sinema etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
sinema etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

8 Aralık 2011 Perşembe

Aşkın halleri


Aşkın hangi koşullarda ve ne şekilde geleceği belli olur mu? Kendimize benzeyene mi aşık oluruz, yoksa çok yakışıklı ya da çok güzel bi hatuna mı? Aşk yapmam dediğin şeyleri yaptırır mı?
Aşk insana plan yaptırmaz. Bildiğin her şeyi, değer yargılarını dahi değiştirir. Bu durum tarihe mal olmuş kişilerde de, sıradan insanlarda da görülmüştür. – görülecektir. Ve en çok da kendinden çok farklı insana aşık olur, adem oğlu, adem kızı.
Kendisini başka bir insanda görmüştür belki. Bastırdığı duyguları, aşık olduğu insan ortaya çıkarmış olabilir mi? Olabilir…
Bugün öyle bir filme gittim ki, konusu fragmanda; erotik romantik aşk filmi diyor.
Evet bu kısmen doğru olsa da, yani film bir aşk ekseninde yürüse de, insanlara soykırımları, etnik kimliği, din, dil, ten rengi, yaşlı, özürlü olmanın toplumdan dışlanma nedeni olduğunu, Kabul görmek isteniyorsa; soyunu sopunu unutturmayı, yaşlı ya da özürlüyse gözlerden ve gönüllerden ıraklaştırmanın çare olduğunu düşünen insanlara bunun ne kadar yanlış olduğunu çok  güzel anlattı.
Bunun yanı sıra doğayı küçümsemenin, katletmenin, yani yaşama canice tecavüz etmenin, gün gelip seni vuracağını, kendisine bi şey olmayacağını düşünenlerin, kendisine döneceğini, mahvettiğiyle birlikte kendisinin de mahvolduğunun resmini güzel çizdi doğrusu.
Hayatın siyasetten ayrı olmayacağını fakat bunu illa ki bir partiye bağımlı olmadan da olabileceğini anlatan harika bir film.
Annesi Fransız hippi, babası Cezayirli olan  esas kızın, çocuk yaşta piyanoya yeteneği nedeniyle,  özel piyano hocasından ders aldırılır. Fakat bu dersler ders değil, hocanın küçük kız çocuğunu tacizi ile devam eder. Aile çocukların elektronik org aldıklarında, piyano derslerinin nasıl sonuçlandığını geç de olsa anlarlar…
Ve sonra… unutma süreci, yok sayma. Hiç olmamış gibi davranma süreci.
Ama insanoğlu bu. Hiçbir şey unut demekle unutulmuyor. Unuttum desen de, gün geliyor, unuttuğun sandığın olayların geri dönüşümü farklı oluyor. Vuruyor insanı can evinden. Aslında onu hiç bir zaman unutmamışsındır, sadece –mış gibi yaparsın.
Çocukluğundaki taciz sonucu rahat bir seks yaşamı olan esas kız solcudur. Özgür seks yapmayı artı duruma çevirmek için, erkekleri özellikle de tam karşıt görüşteki erkekleri seks ile bilinç altına girip, onların sınırlı olan hayat görüşlerini etkileyip; hayatın ve kendisinin farkına varmalarını sağlar. Kimliği her ne olursa olsun  yaftalamayan, kariyer delisi hallerinden çıkarıp, hayatı gerçekten kendi istedikleri gibi yaşamalarını sağlar.
Gün gelir kurallara sıkı sıkıya bağlı kökeni Yunan Yahudisi olan, orta yaşlı veteriner esas oğlanla karşılaşır. Birbirlerinden ak ile kara kadar farklıdırlar. …. Kökeni anne babasının zorlaması ile unutturulmuş, kendisini Fransız olarak tanımlayan, kuralcı bir adamdır.
Bu farklı iki kişinin birbirne asla aşık olmayacağını düşünsek de, aşık oluyorlar. Ve esas oğlanın ailesinin kökeni ile yüzleşmesini, onların Fransız olmadığını söylüyor. Tabii yıllardır bu durumu unutma sürecine girmiş olan yaşlı insanlar için oldukça travmatik bir durumdur. Hatta sonucuna annenin katlanması zor olur ve katlanamaz da…
Filmin sonunu söylemeyi seven biri değilim. Her ne kadar geçtiğimiz yaz vizyona girmiş olsa da, DVD olarak evde mutlaka izlenmesi gerken, benim size tavsiye edebileceğim çok güzel bir film.

Yapım: 2010 – Fransa
Yönetmen : Michel Leclerc
Oyuncular: Sara Forestier, Zinedine Soualem, Michele Moretti,  Carole Franck, Adrien Stoclet, Julia Vaidis-bogard, Camille Gigot, Lionel Jospin, Laura Genovina, Spencer Walsh, Youari Kime, Rose Marit, Zakariya Gouram, Jacques Gamblin, Jacques Boudet, Nabil Massad, Antonie Michel, Yann Goven.
Senaryo: Baya Kasmi, Michel Leclerc
Seyredecek olanlara iyi seyirler…










27 Ekim 2011 Perşembe

Konak sineması yeniden açılıyor. Üstelik!


… ve yazı yazdılar. Nasıl?
Nasıl yazı alfabenin harflerinden oluşuyor; kimi çirkin, kimi iyi niyetli, kimi nadir insanlar tarafından edebi eserler üretiliyor ve biz onları hayranlıkla okuyorsak; bi de, ışık hüzmesinden resimler üst üste biner ve biz bu çekilen filmleri izleriz. Kimini hayranlıkla, kimini sıkılarak ya da beğenmeyip, oflayıp, puflayarak...
Sinemayı severim. Hem de çok. Çalıştığım dönemlerde dahi, yoğun geçen bi çalışma gününün ardından, günün hafta arası, karnımızın aç olmasına bakmaksızın cuma geceleri gösterime hangi film girdiyse gittik.
Yıllar, Hollywood filmlerinin tozunu attırdığı yıllardı. 90 lar işte. Bir garip 90 lar... bi koşturma, çok kötü şeyin olduğu ama bizim pek de, bi şeyi bilmediğimiz garip, sisli bulanık yıllar. Buna rağmen kendimizi dev aynasında görür gibi, her şeyi bilir sanmaz mıydık? Yanarım yanarım, buna yanarım...
...kış geceleri. Ve İzmir. İzmir'i bilmeyenler, ılık ve yağışlı Akdeniz ikliminin hakim olduğunu düşünür... değildir dostum, değildir. Sabah ayazı, kamçı gibi yüzüne vurur. Gözlerinden şakır şakır yaşlar akar. Gecesi, ya gecesi? Günle gece arasında ısı farkı çoktur.
90 lı yıllardan kapıyı aralayıp neden bu kadar İzmir soğuğunu ve gecelerini anlattım?
Neden olacak, başta da anlattığım gibi, kış geceleri soğuğa falan aldırmadan, sinemaya giderdik her cuma.
O yıllarda, AVM ler, sadece İsstanbul'da. Biz nasıl özeniyoruz? Komikmişiz doğrusu! Hadi hadi komik demeyelim, bilinmeyene olan özlem. Kendini taşralı hissetme duygusunu yenme. Evet sayın psikolog çözdüm: Ağır aşağılık kompleksine giriyormuşuz İstanbul karşısında. Neden biz öyle AVM sinemalarına gidemiyoruz ki?
Kemeraltı pasajlarının sinemalarına giderdik. Pasaj içinde, bi arkadaşı bekleme... en büyüğü Çınar sinemasıydı. Perde o kadar büyük olmasına rağmen, sevmiyordum Çınar'ı... Altında da Çınar pastanesi vardı. Sinema çıkışında, tam kapının önünde bekleyen kestanecilerin kokusu hâlâ burnumda tütüyor mis gibi.
Ve 2000 ler...İzmir için, milenmyumun en büyük getirisi, bir bir açılan AVM lerle birlikte yeni sinemalar oldu. Sevindik, o bakımsız sinemalardan kurtulmuştuk. Rahat minderli, temiz sinemalar. Oysa gün gelip, bunlara da bakım olmadığı taktirde, yıllar içinde kirleneceğini düşünmeden...
doyduk doyduk. Avm sine de, mvm sine de... adım atasım yok artık. Sadece gene sinemalar vasıtasıyla, yürüyen merdivenlerle ikinci kata çık, biletini al. Sonra bol şekerden çukulatanı kesekağıdına koy, suları al. Bekle.Durum bundan ibaret.
İzmir'de sevdiğim tek sinema salonu Desem. Dokuz Eylül sineması. Üstelik bu sene ses sistemi de koltuklar da yenilenmiş. Neden seviyorum burayı? Çünkü tek Avrupa filmlerinin gösterildiği yer orası. Şehirdeki, diğer sinemalar ticari. Ne sanat filmi, ne Avrupa filmi hak getire!
Geçtiğimiz günlerde öğrendim ki, yılların Konak sineması, kapalı olan kapılarını yeniden açıyormuş. Üstelik bu yenilik sadece koltuk ve ses sistemi ile ilgili değil.
Konak Sineması'nın işletmesini İZSGD almış cep salonlarında Avrupa filmleri, büyük salonda ise vizyon filmleri gösterime girecekmiş. Gerçekten bu haber İzmir adına oldukça sevindirici. Benim gibi Avrupa filmleri düşkünü biri için, güzel bi haber.
Küçük bir dip not: 500 koltuğun alt limiti bin liradan satışa çıkarılmış. Satın almak isteyen pek çok kurum ve kuruluş varmış. Gençlik yıllarında bu sinemaya sık sık gelen Sezen Aksu ile de dernek temas içindeymiş.
İyi seyirler, İzmirliler :)

7 Nisan 2011 Perşembe

Hayat Sineması



Bana şimdi bir asır kadar uzak olan bir tarih diliminde -1996-  Bornova Hayat sinemasına giderdik.
Mevsimlerden yazdı. Mekân eski ve güzeldi. Ellerimizde gazozlar ve çiğdemler, evimizde karnımızı doyurduktan sonra dokuz seansına yetişirdik.
Genelde işten yorgun argın çıktığımız boğucu yaz akşamlarında, orada hem doğal olarak serinleyip, hem de film izlerdik. O zamanlar yerli filmler bu kadar sıkı değildi. En iyi hatırladığım Hülya Avşar ve yine yanlış hatırlamıyorsam Mehmet Aslantuğ’un başrolde oldukları absürd bi senaryoya sahip olan bi filmdi. Diğer gittiğim filmleri hatırlamıyorum bile.
O zamanlar da oraya nostalji olsun diye giderdim. Ondan önce bebeklikten çocukluğa geçiş çağlarımda Silivri’de annemin kucağında yaz akşamlarında sinemaya giderdik. Genelde de annemin kucağında uykuya dalıp sonra da sürünerek eve gittiğimi onca yıl geçmesine rağmen hatırlıyorum.
Her dönem nostalji yapıyoruz, işte. Şimdi Bornova Hayat Sinemasına gittiğim yılların nostalji olması gibi…
O zamanlar mavi tahta bitişik sandalyeleri; sanki sokak düğünü seyredercesine oturup seyrettiğimiz filmleri iki saatin sonunda, -son- yazısı ile birlikte arka nahiyemizin ağrıdığının farkına varırdık. Film boyunca sopa yutmuş gibi oturup, çiğdemlerimizi çıtlatıp, gazozlarımızı da ince ince çekerdik.
Aheste,  bedenimiz tutulmuş bir vaziyette ayaklarımızı sürüyerek bi pastaneye uğrayıp dondurmalarımızı alarak evimize giderdik.
Küçükparkın civarına gittiyseniz oranın deniz olmadan da ne kadar güzel olduğunun farkına varabilirsiniz. Kafeler, restoranlar, barlar…
İzmir’de her zaman çok büyük bir eksik olarak gördüğüm koskocaman ağaçlar, Bornova’da Küçükpark’ın orada çoktur. Yaz akşamlarını serinleten, sonbaharın yapraklarını henüz dökmeden önce, çıkan rüzgârla birlikte oturup yaprakların çıkardığı senfonik sesi dinleyebilirsiniz. O ses, sizi oldukça rahatlatır. Yapraklar dökülmeye başladığında ise sarı ve yer yer kahverengi yaprakların üzerinde yürümek çok çok ayrı bi keyiftir.
Her daim öğrencilerin olduğu, gençliklerinin verdiği enerji ile bambaşka bi yer halini alır, Bornova.
Ben bu yazıya nereden geldim. Bana şimdi çok eski gelen zamanların birinde, bi yaz mevsimi o zamanlar oraya gitmeyi alışkanlık haline getirdiğim, Bornova Hayat Sinemasından…
O zamanlar o sinemaya gitmek hayatımın rutiniydi. Bazen o rahatsız sandalyelerde oturmak bana o kadar da keyif vermiyordu.
O yüzden, asla eskiye öykünen biri değilimdir. Her zaman yaşadığım anlardan keyif almasını severim. Anın tadını çıkarırım.
Bugün arkadaşlarımla birlikteydim. Siz bunu okuduğunuz için dün yani -di-li geçmiş zaman diliminde. Falcıdan bahsedildi ve bi arkadaşım birden falcı herşeyi bildiği için gitmek istedi. Peki dedim “bunu gerçekten istiyor musun? Diyelim hayatında kötü bi şey olacak ve onu söyleyecek. Sen hayatında olacak bu kötü şeyi beklerken, yaşadığın güzel anların keyfini yaşamayacaksın ve o kötü ana kadar yaşamındaki güzel anları da kaçıracaksın. Tedirgin bi hayat süreceksin bi yandan.” “Ya iyi bi şey olursa. Onu söylerse,” diye cevap verdi. “Yine aynı” dedim. “Yine -o- olacağını vaad ettiği iyi şeyi beklerken yine yaşadığın şu güzel anları kaçıracaksın. Aksi gibi beklentin büyük olduğundan, küçük şeylerle mutlu olmayı beceremeyeceksin.”  Düşündü ve “Evet” dedi.
Hep hayat güzeldir, diye yaşama sarılma edebiyatı yapılır yaaa! Aslında hayat her zaman çok da güzel değildir. Hele beklentiniz çok büyükse hayatınızı daha da karartıyorsunuz demektir. Hayatı, yaşanılan olayları fazla büyütmeden – iyi ya da kötü- akışına bırakmak, ne geçmişe saplanıp kalmak, ne de geleceğe odaklanmak…
Anı yaşamak. Yaşamak bu’dur…











Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...