İtalyan komşularımız

Hadi bakalımmm. Evde misiniz nerdesiniz? Bilmiyorum nerde olduğunuzu, fakat evde olduğunuzu varsayıyorum ve şu önermeyi  sunuyorum. Önce gözlerinizi kapatıp, kulaklarınızı kabartın. Ne gibi sesler duyuyorsunuz?

Ben: Gözlerimi kapadım,  kulağımı  kabarttım. Tarrrrrrr, torrrr –matkap sesi- horrrkkkk hoooo – egzos sesi- viyakkkk, ciyakkk bebek sesi. Maaauvvvvv  azmış kedi sesi- takır tukur takır tukur alt kattaki kadının mutfak aletleri ile savaşının sesi.

Bi de üstüne üstlük benim odanın karşısındaki apartmana İtalyanlar taşınmış. Ben bunları önce Türk sandım. Öğrenci gibi bişeyler. Çocuk salona bilgisayarı kurmuş, habire çataçataçata yazıyor. Artık bilmiyorum adam yazar mı, blogçu mu, facebookçu mu, twittercı mı,  ne? Arada bir de yazarken bilgisayara gülüyor falan.

Bütün bunlar beni ilgilendirmiyor.

Da…  da gecenin bi yarısı kalkıp, momentoooo, momentoooo diye bağıra bağıra avazları çıktığınca takır tukur mutfakta yemek yapıyorlar sanıyorum. Ne o öyle gece yarısı sahura kalkar gibi anlamadım.

Birdenbire uykunun arasında insan Ferzan Özpetek’in platosunda gibi hissediyor kendisini.

Gecenin sesiizliğinde,  o bağırarak konuşmaları yok mu delirtiyor insanı.

Bilmiyorum ki Sicilyalı mı, Toscanolu mu, Bolognalı mı? Bana ne nerelilerse de, bütün bu soruları bana Şerafettin Amca geçen hafta sordu?

Şerafettin Amca evde oturmaktan balataları ha sıyırdım ha sıyıracağım ince çizgisinde gezinen emekli bi astsubay amcamız.

Sevgili karısı Sühendan Teyze beni ne zaman görse Şerafettin’Amca’dan dert yanıyor. Ben “hıı hııı evet evet karı koca arasında olur böyle şeyler, aaa ama gül goncası tazeleiğinde yuvanızı var. N’apcan Sühendan Teyzecim, idare ediver gitsin. Bak ne güzel anlaşıyorsunuz falan deyip vın vınlıyorum.” O da bana “ööööle kızım n’apcan, zaten benimki de astropoza girmiş, bütün bunlar ondanmış” diyor. Ben püfkürmemek için kendimi zor tutarak “he he heee, ööle  Sühendan Teyzecim, bu insanoğlunun yazgısı, hormonlar diyorum bi varrr, bi yokkk.” “heee” diyor. Ve ben bu sıkıcı muhabbetten sonra alıp başımı yelkovan kuşları özgürlüğüyle bizim kata uçuyorum. “ohhh alllamm yaa, sana şükürler, sana şükrüler olsun” deyip. Bi daha en az on beş gün boyunca merdivenlerde karşılaşmamayı diliyoruım

Tamam şimdi size komşularımızdan İtalyanları ve balatalarla uğraşan   karı kocayı  tanıttım.

Gelelim dün geceye.:

Dün gece benim uykum yoktu. Elimde de süpersonik bi roman var.İşte o romanın içinde gezerken, İtalyanlar gene gece yarısı yemek yapmaya katlılar. Aman bi konuşmak bi konuşmak, allamm bi çene vermiş uzata uzata  koca sesleriyle insanın içine fenalık getiriyorlar. Bereket uyanıksın dedi içsesim. Ben içsesimi onaylarken Sühendan Teyzelerin balkonundan Şerafettin Amca böğürerek bağırıyor. Lannnnn susun lannn, lime diğiiiyommm. Bu arada Şerafettin Amca iyi içimiş. Konuşması iyi kayıyor. Ben “eyvahhh diyerek balkona koştum. Tabii diğer komşular da çıkmış. İtalyanlar hariç herkes olaya uyanmış, İtalyanlar kendi alemlerinde. Habire momentoo çekerek makarna pişiryorlar. Biri sarımsak dövüyo, diğeri şangırt şungurt sesler çıkararak süzgeci çıkarıyor. Valla inanın  bana bunların mutfak araç ve gereçleri bile İtalyanlar gibi gürültücü.

Neyse Şerafettin Amca körkütük sarhoş. Zavallı Sühendan teyze, “yapma Şerafettinbey, etme onlar genç, sabah olsun, komşuları da şahit yazdırıp, zabıtaya haber veririz” diyor. Ben Şerafettin Amca’nın elindeki beylik tabancasını görünce “hinnnkkk” korktum tabii tüm komşularımız gibi.

Başladı diğer komşular “heyyyy İtalyanooo hopp baksana kardeşim, hop dedik, ne bu gürültü lannn, kimisi terlik atıyor bunların balkona. Neyse bunlar duruma uyandılar.şaşkın gözlerle bize mi diyorlar? Haa size deyip bağırıyor, millet.

Şerafettin Amca’nın elindeki silahı gösterdiler. Aman bunlar bi kork, bi kork, hemen yere attılkar kendilerini.

Şerafettin Amca bunları bööle görünce daha bi güven geldi. Karnını içine çekip, göğsne şişrerek “lannn bana bakın lannn alkolün bana vermiş olduğu yetkiye dayanarakkkk, sizi zımbalarım lannn” dedi.

Bütün komşular “aman Şerafettin Amca yapma, bak adamlar nası korktular artık bunlar evden taşınana  kadar bu korku onlara yeer. Sen büyüksün. Büyüklüğünü göster. dedik. Sedef Abla var. O başladı Şerafettin Amca sen bitanesin, sen bi numarasın, Şerafettin Amca var mı sen gibisi, alemin kralısın diye rap tarzı şarkı söylemeye. Bizde arada o yeaaa Şerafettin bi numara, görmedi böylesini mahalle diye nakarat yaptık.

Allamm Şerafettin Amca’yı bu sabahtan itibaren  görmelisiniz. Bi güvenli gür gürül gürlüyor ki sesi. Bu sefer de İtalyanlar sustu, Şerafettin Amca başladı.

Yarın o susar, İtalyanlar başlar. Allamm her şey böyle bi sarmal mı?

Semiha Hanım ve -m eki

Üstte gördüğünüz, ak çamaşırlarını seren hatun, Pelin’in ananesi Semiha Hanım. 
Semiha Hanım, temizliğine temiz, marifetliliğine marifetliydi. Fakat bu durum, kocası Fahir Bey tarafından takdir edilmiyordu. Fahir Bey, zamparanın önde at koşturanıydı. Oysa ki Semiha Hanım, kocasını, çocuklarını sahiplenmek istiyordu. Ne kocası ne de çocukları böyle bi şeye izin vermediler.
Kocası bütün gün çalıştığı dairedeki kadınlarla fıştırıyordu. - Yuvarlak mimariye sahip bina olduğu için mi, yoksa daireye gelen vatandaşları, memurlar dolap beygiri gibi döndürdükleri için mi, "daire" denmiş? Bilmiyorum. Allahaşkına gidin başımdan, çok soru soruyorsunuz.- Gelelim Semiha Hanım'a; Semiha Hanım salak değildi elbette ama yuvasının devamlılığını korumak için salağa yatmak zorundaydı.
Her şeyi kısa kısa geçeceğim. Çocuklardan bahsedelim: Can ve Canan’dı isimleri. Can kendi aleminde, annesinin sevgi pıtırcığı ve oğlum tavırlarını çekmiyordu, çekemiyordu. Kitapların, dergilerin arasına boğulmuş, kendi dünyasında yaşıyordu. Her şeyden önce aile kavramını pek iplemiyordu. Bireysel bi insandı.
Canan’sa babasına çekmişti anlaşılan. İşi gücü yakışıklı erkeklerdi. Erkek arkadaşın biri gelip, biri giderken en sonunda Yavuz'da karar kıldı. Yuvasını yaptı dişi kuş misali. İşte Pelin’de 1978 yılının karlı bi kış gününde dünyaya geldi.
Ne ki anlatacağım, sadece Semiha Hanım ve Pelin. Anane torun ikisinin de ortak özellikleri, evdeki eşyaları kişiselleştirip sahiplenmeleriydi. Bankada çalışan Canan’ın, Pelin’i annesine bırakmasından dolayı Pelin'in, ananesinden etkilenmiş olduğunu düşünüyoruz. 
Semiha Hanım, 1978 yılına kadar sahiplenecek bi şey bulamayınca, bu sefer evdeki şekeri, tuzu, deterjanı, mobilyaları, radyoyu, televizyonu, telefonu sahiplenmeye başladı. Deterjandan bahsederken “benim deterjanım en iyisidir, radyom en iyi markadır, benim avizem kristal, tuzum bitmiş “akşama gelirken unutma tuzumu getir Fahir Bey” derdi. Evet kocasına da Bey derdi. Aralarında ast üst ilişkisi vardı sanırım. Ben öyle gözlemledim. Çok hiyerarşik ve traşik bi evlilikti onlarınki. 
1968 yılından 1978 yılına kadar bu sahiplenme sürdü gitti. Ta ki Pelin doğana kadar. Pelin doğunca, o’nu sahiplendi. Sahiplenmeden duramıyordu artık. Bu anormal durum onda tutkudan öte, normal bi hal durumunu almıştı. Pelin konuşmaya başlayınca, kelimelerin sonuna –m eki eklenerek konuşulduğunu sanıyordu doğal olarak.
Okula gidip de yazı dilinde –m ekinin olmadığını görünce baya bi boşluğa düştü. Sonunda pes etmedi. – m ekini yine hayatına soktu. Evdeki malzemelerden bahsederken, tereyağım, zeytinyağım,  bulgurum, pirincim diyen bi kadın oldu evlendiğinde.
Sonra böyle bi klan haline geldiler bunlar. Şimdi baya bi "evdeki malzemeleri sahiplenerek konuşan kadınlar derneği" üyeleri var. Hepsinin ele başı Semiha Hanım’dır. Gizli gizli örgütledi, kadınları böyle konuşarak.
Yok ya, her şeyin başı Fahir Bey’dir.. Her şey onun yüzünden kaynaklandı, Bi de Can yüzünden…. 

Uyanmanın hiç mi hiç, ama hiç sonu yok

Sizin de başınıza gelir mutlaka; uykuyla uyanıklık arasındaki renkli koridorda dönüp dururken, birden bire hiç aklınızda olmayan bir şey gelir. Bugün benim uykuyla uyanıklığın, o muhteşem koridorunda, beynimin sandık odasında kapalı kalmış bi an geldi. Çok kısa bi an… Annemin, ablama yıllar önce diktiği, pembeli, lacivertli desenli eteği ve bluzu geldi. Nerden çıktı bu görüntü? Bilinmez. Üstelik aklımın ucundan bile geçmemişti.  Bu şok ile gözlerimi açtığımda senelerden beri yattığım oda yabancı geldi. Tanımayan gözlerle şifonyere, gardıroba, penyelerin durduğu dolaba, duvarlara, duvardaki objelere baktım, ben kimim, nerdeyim, soruları eşliğinde. En çok da nerdeyim? Bu eşyaları yavaş yavaş tanıyınca, deminki an uzaklaştı. Yine bu zamana ikibinyedi yılının, haziran ayının onuncu gününe döndüm işte. Aslında o zamanda kalsam ne kadar iyi olurdu. Ama yine de, zaman zaman,  beynim bana sürprizler yaparak beni o günlere seyahat ettiriyor. Zamanda yolculuk denen şey, belki de budur. Bir oraya, bir buraya ışınlanıyorum.

Beynim ara sıra bana  böyle sürprizler yaparsan çok sevinirim…

Beynimize bi çip takılsa ve o renkli koridordaki an’lar kaydedilse, neler çıkar ortaya. Bazen çok güzel cümleler, paragraflar su gibi akıyor, görüntüler üst üste biniyor. Uyuyorsun fakat uyanıksın da, rüya gördüğünün de farkındasın. Her seferinde, sonra kalkınca yazarım desen de, uçup gidiyor. Bazen kalanlar da oluyor hayal meyal. Ve mutluluk.

…diye yazmışım ikibinyedi yılında. Henüz internet bağlantım yoktu ve yazıyordum aklıma estikçe.

***

Bugün ikibinonbir yılının, beş haziranı: Biraz önce okuduğum, Hasan Ali Toptaş’ın, “Uykunun Doğusunda” kitabındaki bi paragrafta, ikibinyedi yılında yaptığım zamanda yolculuğumu anlattığım paragraf  kısmen örtüştü. Üstelik bunu da tesadüfen öğrendim. Biraz kitap okuduktan sonra, word açıp, pazar günü rehavetiyle eski defterleri karıştırdım. 

***

Hatta, böyle zamanlarda yastığın hizasından eşyalara doğru bakarken, çoğu kez, insan herhalde uykudan kalkınca hemen uyanamıyor da, bir şeyleri gördükçe, o gördüğü şeyler kadar parça parça uyanıyor, diye düşünüyordum. Masayı görmüşse masa, kitapları görmüşse kitaplar, giysileri görmüşse giysiler, duvarları görmüşse duvarlar kadar uyanıyor diyordum söz gelimi. Bir bakıma, insan gördüğü şeylerin toplamı kadar uyanık, görmediği şeylerin sonsuzluğu kadar uykuda oluyor, diyordum. Ardından da olaya bir açıdan bakıldığından, var olan her şeyi asla aynı anda göremeyeceğimize göre, demek ki uyanmanın hiç, ama hiç mi hiç sonu yok, diyordum.”

Ve bugün beş haziran ikibinonbir…

Ayşe Kulin'e "Veda" romanıyla veda ettim

Ayşe Kulin’in  umurunda olur mu bilmem ama bu karar “benim için küçük gözükse de büyük bi adım.” Ayşe Kulin’in romanlarını sırf biyografiye duyduğum ilgiden dolayı okuyordum.

Ama artık her romanında, tekrarın tekrarı konulardan sıkıldım. Romancıların tarzı vardır, anlarım; macera, korku, biyografi, kadın sorunları, üzerine falan yazarlar.

Ayşe Kulin’in romanlarındaki asaletin insanın kanında olduğunu iddia etmesinden, konaklarda yaşayan kadınların, naif, kırılgan fakat yeri geldiğinde şaşırtıcı bi şekilde güçlü kadın olmalarından fena halde sıkıldım. Aynı konaklardaki, erkek karakterlerin yüzde yüz kahraman, yurtsever başrollerde olmaları da rahatsızlık verici boyutlarda.

Sarışın kadını mutlak güzel olarak kabul etmesinden… Eğitimli ve kibar olmalarından, konakta çalışan yardımcılarınsa kaba, her türlü sahtekârlığı yapmaya yatkın, eğitimsiz olarak ifade etmesi ise, Ayşe Kulin’in aldığı eğitimin ne kadar eğitim olduğunu insana düşündürüyor.

Bazı insanlar farklı yazılar yazsalar da aslında hep aynı yazıyı tekrarlarlar. Dağarcıklarında farklı bişey yoktur çünkü. Takıntı olmuştur, bu konular onlarda. Fikri sabit boyutunda…

İnsanlar doğdukları ülkeleri, etnik kökenlerini, ailelerini, seçme şansına sahip değildir. Bu onlara verilmiştir. Bu yüzden de, kimse kimseden ne üstündür, ne de aşağıda. İnsanın asaletini yaptıkları, söyledikleri, kısacası hayattaki duruşu belirler. 

Ve bazı insanlar diğerlerine göre şanslı doğarlar. Nedir bu şans? Gelişmiş bi ülkede dünyaya gelmek, kişiyi seven, köklü, zengin ve iyi eğitim alabileceği bi aileye sahip olmak, akıllı ve  güzel olmak filan gibi. Gerçi güzel olmak bence bi bakıma şans da değildir. Kendine aşık olma gibi, bi narsisliği içerir ki; insanın kişiliğini kötü bi şekilde etkileyebilir. Sürekli şekliyle ilgilenir, herkesin kendisine aşık olduğunu filan düşünmeye başlayabilir. İçerik varmış gibi görünse de yoktur. Tüm bu özellikler, kişiye verilmiştir. Bunun için o kişi hiç bi çaba sarf etmemiştir.  Verilmiş olan şeylerle insan nasıl bu kadar övünebilir?

Senin hayattaki duruşun bu mudur? Aldığın eğitim seni bu kadar takıntılı yapıyor ve insanları bu şekilde mi tanımlıyorsun?

Ayşe Kulin’in son okuduğum romanı 386 sayfa ve bu 386 sayfadan sadece bi paragrafı onayladım

… Ahmet Reşat, orada Mahir’le baş başa kaldıklarında, “Saraylıhanım zamana ayak uyduramıyor, azizim,” diye dert yandı teyzesinden, “değişikliklere direniyor ve hırsını kızlardan çıkarıyor. Halbuki bizler zamanında değişmeyi ve asrileşmeyi becerebilseydik, başımıza bütün bu belalar gelmeyebilirdi. Her şeye karşı direndik. Asrımıza ayak uyduramadık. İnkişafımızı kendimiz yapamadığımız için, bizi değişmeye borç almak zorunda kaldığımız memleketler zorladı. Eh, zorlamayla da ancak bu kadar olur… Olmaz yani.”

386 sayfalık  -Veda- romanından  bana kalan budur!  Sadece akıcı anlatıma sahip bi roman; geri kalan  hep aynı takıntılı ve faşist ruhtan süzülen düşünceler…

Şu anda ise elimde  J.D. Salinger’in “Çavdar Tarlasında Çocuklar” isimli romanı var. Dili nefis. Hiç betimleme filan yapmadan, o kadar yalın anlatıyor ki, sanki yazarla sohbet ediyorsunuz.

“Hayat kurallara göre oynanması gereken bir oyundur.” diyor ve ekliyor yazar, “Tüm asların bulunduğu takımdaysan, oyun o zaman, tamam; kabul ederim. Ya ÖTEKİ takımdaysan, as oyuncu filan yoksa, oyunla ilgisi kalır mı bunun? Hiç yani. Yok oyun moyun. 

Bir diğer paragrafta ise şöyle diyor: Bir kitabı okuyup bitirdiğiniz zaman, bunu yazan keşke çok yakın bir arkadaşım olsaydı da, canım her istediğinde onu telefonla arayıp konuşabilseydim diyorsanız, o kitap bence geçekten çok iyidir.

Ben bu duyguyu Sait Faik’de duyarım. Ne zaman canım sıkılsa, biriyle konuşma ihtiyacı duysam ve o anda kimseyi bulamasam, onun defalarca okuduğum hikâye kitaplarından birini okurum. Onun için Haldun Taner şöyle der: Sait’in hayattaki bileti lüks mevki bileti idi. Ama o da tıpkı Barba gibi lüks mevkiden, birinciden, ikinciden hoşlanmıyor, soluğu hep üçüncüde, personel koğuşunda alıyordu.

Vedat Günyol ise şöyle diyor: Sait Faik bir sevgi peygamberiydi. Kırk sekiz yıllık, içine en ufak bir haksızlık karıştırmamış, tertemiz bir ömrün akışında içimize insan sevgisinin o ılık, o tatlı, o aziz büyüsünü en asli tarafıyla bir o salabildi: Sevmek, bir insanı sevmekle başlar her şey.”

Her zaman Sait Faik’le keşke aynı çağda yaşasaydım da, arkadaşı olabilseydim, onunla bi kez olsun konuşabilseydim diye düşünmüşümdür. Belki bi çoğunuza bu düşünce saçma gelebilir. Gelsin. Umurumda değil. Hiçbir insanı, etnik kökeni, ayırt etmeyen tam tersine; burjuvadan, sonradan görme zenginlerden, insanları sömürenlerden nefret edip; hikâyelerinde gerçek insanlara yer verip, onları her türlü kusurlarıyla seven, en çok da çocukları, hayvanları, doğayı seven böylesi güzel bi insan nasıl sevilmez? Nasıl onunla arkadaş olmak istenmez?

Ya peki kendisini herkesin üstünde gören böylesi yazarlara ne demeli? Tepeden bakanlara…

Asalet böyle mi oluyor?

Yoksa itici olup, ayrıca komik durumlara mı düşülüyor, orası tartışılmaz bile, bence.

Global kuaför diyalogları

Kucağında upuzun saçlar, aynanın karşısında oturuyor. Yanında ben…
Ben: Bu saçlar kucağında; ve kendi özsaçların Hürrem kızılı. Korkulur senden valla.
O:    Yok,  korkma… -Yüzünde hınzır bi gülümseme.- Hürrem’de hizaya geldi biliyorsun artık. Bi gün peşkirini giyip çarşıya gitmiş. Yolda “doğan görünümlü şahin” araba görmüş. Arabanın arkasında “asiller azmaz” yazıyormuş. O günden sonra asil olmaya karar vermiş. Hem zaten o zaman çok gençti. Anırıp duruyordu vara yoğa.
Ben : Hımmm… -kadının kucağında bakışlarım-
O:     Kucağımdaki saçları merak ediyorsun değil mi? Cezayirli bi kadının saçları.
Ben : Fransız mısın? Yolmuşsun Cezayirli kadını.
O:     Yok ayol nerden çıkarıyorsun, özbe öz Türküm. Baksana saçlarımı da Hürrem kızılı yaptım.
Ben: Ama Hürrem Ukraynalı değil mi?
O:    Hayır Türk. Osmanlı’da Türk, bilmiyor musun?
Ben: Evet evet sahi ya! O yeeeaaa, onu da Türk yaptık.
O:    Hem neden Fransız olacak mışım ki? Bak bu Cezayirli kadının saçlarını çok ucuza aldım. İki yüze. Kuaför, iki kere boyadı kaliteli İngiliz boyasıyla,  rengi tutturmak için. Yoksa saçlar kömür gibiydi.
Ben: İyimiş…
O:   Ne uzatcam bele kadar saç. Manyak mıyım?
Ben: Evet manyak mısın afedersin ve fakat niye bele kadar saç takıyorsun, üstelik Hürrem kızılı. Senden korkabilirim.
O:   Takıntılı mısın nesin? Artık o asil oldu diyorum ya. Doğan görünümlü şahin felsefesi, Hürrem’e doğru yolu gösterdi. Asiller azmaz. Hem o zaman çok gençti, toydu, hayatı bilmiyordu. Cadılığın makbulü “asil elbise giyilen” ile yapılanıdır. Diğeri aptallıktan başka nedir ki?
Ben: Evet öyledir.
Kısa bir sessizlik…
Birinin kızı oldu galiba…
Ben: Yaaa evet. Carla’da hamileymiş 43 yaşında. Yeni iktidara doğru, Habil’mi, Kabil’mi doğuracak, yoksa boş mu? Fransızlar’a sadece umudu mu pompalıyorlar?
O: Vay anasını sayın seyircilerrrr!
Ben: Anlaşıldı sen de çocukluğu yetmişli yıllarda geçenlerdensin.
O: Nerden biliyorsun?
Ben: Halit Kıvanç yetmişlerde çocuk olanların beynine sesi ve deyimleri ile yer etti de ondan. Memleketin Sümerbank kılıklı sunucusuydu. Memleketin tek sesli, ve sözde çok  partili, -sağ, sol- sesiydi. Ondan başka sunucu yoktu. Öyle ki, onun ölümsüz olduğunu düşünürdüm. TRT Pazar şovları, 23 nisan şenlikleri, futbol yorumcusu…
O:  Evet evet… doğrusun!
Ben: Böyle imalı laflar etme çok gücüme gidiyor. Bütün bu kurnazlıkları Hürrem’den mi öğrendin?
O:   Yok be, sen de çok gerilere sarıyorsun kaseti.
Ben: De mi kasetler yine gündemde?
O:   Evet. Vallahi çok kınıyorum, bu seks kasetlerini.
Ben: Hangisini? Seks yapanı mı, kasete çekip halka sürene mi, yoksa KK nın Van’lı çocuğa heh he eheee çapkın mısın, sakın senin de kasetin çıkmasın demesini mi?
O:  Biz ailecek ortanın solundaydık. Hâlâ da öyle.
Ben: Bi de dairenin merkezi, üçgenin köşesi şıkları var. J
O:  Bugün 27 Mayıs!
Ben: Evet yaaa! Baksana Yeniçeriler de yapmış 27 mayıs. Bahar mı, güz mü, kış mı? Sülüman bastırmış ama…
O: Şimdi sünnet kına gecelerinde çocuklara Sultan Süleyman kıyafeti giydiriliyormuş.
Ben: Ah ne hoş!
Kısa bi sessizlikten sonra
O: Biz de kır düğünü yapcaz, kırmızı eti, şarabı, havai fişeği falan kişibaşı 45 tl. Bak beyaz et dersen 35 tl oluyor.
Ben: İyimiş
O: Evet, bi de fotoğrafçısı var. Doğal ortamda falan çekiyor adam. Kâh deniz kenarı, kâh konteyner içinde, kâh sirkte. Sen hangisini tercih edersen. İki buçuk milyar da o.
Ben: Millet de para yok vallahi.
O: Şaka mı yapıyorsun? Bu kadar şey az parayla mı olur. Daha gelinliği, ayakkabısı şusu busu. Para var. Senin para anlayışın da, tööbe...
Ben: Yok, bu kadar para harcanırsa tabii para olmaz demek istiyorum.
O: Yok kardeşim yok, para var. Kimse kimseden borç istemesin diye, para yok diyorlar.
Ben: Tabii para da, güzellik gibi göreceli bi kavramdır. Başkasının ucuz dediğine siz pahalı dersiniz, bi başkasının pahalı dediğine ucuz denilebilir.
Ben: Yav, onu bunu bırak da bu kır düğünleri de nerden çıktı böyle. Benim bildiğim köylerde; köy düğünü, şehirlerde; otel düğünü, düğün salonu, varoşta kahvehane düğünü vardır.
O: Holivud filmlerini izlemiyor musun? Romantik komedileri. Kaçak Gelin: Culya rabırts, kasımda aşk başkadır, v.s. onlar hep, kır düğünü ile evlenirler. Babalarının kollarında gelirler, damada teslim olurlar. İşte o da ordan kaynaklı.
Ben: Evet anlıyorum. O yeeaaa ve de veri guuddd! 
Kuaför: Saçlarınız nasıl oldu?
Ben: Süper oldu, teşekkür ederim.  Ve size iyi günleeerrrrr….

Offf Necmi delirtme adamı; Halbuki o'na ...

sene 1953... mevsim yaz. bay Necmi Beyoğlu'nda  evkaf dairesinin kalem müdürlüğünde çalışıyordu. bay necmi'nin sorunu ayağındaki mantar rahatsızlığıydı. iş çıkışı her akşam şifa eczanesinden aldığı, özel müstahzarla, leğende ılık suda ayaklarını dinlendiriyor amma pek de çare olmuyordu.
tabip ne yapsın? sadece; her gün çoraplarını gün değiştir, öğüdünü verdi. bay Necmi'nin annesi Ülfet Hanım bu işten çok muzadaripti. Necmi'nin çoraplarını yıkamaktan bıkmıştı artık. Bay Necmi 29 yaşına geldiği halde hâlâ evlenmemişti. Annesi Ülfet Hanım bi an önce evlenmesini istiyordu. çorapların, gömleklerin ve Necmi'nin mendillerinin yıkanması için!
necmi hergün evden çıkarken annesinin hazırladığı sefer tasını alıyor, ev yemekleri ile besleniyordu. yüzüne bakınca sıhhat fışkırıyordu. ahhhh şu mantar hastalığı da olmasa...
bir öğlen yemeğini yedikten sonra Beyoğlu'nda gezmeye çıktı. beyfendiler, hanfendiler iki dirhem bi çekirdek caddede dolaşıyorlardı. bazıları çiftti. onlara imrenerek baktı. allam bana da hem güzel, hem temiztitiz, hem az akıllı, hem çemkirmeyen bi zevce nasippp etsin diye diledi. ama yalnız dilemek de olmazdı tabii. annesinin ilkokuldayken yaz tatillerinde kafasına vura vura öğrettiği  üç kulfufallahi bi elhamı yüreğini zıngırdatarak okudu. ellerini çaktırmadan sanki terlemiş de, terini silermiş gibi gözlerini kapayarak yaparak yüzüne sürdü. içinden de bakalım karşıma ilk çıkacak şey ne olacak diye de geçirdi.
karşısına çıka çıka, mösyö garbo'nun çorapçı dükkanı çıktı! ne zaman dileği yerine gelmişti ki? bıkkınlıkla içini çekti. o zevce diliyordu, karşısına çorapçı dükkanı çıkıyor! "neyse, bu da iyi bişey" dedi içinden. en azından eve gidince annem burnuna tahta mandalı takıp oturmaz. n'apsındı Ülfet Hanım, o koku çekilir miydi? kadın senelerce  burnuna mandal takıp oturmaktan, burun delikleri başkalaşım geçirip, incelmişti.
içeri girdi. bi baktı, bi daha baktı, hadi bi daha da benden olsun. Çok bakakaldı. adeta şapşallaştı. aşk dedikleri bu muydu yoksa? Karşısında bn. Sacide ay yüzüyle, yıldız gibi parıldıyordu. doğrusu ya çok güzeldi bn. Sacide. Çok. Çok. başka çok yok. bn. Sacide'yi görünce Necmi'nin dili biraz tutukluk yaptı. eeee, keeee, küüüü gibi sesler çıkarttı önce. bn. Sacide her güzel kadının bildiği üzere, bunun Necmi'nin dilinde bi pelteklik olmadığından, sadece kendi güzelliğinden geçici bi süre Necmi'nin servis arızası verdiğini anladı.
Necmi kasada duran Mösyö Garbo'nun öksürmesiyle kendisine geldi. çorap istediğini söyledi. süreyi uzatmak için çorap çeşitlerini çıkarrtırdı. pamuklu çorap alacaktı ama, ipek çoraplara dahi baktı. dükkanda çeşit çoktu, kravat, papyon, şapka v.s. vardı. ohhh yaşadım hergün gelir bi şeye bakarım diye düşündü sırf hergün gelmek için bi çift çorap aldı. bn sacide'nin gözlerinin içine bakarak.
bn.Sacide de bakılmayacak biri değildi hani. ela gözlü, açık kestane saçlı -asri saç modeline sahipti.- beli 57.5 santim, boyu pek bi münasip, akçapakça, ufff süperdi işte.
bi de konuşması vardı ki, sanırsın bülbül şakıyor. o ne ses allam, Ülfet Hanımın hergün boğazına düdük kaçmış gibi kafa ütülemesi Necmi'nin içine fenalık getirmişti. tamam annesi ama... işte öyle bişey...
necmi'ye karşı Sacide'nin yüreğinde de bi kuş hafiften ama incecikten kanat çırpar gibi olmuştu. sonra amannnn elimi sallasam ellisii kolumu sallasam tellisi demişti, demişti ya, Necmi memur olduğundan hııımmm iyi bi "bey" adayı olabilir. karşı komşu kızı çarpık Suzan'a hava atabilirim diye düşündü. zira Suzan'ın kocası Mısır Çarşısı'nda peynircide çalışıyordu ve beyim aşağı beyim yukarı, beyim ortaya, beyim buraya, benim beyim var deyip duruyordu.  Sacide bi keresinde ne beyi? Oymak beyi mi, uç beyi mi, kıç beyi mi? diye sormuş, Suzan ellerini beline oturtarak Sacideeee, Sacideeeee kıskanmasana beyi'mi? yoksa bey'imde gözün mü varrr? diye çıngırçıngır çıngırdamıştı.
bütün bunlar Necmi gittikten sonra aklına gelmiş, ooohhh memuuurrr beyim var diye hava atarım. haftada bir saray muhallebicisine gelir, tavuklu pilav yedikten sonra greta garbo filmleri izlemeye gideriz diye de aklından geçirdi.
necmi biraz, offf biraz mı, bayaaa bi takıntılıydı. her allan günü geldi dükkana. güya çorap alıyor! mösyö Garbo'da bu durumdan ziyadesiyle memnun. kasada ellerini ovuşturup duruyor. Necmi ile Sacide biraz samimiyeti ilerlettiyse de Sacide ince eleyip sık dokuyor. Neden bu adam her gün çorap alır ki? Necmi'nin el tırnaklarına bakıyor, kökten kesilmiş şeker hastası olsa, hafazanallahhh, yara olcak da kapanmayacak? o derece kökten kesilmiş. ama ama...acaba bu adam özde temiz değil mi? acaba ayak tırnaklarını kesmiyor mu? çapa gibi uzun da, o yüzden mi çorapları yırtılıyor, koca parmakları patates gibi çıkıyor mu? yoksa tembel mi? küçümseyerek baktığım Suzan'ın kocası Hasip gibi pazar günleri bi karış sakalla oturcak mı? saray muhallebecisi ardından, sinemaya gidemeyecek miyim? diye hep düşündü. sırf bu yüzden cosmopolitan dergisindeki testlere tabi tuttu. sürekli test test test... derler ki, cosmopolitan dergilerinin testlerinin ananesi Sacide'dir. Necmi süründü. ne iltifatlar, ne  imalar, neler neler neler fayda etmedi Sacide'ye.
necmi'nin annesi her akşam evkaftan eve döndüğünde "yeterrrr yeteerrr, pis kokulu çoraplarını yıkamaktan bıktım, burnuma mandal takmaktan artık burun deliklerim yapıştı, nefesimi ağzımdan alıp veriyorum, ben de insanımm, yazık bana da,  evlenn evlennnn" diye bağırdı. en sonunda Necmi annesine açıldı. bööle böööle kız var anne. çok güzel, beli bile 57.5 santim. ayakları güvercin. bembeyaz. kırmızı ojeler sürüyor. amannnn amannnnnn Ülfet Hanım bi kıskandı bi kıskandı. hemmenn hayıırrrrrrrı bastı. olmaz ben sana rüveyda'yı alcam. elleri ne güzel, çamaşır yıkamaktan paça gibi şişmiş, biçki dikiş kursuna gidiyor, Bahçekapı'daki sümerbank mağazasından  basma alıp şımşıkırdak giyiniyor. Necmi bunu duyunca zıpladı. istemem ben sülük suratlı Rüveyda'yı. Iyyyy sarısarı suratı var, paça gibi. annesi çok otoriter alcam onu istemem ayak tırnakları kırmızı oceli asri zamane kızını.
artık sekiz ay geçmişti. Necmi'nin de içine fenalık gelmişti. derler ki "fazla naz aşık usandırır" lafı Necmi'den çıkmış. ööledir yani. pek bi bezgin pek bi bedbahttı. kala kala sülük suratlı Rüveyda'ya kalıyordu işte.
derler ki, Tarkan'ın "bizde şans ne arar" şarkı sözünün yaratıcısı Necmi'ymiş. geceleri yatağında içlenerek şarkı sözleri yazarmış. bu arada mendiller de kirlenmeye başlamış çok. Ülfet Hanım da çemkirmeye.
Necmi evkaftan çıkınca bi gün balıkpazarına gitti. annesi yeşil mercimek istemişti. yarım kilo al da, yarın pirinçli pirinçli yemeğini pişireyim ahhhhh belimmm diye de inlemeyi ihmal etmedi. Necmi bu pisikolojik baskılarla iyice psişilkiğin son sınırına gelmişti.
balıkpazarındaki "halk bakkaliyesinden" fileye yarım kilo mercimek attı. omuzları düşük, tırs tırs yürüyordu. Sacide'nin çalıştığı dükkanın önünden geçerken hiç bakmadı. "yeter yaaa, yeterrr ama" diye içinden geçirdi. Sacide Necmi'yi gördü.  elindeki fileyi, filenin içindeki yeşil mercimeği. ahhhh allaammm manyak mıyım neyim, ne büyük bi kısmeti kaçırıyorum, evine bağlı, sorumluluk sahibi memur. garanti ayak tırnaklarını da kesiyordur.hemen tezgah arkasından fırlayıp, Necmiiii, necmiiiiiiiii, necmiiiiiiiiiii diye bağırdı. Necmi inanmaz gözlerle baktı. allamm rüya mı? hemen kalın baldırlarını çimdikledi. yok diilmiş! hemen birbirlerine ağır çekimde koştular. derler ki, 60 lı yılların yerli filmlerinin Hülya koçyiğit koşma  stili Necmi ve Sacide'den kaynaklanmış.
sacide yine de çok temkinliydi. sarılmaları bittikten sonra "çıkart ayakkabını Necmi" dedi. Necmi uysal hemen çıkarttı. evet Necmi'nin ayak parmakları uzundu, ama tırnakları hiç uzun değildi. derler ki erkekler Necmi'yi örnek alıp pedikür yaptırmaya başlamış.
Sacide ile Necmi bu mutlu günlerinde sizleri de aralarında görmekten saadet duyarlar. Beyoğlu Evlendirme Dairesi, saat 14.00...
Ülfet Hanım nikahta siyah bi döpiyes giymeyi tercih etti. sacide suzan'a gözlerini uykudan geberiyormuş da, kapaklarını açamıyormuş gibi bakarak tebrik törenin de elinin parmalarını uzatarak tokalaştı. nikah şekerimizden ye suzancıımm, saray pastanesinin badem şekerlerinden yapılmıştır. ye ye çekinme ağzın tatlanır belki de bi tatlı söz çıkar demeyi de ihmal etmedi.
sonrası ne oldu bilmiyorum. mesut bahtiyarlar mı? her pazar muhallebeci, sinema, adalar'a gidiyorlar mı?
bilmiyorum, bilmiyorum... daha fazla sormayın. hem daha fazlası özle hayata girmez mi? evet rahat bırakalım yeni evlileri...

Yalnız bir adam: Sait Faik

Yalnızlık nedir? İnsan, yalnızlığı seçtiyse, yalnız değildir. Ki çoğu insan yalnızlığın kötü, acınacak bişey olduğunu düşünür. Bazen iki, üç, dört, beş kişilik kalabalıklarda boğulur insan. Kim olursa olsun karşısındakiler; sevmiyorsa, anlaşamıyorsa… o zaman, o kalabalık kötüden de öte berbat bi durum değil midir?
Bazen de sebepsiz, bi sebebi yoktur yalnız olmayı istemenin. Ruhu, yüreği istemiyordur kalabalığı, başka bi insanı, insanları. Belki kendi kendisinde boğuluyordur, belki dünya dar geliyordur. Aslında yalnızlık daima güvende olma isteğidir. İnsana çoğu zaman yakınları kırar ya… “o kadar yakın olma bana, beni kırmanı istemiyorum” diyebilir. Ama başka insanlar hep bişeyler üretirler kendi değer yargılarına göre. Efsaneleştirler bile o yalnızlığı.
Fakat kişi yalnız olmayı tercih etmeyi seçmeyip de, yalnızlık başına gelmiş mecburi bi durumsa zor tabii.
Murathan Mungan ne demiş yalnızlığa dair; “yalnızlık bir insanlık halidir ve bizde genellikle kimsesizlikle karıştırılır… Yalnız kalma korkusuyla yapıştığımız herhangi bir ilişkiyi süreklilik ve sadakat zannediyoruz. Önce yalnız kalmayı ve bunu taşımayı öğreneceksin ki, seçtiğin beraberlik kıymetli bir hale gelecek. O beraberlik içinde de yalnız kalabilceğin zamanları ayırabileceksin”
***
“Akşamüstleri Tünel’den Taksim’e doğru sol kaldırımdan yürürseniz, gözünüze dalgın, siyah gözlüklü, yüzü kederli ama müthiş kederli, yüzündeki keder besbellidir, elle tutulacak gibi, yüzde donup kalmıştı, pantolonu ütüsüz, ağarmış saçları kabarmış bir adam çarpar. Bu adamın, Beyoğlu kalabalığı içinde bir hali vardır ki, (daha doğrusu her hali) size bu koskocoman şehirde yalnız, yapayalnız olduğunu söyler. Bu neden böyledir? Orasını kimse de bilemez. Bazı adam vardır, insan yüzünde sırf hınç, kin olur. Bazısında gurur, bazısında neşe, bazısında bayğılık, aşağılık… Kadıköy iskelesinin kanepelerinden birine oturmuş, heybetli köylüleri, çıplak ayaklı serseri çocukları, hanımefendileri, seyrederken rastlarsınız. Bu adam hikayeci Sait Faik’dir.
Yaşar Kemal 1951-63 yılları arası on iki röpörtaj yapmış gazeteye. Nasıl güzel betimlemiş Sait Faik’i. Sade bir o kadar da gerçek. Röportajı edebiyat haline getirmiş. Şimdilerde o röportajlar YKY den Ara Güler’in fotoğraflarıyla yeniden yayınlanmış.
Ara haberi verdikten sonra yine Sait Faik’e döneyim. Döneyim de biraz hesap sorayım, sadık okuyucusu olarak. Hakkım var mı peki? Var tabii. Gencecik yaşında bu kadar neden kederliydin? Aslında kederli biri değildin sen; şakacı ve muziptin…Hem  yalnız olduğunu mu sanıyordun? Anlattığın o güzel, akıllı, üçkağıtçı, cin, düzenbaz, tembel, saf,  insanlarla birlikteydin hep. Hep onları gözlemleyip arkadaşlık ediyordun. Hep insanı, insanlık hallerini anlattın. Aradan onca yıl geçmesine rağmen, yüzümüzde, gülümseme, huzur, kızgınlık, öfke duygularını yerleştiriyorsun.
Belki yüzünden okunan keder, son yıllarında oluşmuştu. Ya da yılların birikimiydi. Duygulu insandın vesselam.  Bu dünyanın herkese yettiğini, yeteceğini herkes gibi sen de biliyordun, hatta herkesten daha iyi biliyordun da, insanların neden birbirini bu kadar yaralayıp, paylaşamadıklarının ne olduğunu mu anlamaya çalışıyordun? O yüzden miydi, kendine kahrın, kederin?

Yaşasın 1 Mayıs

Öyle denk geldi. Düşününce tabii ya öyle diyorum. Sene başından beri gittiğim seramik  atölyesindeki son çalışmam olan karınca yuvalarını, plaka üzerine uygulayarak bitiriyorum. Yarın seramik karıncalar yapılıp, plaka üzerindeki seramik yuvalarına yakın yerlere yerleştirilecek.
1 mayıs işçi bayramı kutlanırken, ben işçi karıncaları tasarladım. Doğaçlama çıktı ama… Bu sene soğuklardan baharın gelmediğini düşünsek de, aslında doğa kendisini çoktan yenilemiş.
Karınca yuvalarını gördüm geçen sokakta yürürken. Yuvaları bence mimari bi deha. Ve örgütlü çalışkanlıkları. İş kazası geçirir mi karıncalar? Belki insanoğlu ya da insankızı hastttadanannggg, lönkkkkkk diye koca ayağınla basıverir yuvanın birine. Belki de karıncaezmez Niyaziler çok denk gelir de, karıncalar da tamamlar yaşam süreçlerini en doğalından, güzelinden.


İzmir’in  sokaklarında bol miktarda çekirdek, çiğdem kabuklarını görürsünüz. Sanırım karıncalar, en çok çekirdek, -çiğdem- toplarlar. Burası karıncalar için ideal bi iş alanı!:)
İnsanın da karıncası, işçilerin bayramı bugün kutlandı Taksim’de. Tabii başka şehirlerde de kutlanmıştırdır da, ben sadece Taksim’i izledim. Zaten 1 Mayıs deyince Taksim gelir herkesin aklına. Bugünkü kutlama oldukça güzel gözüküyordu. Hele geçen yıllar göz önüne alındığında… Kafelerde oturan yaşlı başlı insanlara polis tarafından atılan tokat, biber gazı vs. Aman allamm bu ne ya olmuştuk hepimiz.
1 mayısa istinaden, işçi filmleri festivali başlıyormuş, İstanbul, Ankara ve İzmir’de eşzamanlı olarak. Geçtiğimiz senelerde gitmiştim. İzlemeye yürek dayanmıyor. Ama yürek dayanmıyor diye gerçekleri gözden mi geleceğiz? Hayır. Herkesin bildiği gerçekler var. Var ama sümen altına yapılıyor birçoğu. İş kazalarında ölen, yaralanan insanlar. Bunların nesi kaza ki? Bile bile, ilkel makinalarla, denetimsiz, ruhsatsız,  merdiven altı atölyelerde işçi çalıştırılırsa;  bunun sonunda da ölüm, yaralanma olacağı belliyse bu iş kazası değil. Bile bile lades işte. Sağlıklı olmak milli piyangodan ikramiye kazanmak gibi bişey.
Bakalım… Ben seramik karıncalarmı bitirdkten sonra izlemeyi düşünüyorum. Zaten ne zamandır sinemaya da gidememiştim. Her ne kadar bu kurgu değil gerçek olsa da izleyelim vahşi düzeni…

Doğal Yaşam ve Başkaldırı / H. David Thoreau

Düşüncelerinizi eyleme dönüştürebiliyor musunuz? Ya da şöyle; düşüncelerinizin hayata geçmesine kapitalist sistem ne kadar izin veriyor?  Buna şu an ne cevap verdiğinizi de duymasam da tahmin ediyorum.

19. yy da Henry David Thoreau isimli bir adam yaşadı Amerika’da. Ve yaşadığı çağın en tanınmış bohemlerindendi. Hayatının 2 yılını Concord Massachusetts’de Walden gölünün kenarında, arkadaşı ve hamisi Emerson’un arazisinde,  kendi inşa ettiği ahşap kulübede geçirdi. Ekip biçmeyi, yemeğini, hayatında neye gereksinimi varsa kendisi karşılıyordu. Hiç kimseyi kullanmayarak, fayda sağlamayarak.

Amacı burjuvalara ve kapitalist sisteme; maddi kıtlıkla ruhsal tatminin bir arada olabilirliğini kanıtlamaktı. “İnsan vazgeçebildiği eşya oranında zengindir.” fikrini savunuyordu.

Ona göre insan toplumun ve sistemin kendisine dayattıklarını reddetme cesaretine sahip olduğu sürece kendi istediği koşullar içinde yaşayabilirdi. Niçin? Özgürlük için, okumak, düşünmek, yazmak için…

Meksika’ya karşı açılan savaşın haksızlığını savunarak Amerikan yönetimine karşı 6 ay vergi ödemeyerek tepkisini koymuş ve 1 gecelik hapisliğin verdiği öfkeyle “Haksız Yönetime” adlı eserini yazmıştır.

Hayat felsefesi “basitleş, basitleş, basitleştir” diyerek sadeliği vurgulamış ve yaşamıştır.

“İçimizdeki yanı başımızdaki düşman olmasa, uzaktakiler hiçbir halt karıştıramaz.”

“Davranışın otoriteye karşı pasif bir hareket” olduğunu savunur. Ona göre hükümet gereksiz bir organizasyondur.

“En iyi hükümet, en az yöneten hükümettir.”

“İcraatını onaylamadığın devlete bağlı kalmanın ve de haksız bulduğun yasalara itaat etmenin gereksizliğinden ve saçmalığından” dem vurur.

Yazılarıyla GANDHİ’NİN tarzının gelişmesine neden olmuştur.

“Kendi kendime şöyle bir devlet düşünürüm: öyle bir devlet ki, bütün insanlara karşı doğru olmayı göze alabilsin; her insana komşu gibi saygı göstersin; hatta uzağında yaşayan, kendisiyle kaynaşmayan, kendisinin de benimsemediği bir avuç insanın varlığı kendi rahatıyla bağdaşmaz saymasın; öyle bir devlet ki; bu tür meyveler yetiştiren ve olgunlaşır olgunlaşmaz, düşmelerine göz yuman, daha olgun ve daha şanlı bir devlete yol açsın. Benim de düşündüğüm ama hiçbir yerde rastlamadığım bir devlettir, bu.”

“Yalnız olmayı seviyorum. Hiçbir zaman yalnızlıktan daha iyi eşlik eden bir arkadaş bulamadım.”

“Yaşanabilir bir dünyada olmadıktan sonra, güzel bir eve sahip olmak neye yarar?”

“Tutkularınızdan ve hayallerinizden vazgeçmeyin. Eğer vazgeçerseniz, bedeniniz bu dünyada var olsa da, yaşamınız son bulur.”

“Gerçeklerin, güllerin nasıl varsa, kendisine ait dikenleri vardır.”

“Hayatımız detaylarla mahvoluyor, sadeleştirmeliyiz.”

“En ufak bir inanç tohumu, en büyük mutluluktan daha iyidir.”

“Her nesil eskilerin moda akımlarını komik bulup güler ancak güncel modayı mürid kıvamında izler.”

Ormana gittim

Çünkü bilinçli yaşamak istiyordum

hayatı tatmak ve yaşamın iliğini özümsemek istiyordum

yaşam dolu olmayan her şeyi bozguna uğratmak için

Ve ölüm geldiğinde aslında hiç yaşamamış olduğumu fark etmek için.

Biz sivil itaatkarlar, her ay bankadan çektiğimiz maaşlarımızı diğer bankalara, telefon, su, doğalgaz, araba kredilerine, sağlık sigortalarına yatırmak için saatlerce kuyruklarda bekleyerek zamanımızı da yitiriyoruz parayla birlikte. Bedenimiz her geçen gün ne yaşadığını bilmeden eksiliyor. Köleler hiç değilse köleliklerini biliyorlarmış ve onu elde etmek için çaba sarf ediyolardı. Biz; biz özgür olduğumuzu düşünen modern köleler için alıp, okunulası, hayata geçirilesi fikirlerle dolu yaşam kılavuzu.

Yağmur

Kadınları en iyi yağmur mu anlar ya da yağmuru kadınlar mı anlar? Şarap içilmeyecekse peynir niye var? Kitap okunmayacaksa yağmurla çay niye var? Aşık olunmayacaksa kadınlar ve adamlar niye var? Madem ki büyük yanlışlar olmayacak, bu hayat niye var?

Şu anda bardaktan boşanırcasına yağmur var. Hep öyle denir değil mi? Bardaktan boşanırcasına... Zaman gece yarısından sabaha doğru ilerlemekte yavaş yavaş. Yağmur camlarla beraber ruhumu da yıkıyor.  Zaman sabaha doğru yol alırken sessizlik hüküm sürüyor. Sessizliği bozan; huzur ve mutluluk duymama sebep olan yağmur.  Yatmadan önce doğa ninni söylüyor derinden ve sakince.

Sesini duyuyorum. Şu an gündüz vakti olsa kendimi dışarı atıp, sırılsıklam olana, saçlarımdan sular süzülenene dek yürümek isteyeceğim an. Yürürken yüzümde bir gülümseme olacağını biliyorum. Neden diye sormayın, öyle olur işte. Geçtiğin en pis sokak bile yağmurla birlikte yıkanmıştır, cennet gibi gelir. Ayaklarına sular girer belki ama “olsun, olsun değer” dersin. Biraz da üşürsün, ama aldırmazsın işte. Yağmur sana yaşadığını hissettirir.

Baharla, yağmurla birlikte yenilersin kendini. Unutursun her şeyi. O anda doğanın bir parçasısındır artık.

Sana gökyüzü ağlıyormuş gibi gelir. Hep mutsuzluktan dolayı ağlanmaz ya. Mutluluktan ağlıyordur, bence. Evet, kesinlikle mutluluktan ağlıyordur. Hayat kendisini yeniliyordur. Mutlu olmuştur gökyüzü ve sevinçten gözyaşlarını rahmet olarak sunuyordur, yeryüzüne.

Yağmur dindiğinde toprağın kokusunu içine taaa ciğerlerine kadar çekersin. Toprağın kokusunu ciğerlerinde hissedince varolmanın mutluluğu sarar her hücreni. Yağmur dindiğinde huzur da bırakır. Ansızın başını kaldırıp baktığında yağmurun geride hediye olarak bıraktığı gökkuşağını görürüsün ve hemen bir dilek tutarsın. Mutlaka o dileğin gerçekleşir. Yağmur ve gökkuşağı gibi iki mucize gerçekleşiyorsa, yüreğinin en derininden duyumsadığın dileğin neden gerçekleşmesin ki? Gökkuşağı hayaldir, hayallerin umuttur. Yağmur umudun simgesidir, canverendir, varoluşun ta kendisidir. Yaşamın ta kendisidir, yaşamın ayrılmaz bir parçası, tıpkı hiç bitmeyecek umutlarımız gibidir.

Yağmur her insanın gözlerinin parlamasına sebep olur. İnsanlar hayallerinde büyük ya da küçük öyküler ve şiirler düşler. Damlalar hızla yere değmeye başladığında, hiç aklına gelmeyecek çocukluğundan bir anı gelir oturur yüreğinin tam ortasına. Hüzünle gülümsersin. Şu anda yaptığım gibi Bülent Ortaçgil’den “Yağmur” şarkısını dinlersin.

İlkyaz yağmurları insana güneşli günleri vaad eder. Artık bıktığın kara kıştan çıkacağının müjdesini sunar. Doğanın yeryüzüne ve insanlara sunduğu en güzel oyuncaktır. Gökyüzünde bulutların yavaşça toplanmasını izlersin önce, sonra ışıklar saçılır etrafa ardından kocaman kocaman sesler duyulur. Evlerin camlarını titretir. Belki seni de… Sonra yağmur başlar, utanmasan altında dans etmek istersin. Çaktırmadan biriken su göllerinin üzerinden atlayarak bu mutluluğu yaşarsın.

İlkyazda dünyaya geldiğim için şanslı sayarım kendimi. Ve o gün yağmur yağarsa bana Tanrı tarafından verilmiş en güzel armağanı tüm yüreğimle kabul eder, yeni yaşımın çok güzel geçeceğini umut ederim.

Ve yağmur –yağmurlar-  / ah şu yağmurlar durmasa ya / ne güzel ıslanıyor ilk yaz / ne güzel ne güzel ne güzel/ denize zorla sokulmuş / ağlamaklı bir çocuk gibi/

Edip Cansever