünyaya bi kere geldik. Hep Evrupa memleketlerine gitme görme isteği nedir?

İnternetten kendime, Ulan Batur – Moğolistan için ucuz uçak bileti ayarladım. Ve çok da konforlu sayılmayacak bi yolculuktan sonra, Ulan Batur havaalanına indim.

Bi kere Ulan Batur, ülkenin en kalabalık nüfusuna sahip şehri. Zaten Moğolistan iki nokta yedi nüfuslu bi memleket. Ulan Batur dışında yaşayan bir buçuk milyon kişi, Türkiye’nin iki katı kadar büyük bi alana yayılmş durumda. Ulan Batur sen ne büyük şehirsin diyeceğim ama diyemiyorum! İkinci büyük şehirse Erdenet. Nüfusu yetmiş üç bin. Bu kadar az nüfusu olan bi yer beni sıkacağı için, buraya gitmeye niyetlenmedim bile. Ulan Batur bana yeter. Zaten zamanım kısıtlı, İzmir’de yapacağım bi ton iş güç var.

Burada da bütün dünyada olduğu gibi işsizlik var. Nüfusun yüzde kırk’ı işsiz. Küreselliğin birinci şartı işsiz sanki olmaktan geçiyor. Ben gittiğimde Ulan Batur’un kenarında göçebe çadırları kurulmuştu. Özellikle kışın bu durumun daha da yaygın olduğunu söylediler. Bu şehirde yaşayan herkesin kırsalla bağlantısı var. Yaz aylarında kırsalda tarım, hayvancılık olduğundan, kışın da işsiz olduklarından dolayı, şehrin kenarına iş umuduyla göçebe çadırları kuruyorlarmış.

Şehirde gezerken kendimi dünyanın bi köşesine fırlatılmış gibi her şeyden ve herkesten uzak hissettim. O kadar izole bi durum var ki. Bununla birlikte Batı kültürü bu izole yaşamda bile kendisini oldukça hissettiriyor. İnsanların giyim tarzı, lokantalar, televizyon ve reklam panoları dahi Batı kültürünü yansıtıyor.

… yansıtıyor ama iki arada bi derede kalmış büyük bi bozkır köyü gibi de bi yandan. Trafik o kadar yoğundu ki. Korna seslerinden, egzos dumanlarından ve trafikte kaybettiğim boşa geçen zamandan oldukça bunaldım. Hava kirliliği had safhada. Trafikteki araçların çoğu Japonya’dan ithal. Sakın sıfır araba falan diye düşünmeyin. Çoğu ikinci el ve direksiyonu ise sağda.

Sokaklarda gezerken dikkatimi çeken bi diğer detaysa, nüfusun çoğunluğunun kadın olmasıydı. Otelde bunu Ulan Batur’un kırsalından olan sevimli resepsiyoniste sorduğumda, erkeklerin işsizlikten Kore’ye çalışmaya gittiğini ve 1990’larda alkol yüzünden erkek nüfusunun azalmasından dolayı olduğunu söyledi. Yüzümde üzücü bi ifade oluştu. Üzücü olan, erkeklerin işsizlikten dolayı eşlerinden, çocuklarından, memleketlerinden ayrılmalarıydı. Ama alkol alan erkeklerin yaşattığı şiddeti, ülkemde de her akşam ana haber bültenlerinde izlediğimden, cinnetin dibine kadar yolları var, dedim!

Buranın en önemli ürünü nedir diye sorsanız, kaşmir yün diye cevap veririm. Her ne kadar yazının başında soğuğa övgü yapsam da, sıcağı nasıl severim bilemezsiniz. Önce Suhbatur caddesine çıkın, oradan güneyinden geçen Barış caddesinde, Türkiye’ye göre oldukça ucuz, kaşmir ürünler vardı. Hepsinden param yettiğince aldım.

Alışveriş yaparken o kadar acıkmışım ki, ne yiyeceğimi şaşırdım. Çünkü burada mantının envai çeşidi var. Etin her türü de satılıyor. At etine kadar. Yok o kadar da değil artık! Fakat burada Akdeniz mutfağı ararsanız böyle bir seçenek yok.  Zira mevsimin sertliği ve göçebe kültür etkisiyle Moğollar sebzeyi sevmiyorlar. İklimden dolayı da doğru dürüst yetişmiyor zaten. Ben bizim bildiğimiz usülde geleneksel kıymalı mantıyı tercih ettim. Okurken canınız istemesin ama gerçekten de çok lezzetliydi.

Türkiyeli bi turist olarak, yapmadığım tek şey müze gezmekti. Oraya kadar gitmişken, Milli Tarih Müze’sini gezmesem olmaz. İyi düzenlenmiş ve oldukça geniş bi koleksiyona sahipti. Türklerin Moğolistan tarihindeki yerini ve eski Türklerin yaşamları ile ilgili fikir edinmek için, iyi bi başlangıç. Haaa unutmadan, müzenin içinde TİKA (Türkiye İşbirliği ve Kalkınma Ajansı) tarafından yaptırılmış özel Türk köşesi de vardı.

Gezi için iki gün planlamıştım. Fazlasıyla yeti. Üstelik hava da tahmin ettiğimden daha da güzel, soğuktu. İzmir’in lodosunu özlemedim. İstanbul aktarmalı geldiğim için, bugün İstanbul’da oldukça soğuktu. Bu bana İzmir’le ilgili hava durumuna dair fikir verdi. İki saat Atatürk Havaalanında bekledikten sonra, İzmir’e ulaştım.

Off süper bi poyraz beni karşıladı.

Güzeldi!

Not: Bu yazıyı her sabah izlediğim TRT Türk’teki 'dünyanın hava durumu' isimli programda, Ulan Batur isminin önce komikliği sonra da merakı ile nette yaptığım mini bi araştırma sonucu ile hayali olarak yazdım.

Yavaşşehir Seferihisar'da bir bayram günü

Bugün Seferihisar'a gitmek için yola çıktığımızda hava bahardan kalma gibiydi. Yok! bu 'gibi' kelimesi fazla oldu. Gördüğünüz üzre gökyüzü masmaviydi. Güneş Ege'yi ne yaz ne de kış ayında terk ediyor. Bayram dolayısıyla oldukça kalabalık olan otoyolda ve duble yolda keyifli bir halde  araba kullandığımı söyleyemeyeceğim.

Duble yolda ne ararsan vardı. Gidiş yolunda benzinciden çıkıp, ters yönde -üstümüze üstümüze- güya sağdan araba kullananlar, sağ şeritte diye iyice ağır aksak hani, otuz kilometre diyebileceğim hızda ilerleyenler, durmadan makas atanlar, her türlüsü vardı. Her zaman iyi gelen yol, bu sefer bitse de kurtulsam diyeceğim hale geldi.  

Bereket Seferihisar kavşağından saptığınızda Sığacık yolu güzel de, mandalina ağaçları ve sonbaharın tüm renkleriyle boyadığı doğa insana ilaç gibi geliyor. Tabii otoyol çıkışından Sığacık sapağına kadar olan güzergâh için bunu söyleyemeyeceğim. Oldukça sıkıcı, sıkıcılıktan da öte yozlaşmış bir arazi var. Köyde ne arıyor dedirten çirkin apartmanlar, kitch siteler etrafı kaplamış. 

Evet tamam havadan ve bayramdan faydalanıp, güzel bir gün geçirmek için yola çıktık. Güzel şeylerden bahsetmek gerekse de, bu tür çirkin şeyleri yazmadan geçemiyorum. Gözüme batıyor, ne yapayım? Yan tarafta gördüğünüz mekân Sığacık yolunda. Yazın açılan gözlemecilerden. Buraların salaş durduğuna bakmayın, nefis otlu peynirli gözlemeler yaparlar. Bu mevsimde ise mandalina satıyorlar.

Şu tepeyi görüyor musunuz? Ne kadar severim burayı. Bereket bu yol var. Magandaların yol açtığı stres gitti bile. Ama anlamıyorum, insan doğanın parçası olduğu halde, doğada duyduğumuz huzuru çoğu insanda bulamıyoruz. Tam tersine huzursuzluk kaynağı oluyorlar varlıklarıyla. Zaten doğayı da bozan, bu huzursuz saldırgan insanlar değil mi?

İnanılmaz bir şey bu bu yolda her türlü bitki örtüsüne rastlayabiliyorsunuz. Sanıyorum burası sit alanı. Bu yüzden, kesip biçip, doğanın orta yerine Amerikenvari siteler kurulmuyor. Hoş evler var. Fakat bunlar çoğunlukla çok eskiden kalma doğayı bozmayacak, sadece insanın ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik evler. Bir iki tane, girişi sütunlu Amerikan malikânelerinden de yok değil. Ben ''Allah Allah burası sit alanı değil mi, nasıl buraya bu malikâneler yapılır?'' dediğimde; ablam ''nasıl olacak, vermişlerdir parayı olmuştur. Bu kadar basit diyor.'' Bazen Türkiye'de yaşadığım halde bilinen gerçekleri bilip de, bilmez gibi sorular sorduğumda kendime kızıyorum!

Bereket Seferihisar'ın Tunç Soyer gibi bir belediye başkanı var da, burayı oldukça hareketlendirdi. Arabayı her zamanki yere park etmek için gittiğimizde, park yerinde artık koskocaman bir çay bahçesi olduğunu görüyoruz. Tekrar geriye dönüp park yeri aramaya başladığımızda, biraz geride, yan taraftaki çöp konteynerlerinin önüne park ediyorum. Evet, çöp konteynerlerinin önüne duvar örüp, odamsı bir hale getirmiş belediye. Boyamışlar falan. En azından konteynerler çirkin çirkin bir görüntü sergilemiyor.  

Sahile doğru yürümeye başladığımızda yanda gördüğünüz hediyelik eşya dükkanlarını görüyorum. Burası valla eskiden dutluktu diyeceğim gelse de, buraları dutluk mutluk değil, resmen mezbelelikti. En son 2010 yılında geldiğim halde, kısa zamanda yavaş şehre dair oldukça yol alındığının işareti olarak geliyor. Hem insanlara bir iş kapısı, hem de renk katmış.

 Üstelik yukarıdaki gibi meraklısına değişik ve özgün ürünler de vardı.

Hadi bakalımmm. Tekrar bir eleştiri. Bu fotoğrafı özellikle çektim. Bu gördüğünüz üzere karakola ait tabela. Fakat yeri orası olur mu? Tarihi kalenin üzerinde bu tabela. Bu bir şey değil! Evinin temelini kale olarak da yapanlar var. Ya benim bilgim eksik, ya da onlar doğrusunu biliyorlar! I:) 

Daha geçen seneye kadar arabayı park ettiğimiz atıl yer böyle güzel bir yere dönmüş. Tabii yavaş şehre her ne kadar araç girmediğini düşünsek de, arabalar girmemesi gereken yere büyük bir rahatlıkla giriyorlardı. Ben anlamıyorum, bu ne genişlik ve umarsızlık! Deniz kenarına gelmişsin, denizin dibine kadar arabayla giriyorsun. Ya nedir bu insanlardaki araba manyaklığı, bi anlamadım gitti. Ne yazık ki, bizim ülkede araba araç olarak değil amaç olarak kullanılıyor. Ne amacı mı? Hava atma amacı olarak, tabii. Kalk bir yürü, bacaklarını çalıştır, ciğerlerine oksijen yolla. Yokk olmaz ben manda kasamla yayıla yayıla gezeyim. Yaa insanlar aslında bir tek Türkiye'de böyle değil. Dünyanın her yerinde çoğu insan görgüsüzlükten haz alıyor. Fakat yurt dışında yaptırım ve cezalar fazla olduğundan, çocukluktan itibaren, bu kurallara uyuyorlar. Bu da bu kadar basit. Tunç Soyer'in araç konusunda daha hassas davranmasını beklerdim.

Ah evet işte pazar. Köyün pazarı, pazar günleri kuruluyor. Henüz gelemedim. Ama organik ürünler sattıklarını okumuştum gazetelerden. Umarım fiyatlar normaldir. Organik diye, fiyat da organik oluyor! Arka sokaklarda gezerken, pazar yerinde bazı kadınların evlerinin önüne, gözleme tezgahlarını çıkartıp, gözleme yaptıklarını gördüm. Onların fotoğraflarını tabii ki çekmedim. Çünkü gözleme yapıp satıyor diye kimseyi folklorik unsur, bir obje olarak görmüyorum. Yaşlı köy kadınına vazo gibi muamele yapılıp, beraber fotoğraf çektirmeler falan... bu bana oldukça saygısız geliyor. Haa ben de vakti zamanında bu hataya düşüp, fotoğraf çektirmişliğim vardı sevgili günlük! Arka sokaklarda  dolaşırken gözleme tezgahının önünde bir diyalog dikkatimi çekti. Kalabalık bir aile. Baba 'yiyin yiyin, alın alın, böyle insanlardan almak lazım' Heyy yarabbim heyy! Adam kadından iki gözleme almakla alemin kralı falan zannedip, aklınca kendini pek bir üstün sanıyor. He hee çok üstünsün sen, anladık!

Karnımız acıkınca, ki öğle vakti gittiğimizden hemen acıktı, yan tarafta gördüğünüz mekâna gittik. Karanlık görünen yer aslında aydınlıktı.:) Masaya oturup bekledik. ... ve biraz daha bekledik. Kimse gelmedi. Ben ''acaba, burası yavaş şehir diye, konsepte uygun olarak mekânlarda yavaş servis mi yapıyorlar?'' dedim. Kalktım hemen içeri baktım. Meğerse sahibi arkasını dönmüş, mandalina sıkıp duruyor. Biz beklesek bekleyeceğiz daha. Evet servis oldukça yavaş ve sinir tabii.

Ekmek içi sardalya söyledik. Sardalya ağır, yağlı bir balık olmasına ve bunu kızartmalarına rağmen çok hafif ve lezizdi. Hele balıkların üzerine sıktığımız ince kabuklu, bol sulu Seferihisar limonu şahaneydi. Fiyat makul gibi görünse de, içeceklerle beraber öyle olmuyor. 

Burası Seferihisar'ın yat limanı. Orayı bildiğimden beri vardır. 

Yan tarafta, sağda kayıkların arkasında görünen çok modern! bina, Sığacık'ın en meşhur balıkçısıdır. Tabii eskiden böyle değildi. Mekân salaş ve balıklar lezizdi.  Fiyatları da oldukça uygundu. Hani derler ya, balıkçı kasabasındaki, güzel balıkçı lokantası diye, aynen öyleydi işte. Şimdiyse Restaurant!!! olmuş. Hayyy senin modernliğine! İçeriye baktım, en baba köşeye protokol masası bile kurmuşlar. Sanki orduevi ya da polis evinin lokantasına dönmüş. Yazık! 

Yaa bakar mısınız? Var mı böyle bir şey? Ne varsa arka sokaklarda var. Böyle 70'leri hatırlatan bir yer gördüğümde, gerçekten de heyecanlanıyorum.:) 

Sanıyorum buranın en eski ve en bakımsız evi burasıdır. Kimbilir zamanında neler gördü, neler yaşadı? Kendi zamanından bugüne yorgun argın gelmiş. 

Burası da tam köy kahvesi. Genelde yaşlı insanlar var gibi düşünsem de, insanlar beden güzü ile güneş altında çalışmaktan yaşlı da görünebilirler diye düşünüyorum. 

Doğruyu söylemek gerekirse çoğu ev çok derme çatma. Ama bunca derme çatmalığa rağmen, bakımlı olup önüne çiçek ekenleri de vardı. Eline sağlık, her kimsen...

Bu dekorasyonu güzel olan yer hem arka sokakta, hem de dekorasyonu çok güzeldi. Oldukça da büyüktü. Sanıyorum pansiyon ya da butik otel. 

Hiç ummadığım anda bu güzel ev çıktı karşıma. Buranın holdingçisinin:)) evi galiba. Belli zengin evi. Tamam zengin evi falan da, hakkını vermeyelim ki güzel bir şekilde restore etmişler. Abartıya kaçmadan, bağırmadan...

Üstteki evin hemen sağ yanında da bu kemer vardı. Kalenin uzantısı olmalı. Bir kazı yapılsa neler çıkar. Gerçekten de medeniyetlerin beşiği Anadolu. Ve çoğu medeniyet tesadüfen ortaya çıkıyor.

Şu sarı evin mimarisi bana çok ilginç geldi. Sanki kesile kesile, azalmış bir peynir kalıbı gibi. ''Yarın sabaha peynir yeter mi? Yeter yeter! :)''

Burası da denize manzaralı kafeterya tarzı bir yerdi. Biz geçerken fasıl müziği vardı cd çalarda. Duvarları süslemeleri denizden. Çakıltaşları. 

Ah azizim, bizim çocukluğumuzda her mahallede bir arsa vardı. Çocuklar top oynardı. İŞte kalenin önünde, denize karşı futbol oynayan, elma yanaklı (vallahi) çocuklar...

İşte benim Sığacık'ta en sevdiğim yer. Bu açıdan denize bakmak, bana sonsuz bir özgürlük duygusu veriyor. Sanki birazdan kanatlanıp uçacak martı gibi. Ne düşündüğüm bile bilmeden uzun uzun bakıyorum burda, denize, dağlara...

Bu pansiyona on yıl kadar önce falan gelmiştik. Nasıl çirkindi ve doğal olarak nasıl da memnun kalmamıştık. Duvarları kirli beyaz, berbat bir yerdi. "Aman amannn, ıyyy" olmuştuk. Bakkk istenince oluyormuş değil mi? Böylesi daha çok para kazandırmaz mı bir işletmeye? Ne yapıyorsan, kendine yaparsın. Tamam mı? Lafımızı da uygun yere oturttuktan sonra aşağıdaki fotoğrafa bakalım, ne varmış?

İşteee!!! Kalenin dibinde diye bir türkü mü vardı ne? Ama o yar'dan, yavukludan bahsediyordu değil mi? Burda evler kalenin dibinde. Böyle şey olur mu yahu? Tarihi eserleri koruma diye bir şey yok mu? 

Evettt, geldik kalemizeee! Ve kalenin üzerinde fetih ruhuyla coşmuş Fatih'in torunları. Şimdilerde Muhteşem Yüzyıl dizisi de var ya, millet kaleye tırmanma ve fethetme ruhuyla dopdoluydu. Ihh ıhhhh diye herkes tırmanıp duruyordu.:)

Ne yazık ki bu da böyle bir gerçek. Su şişeleri, bilumum plastik eline ne gelirse milletin denize atmış. 

Hatta bu mevsimde karpuz bile vardı. Belediyede görevlisi bunu kepçeyle temizlesin diyeceğim ama bunları atan insanlara da ne diyeceğimi bilemiyorum. Her yeri büyük bir iştahla talan etmekte üstümüze yok. Yazık ya. Sonuçta sen görüyorsun bunları vatandaş. Kendine bu görüntüyü layık görüyor musun? İyi görüyorsa, gir içine o zaman!

Şu tepenin ardı Teos Antik kenti'ne gider. Ve Teos plajına. Antik kente de gittim ve fakat şu anda kentin tarihçesini anlatamıyacağım. Meraklısı netten bakabilir. Teos plajı sörfçüler için ideal. Yüzmek için ideal değil bu durumda. Her daim rüzgar ve kumsal da kumlar insanın yüzüne iğne iğne saplanır. Denizin dalgası da yüzmeyi pek olanaklı kılmaz. Fakat Alaçatı gibi uçuk fiyatlar olmadığından, züppegillerin dışındaki normal insanlar da burada pekala sörf yapabilir.

Canım yaaa. Bu güzel köpecik, oraya adım attığımız andan itibaren hep gördüm. Çok güzel ve sevimliydi. Baktım tasması da var. Burnu da ıslak. Büyük ihtimal sahipli ve oranın çocuğu. Dolaşıp dolaşıp akşam olduğunda evine gidiyor. Bizi de o uğurladı. Şanslı da geldi, fazla trafik magandasına rastlamadık.:)