İstasyonda...

Bugün Urla’ya gitmek üzere yola çıktık. Benzin bittiği için de benzinciye uğradık. Sonra da bonusu olan araba yıkama kuyruğuna. Kuyrukta beklediğimiz yer o kadar sıcaktı ki, insana bahar gelmiş hissi uyandırıyordu.

Orada sağdan soldan konuşurken ikimiz de, aynı anda, arabaların yıkandığı deterjan atıklı sularda güvercinlerin yıkandığını ve hatta suyu içtiğini görünce, içimiz cız etti. Ölür yaaa bunlar, ölür, iki günde… ne kadar sağlıksız! Hava yağışsız olunca,  güvercinler ilk buldukları suya atmış kendilerini…

Onlara bi şey yapamamanın çaresizliği içinde boş boş, uzun uzun baktım.

Aslında pek de farkımız olmadığını anladım. Hepimiz sağlıklı olmayan kirli sular içiyor, hangi tarım arazisinden geldiğini bilmediğimiz –aslında bildiğimiz- sebze meyveleri tüketiyoruz. Hızla hızla kendimizi tüketip duruyoruz. Kapitalizmden bahsetmeme, onun insan üzerinde yarattığı stresi hatırlatmama gerek yok sanırım. Bunu artık çoğu kişi anladı. Tekrarlamak sanki geyiğini yapmak gibi geliyor. Tekrarlayacağına hayata geçir diyorum. Ve kısmen de geçiriyorum.

Sabah haberlerde Roma’da hava kirliliğinin çok tehlikeli bir boyutta olduğundan bahsetti. Siz bi de İzmir’I görseniz! Roma’da neymiş dersiniz. Hava bugünlerde oldukça sisli. Kış güneşine bi diyeceğim yok tabii. O sadık bi sevgili gibi İzmir’I hiç terk etmiyor. Işte tam da bu yüzden gündüz saatleri o kadar da soğuk değil. Sabah kalktığımda bi bakıyorum, sobaları yakmışlar bacalardan öbek öbek duman çıkıyor. Hava kirliliği azmış gibi, katkı sağlıyorlar! Ne üşümekmiş bu ya, anlamadım gitti. Bu fi tarihinde herhangi bi esnafın herhangi  ürününün çok meşhur olup, aradan uzun yıllar geçmesine rağmen, aynı ünü korumasına benziyor. Oysa onu geçmiş tadlar vardır ama eskisine millet gider. Ezbercilik bu. Kışın soğuk olur ve soba yanar. Tamam kimseye donun demiyorum ama belli bi saatte yakılsın şu sobalar. Hele geceleyin inanın abartmıyorum, maske ile dolaşsak yeridir. Her zaman Karşıyaka’nın ışıklarını gören odamız, zifiri karanlıklar içinde kalıyor. Camdan bakınca tek bi ışık yok. Camdan burnumu uzatamıyorum. O pis koku insanın içine doluyor.

Güvercinlerin sağlıksız koşullarda yaşamaları bana kendimizi –insanı- hatırlattı. Tüm canlılar aynı havayı, suyu, topraktan faydalanıyoruz. Ne ki bu sağlıksız koşulları yaratan hayvanlar değil, insanlar. Özellikle de kurumlar, sermaye…  gerçi maganda insanlar da bireysel olarak katkı sağlıyorlar, hakkını yemeyeyim magandagillerin.

Bu ülkede insan olmak zor. Hayvan olmak daha da zor. Her şey zor. Yaşam zor.

Bugün karamsar günümde miyim diye düşünmedim değil. Hayır değilim. Gözüme çarpıyor bütün bunlar. Pembe gözlükler takıp, hayatı pamuk helva tadında algılamıyorum. Doğrusu algılamak da istemem. Pamuk  helva hafifliğinde ya da ağırlığında hayat. İşte her şey bakış açısı.

Nerden bakarsan.

Aslında Urla’yı çok kez anlatmama rağmen, orayı yazacaktım ama benzin istasyonundaki mola yazısı oldu bu.

Daha sonra yazarım. Belki. Üşenmezsem…

Yaşam dediğin...

… aslında ne kadar boş değil mi bu yaşadıklarımız, kavgalarımız?

Bir hayata uyanırsın, kentlerde, kasabalarda, köylerde… yaşar, yeni insanlar tanırsın. İlk gençlikte her şey çok güzel olacak, en sevdiğin müzik hayatının fon müziği olup, dostların gerçek dost, düşmanların delikanlı olacak, varmak istediğin yollar yakın, uzaklarsa sen istediğin sürece uzak olacak sanırsın.

Oysa insanları tanıdığında, içini belirsizlikler kaplar.  O insanlarda kendini de görürsün aslında. Neyin doğru olduğunu, neyin yanlış olduğunu bilemezsin. Kim iyi, kim kötü? Belli değil! Gün gelir, adaletin olmadığını görürsün… sonra? Sonra yazıklar olsun, sana, bana, hepimize diye haykırmak istersin.

Ardından bir şeyler yapmak lazım, bu belirsiz adaletsiz dünyada, insanlaşabilme sürecini hisseder, geldiğin gibi gitmemek için çabalarsın…

Yaşamı avuçlarının içine alır, sıkı sıkıya bağlanırsın, onca gördüklerine rağmen. Cennet cehennemin içinde gizlidir, yaşam gibi değil mi?

Yaşam; çivisi çıkmış dünyada, baskılara, acımasızlığa, zulme göğüs gererek, sana verilmiş kısacık anı; sonsuza dek sürecek gibi sandığımız, çocukluk, gençlik dönemlerinin ardından gelen olgunluk döneminde bilincinde olan bir hesaplaşma sürecidir.

Kendinle barışık mısın peki? Kendi kendine hesabını veremediğin şey var mı? Vicdanın rahat mı?

İnişler, çıkışlar, umutlar, hayaller, hayal kırıklıkları, acılar, keşkeler, pişmanlıklar, başarılar, kayıplar, kazançlar bütün bu tezatlıkların uyum içinde harmanlandığı bir süreçtir yaşam.

En muazzam, en tuhaf, en üzücü, en korkutucu, en endişeli sürprizleri hızla adrese teslim eden kargo şirketi gibidir, yaşam. Ama yaşam başınıza gelenler değil, sizin algıladıklarınızdır. Bardağı hangi tarafından gördüğünüzdür. Bazıları tüm bunlara kendi başlarına geliyormuş gibi algılarlar, yaşamak için neden bulamayıp, sızlanmayı zevk edinirler. Bazılarınınsa insanlarla arası bozuktur. Aslında, bu kendisiyle barışık olmadığından kaynaklanır. Kendisiyle kavgasını dışarıya yansıtır. Yaşamın hiçbir halinden zevk almaz. Kimbilir belki yaşamdan çok şey beklediğindendir. Belki kıskançlığındandır, kıskançlık duygusunu törpüleyemediği içindir.

Oysa yaşam, yağmurun yağmasından duyduğun mutluluk, güneşin ve rüzgârın yüzünde dans ettiğini hissetmen, yıldızlı gecelerde kollarını gökyüzüne uzatıp, seçtiğin yıldızı eline alabilme isteğidir. Ya da kırmızı ışıkta beklerken, birdenbire yeşil ışığın yanmasıdır. Yolda yürürken tanımadığın birine sebepsiz gülümseyebilmektir. Kışın ayazını, yazın sıcağını tüm hücrelerinde hissetmektir yaşam. Bazense çekilen acılar, yenilen kazıklar ve senin başkalarına attığın kazıklardır, yaşam…

Yaptıklarının farkına varabilmek, olumsuzluklarını törpüleyip, olumlu yanlarını öne çıkarabilmektir, aslolan.

Ne kötülük, ne iyilik, ne zekâ, ne aptallık insanlara eşit ölçüde verilmiştir. Bütün bunlara rağmen, kendine karşı neler hissettiğindir. Güven, mutluluk, şefkat, vicdan…

Aslolan sevilmek değil sevmektir. Sevdiklerine destek olmak, nefretin yerine sevgiyi koymak. Önemsemeyi öğrenmek ve güven geliştirmek. Kendini olduğun gibi görmektir. Ne eksik, ne de fazla. Hayatını başkalarının hayatını olumlu yönde etkilemek için kullanmayı seçmektir. İnsanın kendine saygısı olabilmesi için, duruş sahibi olabilmesidir. Zor ya da kolay. Çabalamak önemlidir.

Bazen sevmek, bazen nefret etmektir. Büyük usta Nazım’ın da dediği gibi, ‘’nerede ve nasıl olursak olalım, hiç ölünmeyecek’’ durumunu  tüm hücrelerimizle özümsemiş; dokunarak, hissederek, sürdürmektir yaşamı. Kimi zaman çiçek narinliğinde, kimi zamansa savaştır.

Peki yaşamda çalışmak?

İnsanlığımızı unutma derecesine getirecek kadar çalışmaya değer mi? Hiç sanmıyorum. İnsanlıktan çıkaracak kadar çalışma ne uğruna olabilir ki? Para, mevkii, ün, lüks yaşam… bunların hepsi gelip geçici şeylerdir. Gerçekten bir gün kaybederseniz, -ki çoğu zaman kaybedilir- insan aklını da yitirebilir.

Bence önemli olan hayattan zevk almak, hayata karşı akıllı olmaktır. Ve günah işlemekten korkmamak. Her işlediğimiz günah –hata- sayesinde kendimizi daha iyi tanımak.  Günahı –hatayı- tekrarlamamak.

Yaşam defalarca düşüp, defalarca kalkmaktır. Ve hayatın koşusuna başlayabilmek için, önce gerileyip, sonra koşmak, hızlanmak, uçmak, yükselmek ve pike yapan martı gibi dalmak! Sonra? Kaybolmak; onlarla, bunlarla…

Yaşam zaman yatağında akan bir nehirdir. Asıllarının bulut olduğunu iddia eden insanlarla, buz olduğunu iddia eden insanları kaynaklarına sürükleyen bir nehir. Buzla bulutun kavgası; ne tuhaf değil mi? Sanki ikisi de su değilmiş gibi…

Bazen su gibi insan da, büyük bir engelle karşılaşıp, yaşam akışı durduğunda, elini, ayağını hüznün yosunları tutar. Arsız yosunlar zamanla, sinsi bir düşman gibi düşüncelere, hayallere kadar uzanıp, insanı hayal kuramaz hale getirir. Oysa bilinmelidir ki, hayaller ve umutlar öldüğünde, ruh da ölür. Yürek durduğunda ise beden… yaşamın tüm olumsuzluklarına rağmen hayallerimizi terk etmeyelim. Oysa  olumsuzluklardır bize hayalleri kurdurtan.

Bazen bir insan için yaşam boş, anlamsız ve hızla geçmesini dilediği bir zaman dilimi gibi gelir. Bana mı sordular, dünyaya gelir misin? diye düşünür. Aynı insan, bir başka zaman diliminde ise  yaşamının dolu dolu ve asla bitmesini istemediği bir rüya gibi gelir. Bazense bir sonraki aşama için, sınav diye düşünür. Bütün bu düşüncelere neden olansa, sanki sözleşmiş gibi, kötü, anlamsız olayların üst üste gelmesinden; fırtınalı yağmurun ardından çıkan gökkuşağı gibi, güzel ve renkli günlerin, gelmesinden kaynaklanır. Bazense bir derviş gibi, kendi içimize kapanıp, içsel yolculuğumuza çıkarız.

Bazen renk cümbüşü içinde kısa film gibi geçer yaşam, bazense onlarca insan tarafından kırıldığımız ve onlarca insanın kalbini kırdığımız olaylar dizisi… aldatarak, aldanarak geçer. Ama olduğumuz ‘an’ dır. Ne geçmiş, ne gelecek… her şey değişebilir, -ki değişmelidir de…

Gün gelir tüm bu ‘an’lar yitip gider ve senin için zaman hükmünü yitirir. Hiçlik ülkesine yolculuğa çıkarsın…

Geceye övgü

Sabahları sağ tarafımdan uyanırım. Tam karşımdaki duvarda gökyüzünün mavi karanlığından şafak vakti olduğu anlaşılan bir yağlıboya resim var. Bu resim; belli aralıklarla apartmanlar ve yaprakları dökülmüş çıplak dallarıyla üç beş ağaçtan oluşuyor. Bu bir şehir değil, belli ki bir kasaba. Sanki uzaklarda kalmış, sadece kendileriyle haşır neşir olan insanların yaşadığı bir yer.

Belki de ben de uzaklık duygusu hissettirmesi, resmin karlar altında ve şafak vakti olmasından kaynaklanıyor.

Karlar altında dediysem, yer yer toprak da görünmeye başlamış ve artık çatılardaki karlar da erimiş.

Benim için her sabah karşılaştığım bu resmin özelliği karlar altında bir kasaba görüntüsünden çok, şafak vakti olması. Şafaktan önceki zaman diliminin de, gece olması. Siyahın varlıklaştırılmış hali olması.

Gece, gündüzün tam tersi bir halidir. Haaa, gündüz hali sana göre nasıldır, diye sorarsanız, kontrollüdür, biçimlendiricidir, sosyal bir toplumun üyesi olunduğundan dayatılmış ahlak, örf ve adetlere uyulan bir zaman dilimidir, derim. Gündüz vakti ev bile sana ait değildir, insanların gürültüsü girer. Yalnız olsan da yalnız kalamazsın bir türlü...

Gece sokak lambalarının yanmasıyla birlikte, perdeler kapanır. Gece yarısına doğru kuruyemişçiler, tekel bayileri bile artık kepenklerini indirdiğinde, insanlar evlerinde özgürlüklerini kutsarlar.

Gece olmasıyla gündüz bastırılmış bilinç ortaya çıkar.

En çirkin şehir bile estetik geçirmiş bir yüz gibi olanca sahteliğiyle parlar. Bütün kötülükleri pislikleri, sahte ışıklarıyla örtmüştür gece.

Bununla birlikte insan da kendi içine döner, bilinci uyanır. Yaşanmışlıklar, yaşanmamışlıklar, acılar, pişmanlıklar hortlar.

Bu sessizlikte bazen bir köpek acı acı havlar, sana dert ortağı olmak istercesine, bazen de doğan görünümlü şahin egzosunu patlatarak muhtemelen elinde bira kutusu olan sürücüsü ile karanlığı acele ile yırtarcasına geçer gider.

Gece kapkaranlıktır, merak edip dışarıya bakarsın. Sokak lambalarının titrek ışığından başka, bütün şehir uyuyordur. Birkaç ev dışında. Acaba onlar niye bu saatte ayakta? Hasta mı var, bebek mi? herhangi bir nedenle uyuyamamış biri, muhasebe mi yapmakta? Yoksa yoksa geceyaşayanlardan biri mi?

Neden dışarıya bakma ihtiyacı duyarsın? Bu kadar az şey göreceğini bile bile. Belki de görmek istediğin az şeydir. Artık “çok” tan, çok görmekten bıkmışsındır.

Görmeyi öğrenmiş ruhların, zifiri karanlığın içinden yitirilmiş ruhlara inat kurdukları zamanın krallığıdır. Ulaşılmaz denen hemen yanı başınızdadır.

Gece yetmeyen zamanların artık uzatmaları oynadığı bir sahadır. Zaman hızla tükenirken; zamana yetişemezken geceleri işgal altına alırsın.

Bazen de düşünürsün, bazı insanlar geceleri yaşıyordur, çalışıyordur. Yazar gecenin sessizliğine sığınarak yazılarını yazar, öğrenci geceleri sınavlara çalışır, izbe bir pavyonda çatlak sesli bir şarkıcı kırık dökük şarkılarını söyler. Adamlar onu izler durur. Garsonlar ucuz şampanya şişelerini, meze tabaklarını taşır. Gece taksicileri vardır, terk edilmiş şehirde turlar durur. Hastanelerde hemşireler, doktorlar yarı uykulu yarı aksilenerek çalışırlar.

Meraklı bir okuyucu romanın sonunu merak ettiğinden, gecenin sessizliğine dalarak, kendisini belki bir roman kahramanı yerine koyarak, gözleriyle satırları kovalar.

Velhasıl derindir gece, yaşamasını bilene…

Günün tükendiği bu saatlerde

Tüm doğa canla başla çalışıyor.

Gece vakti bu yıldızlardan inen

Ne acayip bir korkudur kim bilir?

Etkisinde kalmış nice gizemin,

Kaygılı, bir yandan tir tir titriyor,

Karanlıkta, bilinmeyen bir gücün gözlerini üstünde hissediyor

Ne büyük dehşet kendini tanımak!

Kaçışı olmadan durmadan çalışmak,

Ebediyetin içinde devinen

Varlığın merhametine kalmak

Bu nasıl kara, zor bir bulmaca

Amaçlar ve çözümler gizleniyor,

Birileri aşağıda,

Yukarıda birileri düş görüyor.

Victor Hugo

Yağmur

Kadınları en iyi yağmur mu anlar ya da yağmuru kadınlar mı anlar? Şarap içilmeyecekse peynir niye var? Kitap okunmayacaksa yağmurla çay niye var? Aşık olunmayacaksa kadınlar ve adamlar niye var? Madem ki büyük yanlışlar olmayacak, bu hayat niye var?

Şu anda bardaktan boşanırcasına yağmur var. Hep öyle denir değil mi? Bardaktan boşanırcasına... Zaman gece yarısından sabaha doğru ilerlemekte yavaş yavaş. Yağmur camlarla beraber ruhumu da yıkıyor.  Zaman sabaha doğru yol alırken sessizlik hüküm sürüyor. Sessizliği bozan; huzur ve mutluluk duymama sebep olan yağmur.  Yatmadan önce doğa ninni söylüyor derinden ve sakince.

Sesini duyuyorum. Şu an gündüz vakti olsa kendimi dışarı atıp, sırılsıklam olana, saçlarımdan sular süzülenene dek yürümek isteyeceğim an. Yürürken yüzümde bir gülümseme olacağını biliyorum. Neden diye sormayın, öyle olur işte. Geçtiğin en pis sokak bile yağmurla birlikte yıkanmıştır, cennet gibi gelir. Ayaklarına sular girer belki ama “olsun, olsun değer” dersin. Biraz da üşürsün, ama aldırmazsın işte. Yağmur sana yaşadığını hissettirir.

Baharla, yağmurla birlikte yenilersin kendini. Unutursun her şeyi. O anda doğanın bir parçasısındır artık.

Sana gökyüzü ağlıyormuş gibi gelir. Hep mutsuzluktan dolayı ağlanmaz ya. Mutluluktan ağlıyordur, bence. Evet, kesinlikle mutluluktan ağlıyordur. Hayat kendisini yeniliyordur. Mutlu olmuştur gökyüzü ve sevinçten gözyaşlarını rahmet olarak sunuyordur, yeryüzüne.

Yağmur dindiğinde toprağın kokusunu içine taaa ciğerlerine kadar çekersin. Toprağın kokusunu ciğerlerinde hissedince varolmanın mutluluğu sarar her hücreni. Yağmur dindiğinde huzur da bırakır. Ansızın başını kaldırıp baktığında yağmurun geride hediye olarak bıraktığı gökkuşağını görürüsün ve hemen bir dilek tutarsın. Mutlaka o dileğin gerçekleşir. Yağmur ve gökkuşağı gibi iki mucize gerçekleşiyorsa, yüreğinin en derininden duyumsadığın dileğin neden gerçekleşmesin ki? Gökkuşağı hayaldir, hayallerin umuttur. Yağmur umudun simgesidir, canverendir, varoluşun ta kendisidir. Yaşamın ta kendisidir, yaşamın ayrılmaz bir parçası, tıpkı hiç bitmeyecek umutlarımız gibidir.

Yağmur her insanın gözlerinin parlamasına sebep olur. İnsanlar hayallerinde büyük ya da küçük öyküler ve şiirler düşler. Damlalar hızla yere değmeye başladığında, hiç aklına gelmeyecek çocukluğundan bir anı gelir oturur yüreğinin tam ortasına. Hüzünle gülümsersin. Şu anda yaptığım gibi Bülent Ortaçgil’den “Yağmur” şarkısını dinlersin.

İlkyaz yağmurları insana güneşli günleri vaad eder. Artık bıktığın kara kıştan çıkacağının müjdesini sunar. Doğanın yeryüzüne ve insanlara sunduğu en güzel oyuncaktır. Gökyüzünde bulutların yavaşça toplanmasını izlersin önce, sonra ışıklar saçılır etrafa ardından kocaman kocaman sesler duyulur. Evlerin camlarını titretir. Belki seni de… Sonra yağmur başlar, utanmasan altında dans etmek istersin. Çaktırmadan biriken su göllerinin üzerinden atlayarak bu mutluluğu yaşarsın.

İlkyazda dünyaya geldiğim için şanslı sayarım kendimi. Ve o gün yağmur yağarsa bana Tanrı tarafından verilmiş en güzel armağanı tüm yüreğimle kabul eder, yeni yaşımın çok güzel geçeceğini umut ederim.

Ve yağmur –yağmurlar-  / ah şu yağmurlar durmasa ya / ne güzel ıslanıyor ilk yaz / ne güzel ne güzel ne güzel/ denize zorla sokulmuş / ağlamaklı bir çocuk gibi/

Edip Cansever

Hayat Sineması

Bana şimdi bir asır kadar uzak olan bir tarih diliminde -1996-  Bornova Hayat sinemasına giderdik.

Mevsimlerden yazdı. Mekân eski ve güzeldi. Ellerimizde gazozlar ve çiğdemler, evimizde karnımızı doyurduktan sonra dokuz seansına yetişirdik.

Genelde işten yorgun argın çıktığımız boğucu yaz akşamlarında, orada hem doğal olarak serinleyip, hem de film izlerdik. O zamanlar yerli filmler bu kadar sıkı değildi. En iyi hatırladığım Hülya Avşar ve yine yanlış hatırlamıyorsam Mehmet Aslantuğ’un başrolde oldukları absürd bi senaryoya sahip olan bi filmdi. Diğer gittiğim filmleri hatırlamıyorum bile.

O zamanlar da oraya nostalji olsun diye giderdim. Ondan önce bebeklikten çocukluğa geçiş çağlarımda Silivri’de annemin kucağında yaz akşamlarında sinemaya giderdik. Genelde de annemin kucağında uykuya dalıp sonra da sürünerek eve gittiğimi onca yıl geçmesine rağmen hatırlıyorum.

Her dönem nostalji yapıyoruz, işte. Şimdi Bornova Hayat Sinemasına gittiğim yılların nostalji olması gibi…

O zamanlar mavi tahta bitişik sandalyeleri; sanki sokak düğünü seyredercesine oturup seyrettiğimiz filmleri iki saatin sonunda, -son- yazısı ile birlikte arka nahiyemizin ağrıdığının farkına varırdık. Film boyunca sopa yutmuş gibi oturup, çiğdemlerimizi çıtlatıp, gazozlarımızı da ince ince çekerdik.

Aheste,  bedenimiz tutulmuş bir vaziyette ayaklarımızı sürüyerek bi pastaneye uğrayıp dondurmalarımızı alarak evimize giderdik.

Küçükparkın civarına gittiyseniz oranın deniz olmadan da ne kadar güzel olduğunun farkına varabilirsiniz. Kafeler, restoranlar, barlar…

İzmir’de her zaman çok büyük bir eksik olarak gördüğüm koskocaman ağaçlar, Bornova’da Küçükpark’ın orada çoktur. Yaz akşamlarını serinleten, sonbaharın yapraklarını henüz dökmeden önce, çıkan rüzgârla birlikte oturup yaprakların çıkardığı senfonik sesi dinleyebilirsiniz. O ses, sizi oldukça rahatlatır. Yapraklar dökülmeye başladığında ise sarı ve yer yer kahverengi yaprakların üzerinde yürümek çok çok ayrı bi keyiftir.

Her daim öğrencilerin olduğu, gençliklerinin verdiği enerji ile bambaşka bi yer halini alır, Bornova.

Ben bu yazıya nereden geldim. Bana şimdi çok eski gelen zamanların birinde, bi yaz mevsimi o zamanlar oraya gitmeyi alışkanlık haline getirdiğim, Bornova Hayat Sinemasından…

O zamanlar o sinemaya gitmek hayatımın rutiniydi. Bazen o rahatsız sandalyelerde oturmak bana o kadar da keyif vermiyordu.

O yüzden, asla eskiye öykünen biri değilimdir. Her zaman yaşadığım anlardan keyif almasını severim. Anın tadını çıkarırım.

Bugün arkadaşlarımla birlikteydim. Siz bunu okuduğunuz için dün yani -di-li geçmiş zaman diliminde. Falcıdan bahsedildi ve bi arkadaşım birden falcı herşeyi bildiği için gitmek istedi. Peki dedim “bunu gerçekten istiyor musun? Diyelim hayatında kötü bi şey olacak ve onu söyleyecek. Sen hayatında olacak bu kötü şeyi beklerken, yaşadığın güzel anların keyfini yaşamayacaksın ve o kötü ana kadar yaşamındaki güzel anları da kaçıracaksın. Tedirgin bi hayat süreceksin bi yandan.” “Ya iyi bi şey olursa. Onu söylerse,” diye cevap verdi. “Yine aynı” dedim. “Yine -o- olacağını vaad ettiği iyi şeyi beklerken yine yaşadığın şu güzel anları kaçıracaksın. Aksi gibi beklentin büyük olduğundan, küçük şeylerle mutlu olmayı beceremeyeceksin.”  Düşündü ve “Evet” dedi.

Hep hayat güzeldir, diye yaşama sarılma edebiyatı yapılır yaaa! Aslında hayat her zaman çok da güzel değildir. Hele beklentiniz çok büyükse hayatınızı daha da karartıyorsunuz demektir. Hayatı, yaşanılan olayları fazla büyütmeden – iyi ya da kötü- akışına bırakmak, ne geçmişe saplanıp kalmak, ne de geleceğe odaklanmak…

Anı yaşamak. Yaşamak bu’dur…