Yozgat Blues - Önsöz

Geçen gün Yozgat Blues'a gittim. Gerçek insan hikayelerini izlemek istiyorsanız mutlaka ama mutlaka gidin. Bu sezon sadece iki yerli filme gittim. Diğerini hiç beğenmedim ama hangi film olduğunu söylemeyeceğim. Çünkü oyuncularını başarılı buluyorum ve onlara olan sevgimden bunu söylemek istemiyorum. Yani filmin kötü olduğunu.

Şu anda çok yorgun ve filmi  yazmaya isteksizim. Haftasonu filmi yazmayı düşünüyorum. Filmden bahsederken gerçek insanların hikayeleri demiştim ya, filme gitmeden bir kaç gün önce neden filmlerde sadece güzel kızlar, yakışıklı herifler oynatılıyor diye düşünmüştüm. Bu çok faşizan ve ezici bir durum. Sanki çirkin olmak hikayenin yan karakterindeki kötü kadın-adam- ya da komedyeni olmak gibi bi şey. Önemli olan duygular ve iki kişinin birbirine karşı hissettikleri, iletişimi, aşkı, sevgisi değil sanki. 

Hayatta bunun karşılığı yok zaten. Günümüzde çoğu zaman güzel bir kız bunu paraya dönüştürüyor. Güzelsen mutlaka bi zengin ayarlayıp adamla evlenmen destekleniyor. Adam hödükmüş, yaşlıymış ve hatta ayıymış. -Ayılardan özür dilerim, bellemişiz işte bi takım lafları- Bu resmen evlilik de olsa, kendini satmak. 

Ya yakışıklı herifler, onlar da zengin kızı ya da kariyerli bi hatuna takılıp kendi hayatını kurtarma derdinde. Bu da satışta. 

İşte bu filmlerin hayatta karşılığı yok sadece bir rüya sunuyorlar insanlara. Gişe filmlerine artık tahammül edemiyorum. 

Hele vizyondaki filmlere baktığımda. 

Tuna Kiremitçi - Git kendini sevdirmeden mi neydi? Valla çok tırt. Hatta tırt ötesi.

Sonra Saadet Işıl'ın başrolde olduğu ve adada geçen zengin Rum kızı fakir faytoncunun asil ve gururlu Türk genciyle aşkı. Bu aşk ekseninde 1960 olaylarını falan anlattılarsa da, bu konu tekrar ve tekrar o kadar işlendi ki, enflasyona uğradı, biraz sıkıntı veriyor.

Sonra Çağan Irmak. Offfff sıkıntı basıyor inanın.

Neyse Yozgat Blues çok güzel. Ahmet Hakan'ın kardeşi Mahmut Fazıl Coşkun yönetmiş ve senaristliği de MFC ve Tarık Tufan tarafından birlikte yazılmış. Güzel haber Mahmut Fazıl Coşkun ve Ercan Kesal yeni bir senaryo yazmaya başlamışlar.

Şimdi durup düşündüm de, bu film hakkında görünüm olarak sıradan tiplerle oynatılması iyi olmuş derken filmi biraz küçülttüğümü hissettim. Oyunculuk, senaryo, çekim, mekan ve hatta müzik muhteşem. Oldukça hüzünlü film ama bi o kadar da komik. Hüznün ve sıkışmış insanların da komedisi denebilir. Komedi derken yanlış anlamayın, gözüne gözüne, gül gül diye maymunluk asla yapılmıyor. Hani gerçek hayatta nasıl küçük espriler kendi kendinize güldüğünüz anlar vardır ya aynen öyle.

Mutlaka gitmenizi öneririm.  

Adorno ve Ben

Aşağıdaki Adorno'dan (italik yazı) paragrafı bi zamanlar bi yerlerden (ç)alıntılayıp, yeni yıl zamanı  sevgili müstakil blogumda yayınlarım diye düşünmüştüm.

Adorno hediye verme üzerine düşünüp, hediyelik eşya dükkanlarının saçmalığından dem vuruyor. Hediyelik eşya dükkanları yetmezmiş gibi, bi de fuarı var. Vıcık vıcık kalabalık, çok acayip, en gereksiz tasarımlar hiç bir işe yaramayan bişiler var. Geçen sene gittim, bu sene de gidicem. Çelişkiye buyrun :)

Hediye almayı sevmiyorum hele böylesi özel günlerde. Pardon genel günlerde. Genel günlere çok gıcık oluyorum. Hadi hediye al, tamam tamam, ikiletmem lafını reklamcı, rap rap rap gidip vıcık fuardan alırım. Neden gidiyorum fuara biliyor musunuz? Antep biberi, salçası, Uşak tarhanası almaya. Bunları burada gerçeğini hiç bir yerde bulamıyorum. Geçen sene bi Antep biberi aldık müthiş bişeydi. Bizim mutfağa bizden hediye:) 

Bugünler nasıl geçiyor. Şöyle: Fırtınalar koparsa kopsunnnn, sürüklesin ikiNiziiiiii, arzular mımbırtı zımbırtı falan filan.

Şu anda tv de bloomberg tv de zozyete hatunları resmi geçidi var. Heee çok güzel, mutlu, süslü püslüsünüz. Zemininiz çok kaygan dikkat edin düşmeyin e mi?

Vus'at Bey'in kitabını bitirdim dediğim gibi beğendim. Bi türlü Panaıt amca gitmiyor. Bu günler bu kadar sertken nasıl gitsin yahu? 

Haksız mıyım a canım. 

Bugün yazdan kalma bi usta işinin (çatı ile alakalı) kazık attığını başka bir usta vasıtasıyla öğrenmiş olduk. Müşerref olduk. Bu memleket başından kıçına kadar çürümüş kardeşim. Herkes birbirini kazıklamaya çalışıyor. 

Offf yahu. İçkiye mi başlasam napsam? Kanyak üretimi bitmiş biliyor musunuz? Isınmak için alayım dedim de, üretilmiyor dedi eşşoğlular. Ay çok terbiyesizim di mi?

Bakalım yazı yazacak mıyım yıl sonuna kadar. İki gün kurs, bi gün sinema, bigün alışveriş, bigün bilmem ne zırt pırt geçiyor günler.

Ahhh Zeki Abi (demirkubuz) söyleşisine gittim. MUHTEŞEMDİ. Çok doyurucu harika bi söyleşiydi. Güya anlatacaktım di mi? Gümbürtüye gitti o da. Bu yazıda anlatmayacağım belli. Adamın en nefret ettiği şeyi söyleyim bari: Kapitalizm. Ama bi o kadar da ilgisini çekiyormuş. Yazmam lazım bu söyleşiyi. 

Neyse ilk kez yapacağım şu alıntılama işini yapayım. İsterseniz Adorno ne demiş, hediye verme üzerine okuyun. Sanki bi faydası olacak kapitalizme karşı da. Girmişiz bu sisteme, çıkamıyoruz bi türlü. Çıkacağımız da yok. Neyse yahu buyrun işte:   

Hediye verme adetini unutuyoruz.Mübadele ilkesinin çiğnenişinde anlamsız ve inanılması güç bir şey var; zaman zaman çocuklar bile kuşkuyla bakıyor hediye verene, sanki hediye onlara sadece fırça ya da sabun satmak için başvurulan bir hileymiş gibi.Bunun yerine hayır derneklerimiz var artık, resmi lütufkarlıklarımız ve toplumun görünürdeki yaralarını gözlerden saklamak için yaptığımız planlı çalışmalarımız var. Bu türden örgütlü çalışmalarda insanca dürtülere gerek yoktur; ve zaten bağışta her zaman aşağılayıcı bir şey vardır: Dağıtılır, hakça bölüştürülür, kısaca onu alanı bir nesne durumuna düşürür.

Kişisel hediyenin bile, öngörülmüş bütçeye titizlikle bağlı kalarak, karşıdaki insanı iyice tartarak ve mümkün olan en az çabayı harcayarak gerçekleştiren bir toplumsal işlev durumuna düştüğü, akılcı bir nezaketsizliğe dönüştüğü söylenebilir.(*) Vermenin asıl sevinci, alanın da sevincini hayal edebilmekten geliyordu. Seçmek, zaman ayırmak, zahmete katlanmak, ötekini bir özne olarak görmek demektir bu: Savrukluğun ve gelişigüzelliğin tam tersi. İşte bunu kimse yapamıyor gibi şimdi. Olsa olsa, kendilerinin de sevebileceği şeyleri veriyorlar, ama tabii birkaç derece daha kötüsünü. Vermenin yozlaşması, o iç karartıcı icattan, "hediyelik eşya" diye üretilen şeylerden de anlaşılabiliyor; kişinin ne vereceğini bilmediği çünkü aslında bir şey vermek istemediği varsayımına denk geliyor bu yeni icat. Verilen hediyeyi değiştirme hakkınınsa şundan başka anlamı yok: " Al bunu, sana ait, ne istersen yap onunla, eğer hoşuna gitmediyse geri verip yerine başka bir şey al, benim için hiç fark etmez." Üstelik normal hediyeler vermenin yol açtığı sıkıntılı mahcubiyetle karşılaştırıldığında,satılabilirlik ilkesinin bu mutlaklaştırılması bile daha insanca seçeneği temsil ediyor, çünkü hiç değilse alıcının kendi kendine bir hediye almasına imkan veriyor- böyle bir şey hediyenin doğasına aykırı olsa bile...

Çünkü bugün bile hayalgücümüzü biraz çalıştırmakla müthiş sevindire-me-yeceğimiz hiç kimse yoktur.

Vermeyen insanın en vazgeçilmez yetileri dumura uğrar; çünkü katışıksız içselliğin tecrit hücresinde değil, ancak dışarda, nesnelerle bir temas içinde gelişebilir bu yetiler. Vermeyen insanların yaptıkları her şeyden bir soğukluk yayılır. Bütün şefkatli, iyi ilişkiler, hatta belki de organik doğanın bir parçası olan barışma bile, bir hediyedir. Fazla mantıklı düşündüğü için bu yeteneğini yitiren kişi, kendini de şeyleştirir ve donar.

#dayanin

Bu akşam internet mayın tarlası, ben serseri, oradan oraya saçma sapan şeylere bakarken bir yandan da, Ntv de GQ gecesinin tekrarına kulak kabartıyorum. Aman Allahım nedir bizimkilerin özenli holivudçulukları, bi çakma haller, bi geyik espriler, bi körler sağırlar birbirini ağırlar durumu.

Ama bende de öyle bi tembellik var ki,  karşı kanepeye kalkıp da, kumandayı almıyorum. Bu yazı gayet canlı bi yazı olacak sayın okuyan kişiler. O yüzden şu anda Viki kedi hanım yemek yemek için beni yanına çağrıyor. Bi dakka ara.

............

Kaç bir dakka geçti? Ne siz biliyorsunuz, ne de ben. Çünkü saat tutmadım.O bi dakkalar geçerken şunu düşündüm. "Şimdi bloga canlı yazcam diyorsun ya, peki öteki yazıların cansız mıydı? Off ne büyük haksızlık olur o zaman yazdıklarıma. Ruhunu kaçırdın birden bütün yazıların dedim. Tamam burada büyük edebiyat paralamıyoruz, sadece hayat ve yaşananlara dair bir kaç çizik atıyoruz. Yine de yapma bunu, yapma...

Neyse...

Bugünlerde neler oluyor? Herşey her zamanki gibi daha kötü ve sinir bozucu geçiyor. Bunu benim kişiselliğim üstüne yormasın kimse. Genelden bahsediyorum, genelden. Zaten geneli merak edip, özeli kendi haline bırakırım.

Ama bazı özelleri de merak ederim: Vus'at O. Bener'i keşfettim biliyor musunuz? Daha önce de tabii biliyordum ama nedense korkuyordum onu okumaktan. Bu yazar beni gerer falan diye düşünüyordum nedense. Tam tersi oldu. İroni mi sonuna kadar, günlük hayatın sıkıcılığının hüznü mü sonuna kadar, espri mi sonuna kadar. İlk sayfalar biraz tuhaf geldiyse de #dayannilüfer hastagı açtım kendi TT listemde. Dayandım ve sonucu almaya başladım. Ama günler öyle kısa ki, kitaba tam dalıyorsunuz saat 5 oluyor ve karanlık basıyor. Karanlıkta yani gece kitap okumama gibi bir alışkanlık geliştirdim. Net ve tv kombini ile hayatıma devam ederken hayat yarışındaki yarışmacı arkadaşlara başarılar diliyorum.

Ama hayat yarışı zor biraderim. Haksızlık, adaletsizlik, hayvanlara yapılan eziyetler. Gördünüz değil mi eşekleri? Bilmiyorum hayvanlar ve insanlar tarafından yapılan eziyet denince kalbim anında kıyma makinasına atılıp, hain bi kasap tarafından kıyılıyormuş gibi oluyor. Hele facede "hayvan özgürlüğü" sayfasına üye olduğumdan beri, hayvanlara yapılan eziyetleri göre göre artık et yemiyorum. Nasıl yiyebilirim. Daracık kafeslerde üst üste yığılmış, santim kıpırdamaya yer olmayan bu hayvanlara yapılan eziyet nedir? Eskiden bu kadar çok et yemek var mıydı? İki adımda bir tavuk dönerci, hamburgerci, köfteci var mıydı? Kendime de kızıyorum, o kadar duyarlısın da bi halt yazmıyorsun diye. İnanın içim dayanmıyor. Dünya gerçekten kötüye gidiyor. Her geçen sene bunu hissediyorum. Belki de artık yaşlandım. Gençlikte insan her şeyi toz pembe görür ya... Ama ben 19 yaşından itibaren kendimi yaşlı hissediyordum. 

Ooo sene olmuş bilmem kaç ben 19 yaşına geri dönmüşüm. Neyse ne diyecektim: Bütün bu olan biteni apaçık gördükçe, ölümün insanlar için kötü değil tam tersine ödül olduğunu düşünüyorum. Düşünsene bu boktan, her geçen gün boktanlaşan dünyaya bay bay diyorsun. 

Zaten çoğu tanıdığım insan erkenden gitmiştir. Erken gidenler arasında Oğuz Atay da var. Dün müydü ölüm yıldönümü? Evet, galiba öyleydi. Kafa mı kaldı bende. Neyse canım Tutunamayanlar'ı okumayan varsa vallahi çok şey kaybediyor bana göre. İlk gördüğümde ne bu kalınlık, offf oku oku bitmez insan sıkılır falan diye düşünmüştüm ama okudukça okuyasım gelmişti. 

Vus'at O. Bener Oğuz Atay'ın sıkı arkadaşıymış. Zaten kitabı çok az okumama rağmen, onda da aynı havayı sezdim. Biraz önce bazı özelleri merak ederim demiştim ya, Vus'at O.B'nin hayatını  merak ettim. Şu tarihte doğdu ve şu tarihte öldü. İşte iki tarih arasında neler yaptı? Çeşitli okullarda okudu, danışman oldu. İlk eşini doğum sırasında kaybetmiş ve çocuğu da ölmüş. Vus'at O.B daha sonra evlense de çocuğu olmamış. Genç yaşta yaptığı evlilik ölümle sonuçlanması onu derinden etkileyip, kafayı bu duruma takmasına sebep olmuş. Öyle insanlar tanırım. Erken öleceğini düşünüp, yapması gereken şeyleri yapmayıp erteleyip, ölecem ölecem tribinde olanları. 

Geçelim bunları; işte yine bana severek okuyacak bir yazar daha çıktı. Vus'at O.B. Yaşasın. 

Panaıt Istratı aldım. Orjinali Mıhail olan Arkadaş'ı okuyorum bi yandan. Nasıl naif geldi bu günlerde, bu kadar olur. Panaıt Abi'de insanlardan sıkkın bıkkın ama bu romanda baya bi arkadaş isteği ile dopdolu. Biliyorum şaka. İnsana dair bütün yazmak istediklerini bir insanda odaklaştırıyor. Yalnızlıktan bunalmış biri o. İntihar ederek mi ölmüştü? Unuttum, sonra dönüp vikipedia ya bakarım. Bugünlerde ikisini birden okuyorum.

Geceler uzun. Evet, bu da hoşuma gidiyor. Fakat bununla birlikte kış o kadar zor ki. Yaşamak hayatta kalmak. Van unutulmuş gitmiş. Soğuktan donarak ölen çocuklar var, çok ilerledik hakkaten. 

Yarın Zeki Demirkubuz söyleşisi dinlemeye gideceğim. Ege Art günleri kapsamında. Bakalım inşallah bir aksilik falan olmaz da ertelenme olmaz. Söyleşi gerçekleşirse, izlenimlerimi belki yazar, belki de yazmam. Ben de bugünlerde böyle bir rehavet, böyle bir yazı yazmama isteği. 

Bugünler böyle işte. Soğuk, kısa, ekranlar samimiyetsiz -ne zaman samimiydi a canım- kitaplar içten, hayat genel olarak zor, face alemi toz pembe falan filan...

Yozgat Blues'a gitmek lazım. İzmir Sineması'nda. Biletleri koçanlı bilet hem de.

Çağan Irmak, Behçet Çelik ve Saksı Olmanın Faydaları

Sevmiyorum.
Behçet Çelik'in romanlarını, öykü kitaplarını neden seviyorsam, Çağan Irmak'ın filmlerini onun tam karşıtı olduğu için sevmiyorum.
Behçet Çelik romanlarındaki karakterlerden biri de sen veya ben olabiliriz. Öylesine sıradan, öylesine rutine bağlamış hayatları anlatır. Bağırmadan, sessiz sedasız var olan günümüz yaşantısını bir kişiliğin ekseninde toplumsal yaşamı da anlatır. Onun romanlarındaki kahramanlar asla roman kahramanı gibi değildir. Büyük olayların insanı değildir. Romanlar da buna paralel olarak büyük, inanılmaz olaylarla bitmez. Ancak kahramanın bir evreden başka bir evreye geçtiğini anlarız. İşte o yüzden seviyorum.
Zaten nerde popüler olmayan, sessiz ve gerçek insanlar, edebiyat, filmler varsa onları seviyorum.
Ya çağan Irmak. Seven varsa beni ilgilendirmez ama o sessiz, efendi tipin altında entelektüel bi arabesk yattığına inanıyorum. Belki arabesk bi insan değildir fakat toplumun yapısının arabesk olduğunu biliyor. Bununla birlikte biraz da kentli züppeyi ektin mi? Iımmmm tadından yenmiyor gişe. Eyvallah diyemeyiceğim tabii. Neydi o Issız Adam filmi. İzleyen bütün kadınlar ağlayarak çıkmış ve çok güzelmiş. Yahu böyle bir hayat var mı? Nerdeyse İncir Reçeli. Yok almayayım ben Çetin Ceviz Reçelini severim. :)
Evet işin şakası bir yana, Çağan Irmak o vızıl vızıl konuşması sessiz sedasız bir imaj verse de, filmleri öyle çok bağırıyor öyle çok bağırıyor ki, kafam kaldırmıyor bu kadar absürdlüğü. 
Bütün arıza karakterler hep mi senin filmlerine geliyor kardeşim? (Bunu ruhen söylüyorum tabii.) Bir karakter olur, iki karakter olur. Yok olmaz bütün hepsi bunun filmlerinde toplanıyor.
İşin aslına bakarsanız, popüler olmayı sevmiyorum yan cebime koy diyor. Eee popüler işler de yapıldığı dönem de çok izlenir, sonra unutulur desem de, ne kadar güzel filmleri, yönetmenleri hatırlayan yok.
Velhasıl durum budur.
Geçtiğimiz haftalarda "Saksı Olmanın Faydaları" isimli filme gittim. Film gençlik filmi gibi görünse de öyle değildi. Çok güzeldi. Salinger'ın Çavdar Tarlasında Çocukları'ının filme çekilmiş hali gibi. Kitabı okuyanlar hadi yaaa dediklerini duyar gibiyim.
Bulursanız izleyin derim.  

Kaptan Swing ve Arkadaşları

Hava güzel. Havanın güzel olması için güneşli ve sıcak olması gerekmiyor. Hava soğuk ve hatta karlı. Tam da evde sıkılmadan zaman geçirilecek bir gün. Böyle havalarda okumak daha da hoşuma gidiyor.

En azından “şimdi dışarıda olsaydım ne güzel gezerdim” diye içimden geçirmiyorum. Aklıma okuma demişken “Kaptan Swing ve arkadaşları” geldi. Bu çizgi roman çocukluğumda en sevdiğim kitaplardandı. Bununla birlikte eve Zagor, Tommiks, Teksas da girerdi. Ama yine de benim favorim Kaptan Swing’di. Belki Kaptan Swing hoş, yakışıklı ve cesur gelmişti, belki de Betty ile platonik aşkları çekici gelmişti. Sanırım tüm ekibin samimiyeti hoşuna gidiyordu.
Ama öğretmenlerimiz bu kitapları parmaklarını sallayarak “hıııı sakın o kaka kitapları okumayın” derdi. Ama babam hiç de öyle bir şeyden kaygılanmaz, Pazar günleri bir sürü gazeteyle birlikte bunlar da eve girerdi.

Bir ara basılmıyordu. Şimdi yine basılıyor. Ama henüz alıp okumadım.

Bir bakayım şu bizim wikipedia’dan dedim.Hikaye 1966 yılında Stüdyo EsseGesse tarafından yazılıp çizilmeye başlanmış. Her biri 64 sayfa 280 serüvenden oluşuyormuş.

Konusu

1773 yılında Kuzey Amerika lobileri, İngiltere Kralı’nın adıyla ortalıkta teör havası estiren İngiliz Birliklerine karşı ayaklanırlar. “Kırmızı Urbalılar'a” karşı kendi askeri birliklerini kurarlar. Bu askeri birliklerden birisi de Ontario Gölü kıyısındaki Ontarioi Kalesinde üstlenmiş bulunan Kaptan Swing’in yönetimindeki Ontario Kurtları’dır. Başında samur kürkünden şapkası, tabancası, kılıcıyla, bu dinamik, genç ve sempatik kahraman okuyucusunun gözdesidir. Benim de!....

Kaptan Swing’in Arkadaşları

Geveze ve şıpsevdi biri olan kel ve sakallı Mister Blöf, onun ayrılmaz parçası olan çelimsiz fakat sadık köpeği Puik, durmadan atalarından söz edip, kötü kehanetlerde bulunan Kızılderili şefi Gamlı Baykuş (ulu manitu!) Kaptan Swing’e gizli bir aşkla bağlı olan, kalenin yemek işlerine bakan güzel sarışın Betty, tek kollu kancalı denizci Ontario Gemisi’nin kaptanı Kanca’dır.

www.wikipedia.org

Bugünkü düşüncem

Yukarıdaki açıklama vikipedia ya ait. Peki ya şimdiki düşüncelerim. İstilacı Amerika, Kızılderililerin yerlerini yurtlarını işgal etmiş ve sonra da Kızılderililerin topunu birden vahşi, aptal, ateş suyu için yapmayacğı insanlar olarak belirtmişti. Çocukken Amerikalılar'ı çok matah insanlar, Kızılderili yerlilerini de aptal sanmıştık. Sonraki zamanlarda görecektik ki, Kızılderililer doğaya önem veren ve hiç de vahşi olmayan ve epey de bilge insanlar. Offf yine maalesef ki ABD nin işgalci hali ortaya çıkıyor. Barış için savaş yapan Amerika.Asıl vahşi olanının kim olduğu günümüz dünyasında, yereli yok edip küreselleşmeyi önümüze sunan ve bundan da kaçışın zor olduğu bir dünyada yaşıyoruz. Küreselleşmeyi başlattı ve sanırım bu böyle devam edecek. Fakat bu da kendisine kalmayacak gibi görünüyor. Sanırım bu gidişle Çin dünyaya hakim olarak süper güç olacak. Abd de kendi kurduğu tuzağa düşerek en büyük yem olacak diye düşünüyorum.  

Çocuk düşüncelerim

Mr.Blöf ve Gamlı Baykuş sürekli didişirler, Gamlı Baykuş Puik’i “pire torbası” diye azarlardı.Ortamları savaştan çok samimi bir grup arkadaşlığı gibi gelirdi.

Bununla birlike bir de Zagor vardı, ama onu pek yabansı ve tarzanvari gelir pek de sevmezdim. Tommiks’de pek küçük gelirdi. Tommiks karakterindeki “köfteci baron” favori karakterimdi.

Bizim zamanımızın öğretmenleri niye bunları “tu kaka” ederlerdi, anlamam. İlla ki klasikleri mi okumalıydık? Hem hangi çocuk, çocukluğunda klasik okumak ister ki? Sokaklarda bağıra bağıra “dişan dişan ya da dekman dekman” yapmak varken.

Aman ben de şimdi size "valla erkek gibi kızdım, sokaklarda oğlanlarla oynardım” demeyeceğim. Çünkü öyle değildim. Ama içimdeki serüven ve macera arzusu bu kitapları bana okutuyordu.

İyi ki de okumuşum. Ne oldu? Yoksa okumasaydım, bu halimden bir adım daha mı öteye gidecektim? Hiç zannetmiyorum… Ama okumayı ve hayal kurmayı bana öğrettiği de bir gerçekkkk.

Babama sonsuz sevgilerimle. Onu çok seviyorum, öyle bir babam olduğu için.

Ortaya karışık

19 – 24 kasım tarihleri arasında Fransız Kültür’de kısa film festivali vardı. Ne yazık ki hem kendi işlerim diğer günlerde de, İzmir’de şiddetli yağış nedeniyle sadece 23 kasım yani cumartesi günü gidebildim. Hava çok güzeldi. Hızlı hızlı yürüyerek gittiğimiz Fransız Kültür’ün salonuna girdiğimizde, salon dopdoluydu. En kenarda yer bulduk ve acele tarafından oturduk.

Filmler emek verilmiş ve kafa patlatılmış. Günümüz sistemine, yalnızlığa, kapitalizmin çevre ve hayvan üzerindeki yaptığı olumsuz etkilere gönderme yapan güzel kısa filmler vardı.

Ne var ki, filmleri izleyen çoğu insan, anime filmler olduğundan, filmleri sanırım çizgi film kafasıyla izlediler ve yapılan göndermelere ebleh ebleh gülmeye başladılar. Yahu bütün bunlar dünyada oluyor ve insanın basbayağı canını acıtan meseleler. Ama resmen gülüyorlar.

Böyle bir seyirci grubu var. Sinemaya geliyorum ve gülmeye hazırım. Hadi beni gıdıklasana güleyim. Daha bi hareket gördüğü zaman gülmeye başlıyor. Hayır diyorsun bu insan kısa film festivaline gelmiş, üniversite mezunudur, yok değilse bile kısa filmden hoşlanan, anlayan biri falandır. Yoookkkk, ne gezer? Dakka bir, gol bir açıyor cep telefonunu, ışığı insanın gözünü alıyor. Herif aslında sıkıntıdan patlıyor. Dizini zonk zonki sallayarak bir an önce zamanın geçmesini bekliyor. Çaylar Fransız kültür’den ya! Bedava ya! Adam bedava diye gelmiş, bu saatte Kıbrıs Şehitleri’nde dingil dingil gezeceğine belli bi saate kadar burada takılcak, sonra Kıbrıs Şehitleri’nde dingillik yapmaya gidecek.

Fransız Kültür yönetimi de, mübarek hava soğuk gibi çalıştırmış kaloriferi, o kadar insanın ısısı, salonun havasızlığı bay geldi. Bi de her kısa film sonunda alkışı basmazlar mı? Ben ilk defa sinemada alkış gördüm. Ne bu böyle? Amma da yalaka milletiz böyle. Yıkama yağlama içimize işlemiş. Alkış tiyatroda, konserde, canlı performansta olur. Anlayacağınız çok sinir oldum. Saat 1 den, 2 ye kadarki araya kadar durumumuz resmen bi kısa filmdi.

Yan tarafta çizgilerini gördüğünüz gibi geçtiğimiz hafta Simpsonlara, Woody Allen konuktu. Aman Allahım. Bayılıyorum bu Woody abi’ye.  Resmen kendisiyle dalga geçiyor, Bart ve kız arkadaşı Woody’nin filminde uyuyor, o da yanlarında oturmuş “aaa bunlar da uyudu” falan gibi diyor. Adam zaten dalga geçmeye once kendisiyle başlamış. Bütün filmleri çok güzel. Simpsonzadelere kim gelse, hepsiyle dalga geçiyorlar. Dalga geçilen insanlar da seslendirmeye bayıla bayıla gidiyor.

Peki bizden bir sanatçı bunu yapar mı çok merak ediyorum. Recep İvedik karakterini beğenirsiniz beğenmezsiniz. Türkiye’de karşılığı olmasa bu kadar tutar mıydı? Kompleksliyim, agresifim, saldırganım. Valla bu kompleksli olma durumu çok kompleks bi hal. Agresiflik, saldırganlık hep bunun sonucunda tetikleniyor. Bi kendimizle barışık, önce kendisiyle dalga geçebilen insanlar olamadık gitti. Neee, ne dedin sen? Çattt, çattt! Sen benim kim olduğumu biliyo musun lan?

Efenim bugün öğretmenler günü- ymüş. 12 Eylül’ün dayattığı üzere.  Dünyada 5 Ekim’de kutlanan bu gün, bizde bugün kutlanıyor.

Dün Ankara’da öğretmenlere yapılanları insani yönü kuvvetli olan ve vicdanı olan kim kabul edebilir.

Ve fakat bu öğretmenleri her meslekten ayrı yere konmasına tahammül edemiyorum. O kadar kutsal meslek ki, öğretmenlerin kaburga kemikleri kaşınıp yakında kanat çıkarıp uçucaklar. Size bir şey söyliyeyim mi, çoğu öğretmenimi hiç sevmedim. İlkokulda siz parmaklarınızı birleştirilip ucuna cetvel, avucunuzun içine dikey cetvel yemediniz mi? Tek ayak üzerinde durmalar. Hani doğru dürüst bi suç bile işlemediği halde öğrenci. Medrese sistemi gibiymiş mübarek eğitim sistemi.

Daha ilkokulda öğrenciler arası sınıf farkını, babasının mesleği, oturduğu mahalle ve hatta dün gibi hatırımda evinde süpürgelik olup olmadığını sorup, öğrencilerinin sosyoekonomik durumunu anlamaya çalışan, anladıktan sonra ona göre muamele eden öğretmenlerin öğrencisiyiz hepimiz.

Lise yıllarında, psikopatını da, kıskancını da, rüşvet yiyeni de, hepsini gördüm.-k.

Şimdi  bu durumda kimseye kutsiyet falan yükleyemeyeceğim. İlla ki öğretmenlik mesleği mi kutsal. Bir toplum içersinde yaşıyorsanız, bütün meslekler, bütün insanlar birbirine bir şekilde değer ve herkesin diğerine yararı vardır.

Hatırlıyorum da on küsür yıl once belediye ile çöpçüler arasında problem olduğunda, İzmir’in Konak ilçesi bütün apartmanların önünde çöpler birikmiş, herkes kamyonet falan tutarak o kokuşmuş çöpleri para karşılığı attırmıştı. Genelde herkesin en küçümsediği meslek olan çöpçüler hayatımızdan çıktığnda ayvayı yersiniz.

Dediğim gibi bütün meslekler kutsaldır.

Lütfen ama lütfen önce kendimize karşı dürüst olalım.  

İş İşten Geçti

Tesadüfün böylesi...

Bir önceki yazımda özetle insanın kendisinden ve sorumluluklarından kaçamayacağını yazmış, kafkayamektuplar.blogspot Balthus'tan, Depeche Mode'dan Wrong şarkısının bu yazıya uygun olacağına dair yorum almıştım.

Üstte fotoğrafını gördüğünüz Sartre amcanın yazdığı "İş İşten Geçti" romanını okuyup bitirdikten sonra, Teoman'ın "Bazen Ne yaparsan Yap Olmuyor Bazen" şarkısı kulağıma gelmeye başladı. Ne radyo, ne tv, ne de cd çalar açıktı.

Galiba kitaplarla ve yazılarla eşleşen şarkılar var. Eeee insana dair duygular, insan aynı olduğuna göre; yazarlar yazıyor, besteciler tarafından bestelenip söyleniyor, Yoksa bu şarkılar bir çok insan tarafından bu kadar sevilir miydi? İyi ki de varlar.

Ne zamandır kitap tanıtımı yapmamıştım. 

Kitap nasıl başlıyor? Ölümle. İki hain tarafından öldürülen insanlar. Biri milis kuvvetlerinin sekreteri Andre'anın karısı Eve. 

Hasta olan Eve kocası tarafından zehirlenerek öldürülür. Pierre ise örgüt başkanı olduğu, örgütteki bi eleman tarafından.

Öldürülen iki insan birbirleri için yaratılmışlardır. Ama bunun farkına varmaları ölüm sayesinde olur. Yaşarken yan yana gelseler dahi asla birbirlerine bakmazlar. Çünkü ikisi arasındaki sınıf farkı uçurum düzeyindedir.

Begonvilliev.blogspot ise önceki yazıma, insanın sorumluluklarından, kendisinden kaçma isteğinin kısırdöngü olduğunu, gerçekleştirebilene ne mutlu demişti. Doğru ben de ona sanki bu kitabı daha önce okumuş gibi "sanırım ölüm bizim sorumluluklarımızdan, kısırdöngüden kurtulmamızı sağlayacak" meailnden cevap vermiştim.

Farkına varmak için ölmek lazım bazen...

Bu ölüm cismani de olabilir, yaşamda diplemek de olabilir. Ancak o zaman farkına varabilirsiniz.

Ölümden sonraki yaşamda Eve ve Pierre birbiriyle karşılaşırlar daha doğrusu birbiri için yaratılanlara özel 140. madde vardır ve bu haktan yararlanarak yeniden dünyaya gönderilirler. Yasaya göre bu 24 saati beraber olarak geçirdikleri taktirde, artık dünyaya tekrar geri dönmeye hak kazanacaklardır. Ruhların dünyasında her ne kadar beraber olsalar da, birbirlerine dokunamazlar ve daha sonraki zamanlarda hiçliğin ağırlığı altında her şeye boş verecekler, birbirlerinden yine ayrılacaklardır.

Bu arada belirtmem gerekir ki, Eve, Andrea ile gençliğinde kimseyi dinlemeyerek evlenmiştir. En yakınları adamın boktanlığını görüp uyarsalar da, insanın kendisini çok yakından baktığında görememesi gibi, Eve Andrea'ın ne olduğunu göremez.

Bu gençliktir, saflıktır, toyluktur. Bu berbat adamla evli olmak onu sömürmesine izin vermek ve sonucunda bütün bunları anlamak gençliğin, toyluğun ve saflığın bitmesi anlamını da gelmektedir.

Andrea, Eve ölür ölmez -hatta öncesinde- saf baldızına göz koyar ve onunla birlikte olmaya başlar. Bu durumu yaşama geri döndüğünde Eve engellemeye kalksa da, zamanında kendisinin yaptığı gibi kızkardeşi de, Andrea'a kanar, ablasına ihanet ederek hem de.

Ya Pieree. Eve'ın beraber olduğu adamların ikisi de şiddetin içindedir... Biri yasal şiddetin, diğeri yasadışı şiddetin. Şiddetin hayatımızda olmazsa olmaz gibi bi durumu yok. Ama burada olduğu gibi savunma amaçlı -haklı- şiddet, halkı bastırma amacıyla yapılan şiddet var. Hangisi doğrudur?

Ayrıca sosyal sınıf farkının yeniden dünyaya geldiklerinde ne kadar aşılması zor olduğunu, insanların acımasızlığını bir daha, bir daha görürler. Pierre'ın işçi, Eve'ın üst sınıftan olması beraberliklerini çevre dediğimiz baskıcı zalim insanlar tarafından nasıl yargılandıklarını, alay edildiklerini görürüz.

Eve ve Pierre dünyaya geri dönerken, ruhlar aleminden bi adamın ricası olur. Adam öldükten sonra karısı bir başkasıyla beraber olmuştur ve üvey baba kıza eziyet etmektedir. Üvey baba zalimliği, annenin kızına karşı duyarsızlığı... Her zaman bir başkasını yargılamak kolaydır. Eve'de kadını yargıladığında, fakir kadının "ben size üstünüzdeki kürkü kimin satın aldığını soruyor muyum?" sorusu da kimsenin tamamıyle haklı ya da haksız olmadığını gösteriyor.

Sonuç olarak ne demeliyim: Önünüzde sonsuz bir mutluluk olacağını bilseniz de, siz aynı karakterde olduktan sonra, yine dünyaya gelseniz de, -yaşarken de sil baştan yapsanız da- hemen hemen aynı olayları yaşarsınız. Eğer toplumu, aileyi, ve başka insanları umursamayan, sadece kendi mutluluğuna odaklı biriyseniz, hayatınız hep toz pembe olur ve bellki de embesil mutluluğuyla dolu dünyada yaşarsınız.

Sartre amca bu konuyu aşk ilişkisi üzerinden ele alsa da, bunu eğitim, iş, yani genel anlamda yaşama da uyarlıyabilirsiniz. 

Ayrıca bu roman, roman tasvirlerinden çok senaryo tekniğiyle yazılmış, okunası bir kitap olduğunu belirtmeden geçemeyeceğim. Mutlu son yok desem, bana kızar mısınız bilmem. Okuyun işte....

Bir şeylerin yanlış olduğu açık

Selam barkod insanları… Evet bu yazıyı okuyan ve okumayan herkes barkod insanıdır. İstersen olma.. Sistem seni öyle bir barkod insanı yapar ki…

Boş vakitlerinde gelirine göre çarşı, pazar, AVM, market market dolaşırsın. Hatta dolaşacak gücün ve vaktin yoksa, market AVM sana internet yoluyla ayağına gelir. Seni barkodun kralı, kraliçesi yapar.

Oysa ki, insanın temel ihtiyaçları dışında pek de fazla ihtiyacı yoktur. İhtiyaç sandıklarımız sadece dayatılanlardan ibarettir. Şu sıralar elimde “Henry David Thoreau’nun, Doğal Yaşam ve Başkaldırı” isimli kitabı var. Ben bu kitabı sevdim. Benim gibi doğal yaşamdan hoşlanan insanoğluna kılavuzluk edecek bir kitap.

Kitap insanın doğada, çok fazla bir şeylere gereksinimi olmadan mutlu huzurlu yaşayıp gideceğini anlatıyor. Meraklılarına öneririm.

Hani hep denir ya; insan doğanın bir parçasıdır, diye. Evet öyledir, zaten. Öyle olmasa insan doğaya çıktığında kendisini özgür, yalın, uçucu hissetmezdi.

İnsanın yüreği deli değilim ben, çıkar beni buradan diye bağırarak bulunduğu odadan, binadan, şehirden, ülkeden, her şeyden her şeyi bırakarak kaçma isteği duyar zaman zaman…

Bu kaçma isteğinin bendeki mekânı doğadır, orada huzur bulur ruhum.

Sanırım zaman zaman da bazılarımıza her şeyleri kökten bırakıp doğada olma isteği gelir. Eyyy istek geldiysen darallardan daral beğen, yalnızlık sığınağım olsun, diye buyurur.

Gitme isteği hayallerin pırıltılı baş tacıdır. Heyhattt her şey bırakılıp gidilemez. Gidilse de mutlak bir şeyler peşinden gelir. Fark edersin ki; bırakıp gittiğininin sadece materyaller olduğudur. Şehir değişir, ev değişir, oda, yatak, kanepe, masa, tabak çanak, kıyafetlerin değişir ama insanlar yaşanmışlıklar seninle kalır. Başın sıkışınca aynı “bırakıp gittiğin her şeye dahil olan insanlar” aranır, aynı yaşanmışlıklarla, aynı anılarla boğuşur beynin. Ve o bırakıp gittiğin her şeyin en önemli kısmı sen fark etmeden seninle gelmiş, gittiğin yeri dar etmeye başlamıştır.

İşte o zaman dönsen bir türlü, dönmesen bir türlüdür. Ben her şeyi bırakıp gittim ve anladım ki; “yok arkadaşım yok her şeyi bırakıp gitmek yok” dersin sonunda.

Varsayalım her şeyi bırakıp gittiniz, yeni yerde de yeniden her şeyi bırakıp gitme isteği canlandı, yine bırakıp gidersiniz, yeni yerde de aynı hayat, aynı istek aynen devam edip gidecektir.

… sonuç olarak her şeyi bırakıp gitmek ayrı bir his, bunu gerçekleştirmek ayrı, gerçekleştirdikten sonra aslında nereye gitsen kendinden kaçamayacağının farkına varmak apayrı bir durumdur.

Yazımızın ana fikri neymiş? İstek olarak kalır, gerçekleşmesi imkânsızdır ve baş tacımız, hayalimizdir… Gidilse de arkamızdan kaçıp kurtulmak istediğimizin mutlak bizi takip edeceğidir. Belki de bu istek mekândan çok, insanın kendisinden kaçıp kurtulma isteğidir, kimbilir?

Uzun yıllar önce bir kadın, gece bütün pislikleri örter gibi laf ettiğinde, kısmen ona hak vermiştim. Geceydi, karanlıktı, kötülükler örtülürdü, falandı filandı. Sanki söylediği masaldı. Hı hı hılanmıştı tarafımdan.

Bugün bunun kof bir söylemden, görüneni söylemekten ibaret olduğunu anlıyorum. Belki de çok uzun zamandan beri anlamıştım da, kadın hafifti, söylemi bir kulağımdan girip öbüründen çıkmıştı. Ama yine de aklımda kalmış nedense.

Bu arada  saatleri ayarlama enstitüsü, saatleri ayarladığından beri günler kısaldı, geceler uzadı bu yazıyı okuyan sevgili ve saygılı insanlar.

Bu sıralar ve -bundan sonraki geniş zamanlarda-  haftanın iki günü akşam 6 da evden çıkıp kursa gidiyorum. Geçen yağmur yağmış, sanırsınız ki, yukardaki fotodaki gibi, gökkuşağı yere paraşütle iniş yapmış ayaklarımızın altına serilmiş. Hayır efenim hayır, o kadar kolay değil gökkuşağının ayaklarımızın altına serilmesi. Biz kimiz ki? İnsan! Lütfen insanlığa bu kadar lüzumsuz şeyler yüklemeyin. Oğuz Atay mı demişti, tabii o demişti: insanlık öldüğünden gazeteye ilan vermişti. Hani hep derler ya, insanlık ölmüş diye. Yoksa bu insanlık denen şey ölü mü doğmuştu? İnsanlığı öldüren kemirgen duygular olan, hırs, kıskançlık, nefret, kibir miydi? Daha da fazladır insanlığı öldüren sebepler. İnsana çok şeyler yüklemeyin. Yüklerseniz altında kalır ezilir. İnsan işte canım efendim. Hepimiz Osmanlı Bankasıyız biliriz birbirimizi.

En çok bahsedilen şeyler, en olmayan şeylerdir değil mi? Benim en çok bahsettiğim şey özgürlüktür. Çünkü yok kardeşim, yok. Olsa ne diye bahsedip durayım. Olmayan şey karaborsaya düşer. Özgürlük yok yok diyorduk, şimdi suskunluk çöktü üzerimize. Bıkkınlık veren işler. Size de bıkkınlık gelmedi mi daha? Off bize nasıl geldi, nasıl geldi. Davetsiz misafir gibi çöreklendi yahu? Ayakkabısına tuz mu, döksek ne yapsak? Ayakkabı sandık gibi olsa, tuzlar sandığa yaprak yaprak düşse NO kardeşim NO, buraya kadar hadi ikile, vitesi boşa attın, bindin bi alamete gidiyon kıyamete, biz bu arabadan incez desek. Hııı ne dersiniz cancağızlarım.

Bıkkınım bıkkın.

NO NO dedim de neden dedim. Yazıyorum da biraz da kişisel tarihime arşiv olsun diye. Geçen hafta No filmine gitti. Yer Şili. Darbeler ülkesi. Darbe sonrası geçen yıllardan sonra uluslararası baskılara dayanamayan diktatör sonunda referendum yapmak zorunda kalır. Fakat düzmece referendum olacaktır. Her gece 15 dakika referanduma evet ve hayır kampanyası gösterilecektir. No kampanyasını yapan adamımız reklamcıdır. –laf aramızda reklamcının kampanya yapması ve kampanya içeriğini epey hafif buldum.- Olsun, bizimkiler her türlü tehdite, tomaya, copa karşı kampanyayı kazandılar mı? 1988- Evet kazandılar. Fakat sonuç sonra Şili’de ne halde? Sistem değişti mi? Darbe bitti yerine başka dertler mi sardı?

Kızlı erkekli çorbası memleketin milli çorbası oldu ya. Öğrencilere gezi parkı menüsünden dolayı çıkan hesap pusulası mı, ne dersiniz?

 Gene kuyuya taş attılar ve çıkarabilene aşk olsun. Sanırım çoğu kişinin canı sıkkın. Yukarda karanlıkla başlamıştım ya hani, geceyle falanla filanla. Gece ve karanlık pislikleri örtmüyor, tam tersine bütün pislikler yeryüzüne çıkıyor. Havanın kararmasını bekliyorlar ve bütün çirkinlikler sahnede arzı endam ediyor. Kadının teşhisleri hep yanlıştı zaten kendisi yanlıştı, yamuktu falandı filandı.

NoT: Behçet Çelik, Hamdi Koç’un hangi kitabı varsa kütüpheneden alıp okuyorum. Okumaktan paralanmış Bülbülü Öldürmek romanını da buldum. Ders çalışmak biraz okumaya ara vermeme sebep oluyorsa da, iyi geliyor her zamanki gibi. Desem sineması program şahane. Kişisel tarihim fena değil. Sonbahar kasvetiyle geliyor haliyle; balkondayken ağacın bir yaprağı pıt diye birdenbire kopuyor ve döne döne yere düşüyor. Altı ay önce capcanlı yemyeşil olan yaprak sararıp soluyor ve her şeyin sonu olduğunu pıt pıt pıt diye hatırlatıyor. Bunu çok yoğun yaşıyoruz. Kış gelince üşümekten donmaktan, doğalgaz faturalarıyla hemhal olarak hayata yeniden dönüyoruz. Kışın soğuğu, yazın sıcağını, baharı hatırlatıyor. Hadi lan sabret cüce şubatta bitti mi falan diye bize sabrı aşılıyor, sonra umutlar, planlar derken hep bitmesini istediğimiz, bitince yeni başlangıçlar yapacağımız sandığımız günler gelip geçiyor. Başlangıç yapıyor muyuz? Bir şeylere başlangıç yaparken diğerine de bazen isteyerek ya da istemeyerek son diyoruz.

En azından bu yazıya olduğu gibi.

Oo yeeaa Hallowen kutlu olsun

Ooo shitt, shitt yaa, ohhh lanet olsun, fuck youuuu.
Dünden çok sinir yaptım biliyo musun? Belediye otobüsünde lanet adam çekemedi koca kıçını. Shit ya shittt...
Geçtiğimiz yaz mevsimini getir aklına, ne güzeldi yeeaaaa. 
Bu yaz sürekli Ceshme yaptık dostum. Ohhh yeeaaa Ceshme. Süperdi yeeeaaa. Elller havaya. Serdar Ortaç, Demet Akalın style. Biliyon mu Ceshme'yi? Süperdi dostummm yeeaaa. Biliyon mu çok şey kaçırdın? Dostum gitmelisin mutlaka.
Dostum çocuklara Kemeraltı'ndan Cadılar Bayramı kıyafeti aldım. Zombi oldular. Ve dans, dans, dans. Ne yapcan dostum, deşarZ oluyolar. Bu memleketin derdini absorde ede ede şiştiler, biliyon mu? Sonra gönderdim komşulara şeker toplasınlar diye. Evet dostum oh shit, komşu, çocukları siktirle kovalamış.  Ooo yooo, asıl sana fuck youuuu, fuckkk. Biz de medeniyet nerde?
DeşarZ olmak istiyorlar. N'olcak lan olum bu olay seküler artıkın. Ta paganlardan kalma. Oh shit yoksa paganizm mi? Ohh yeeaaa bilmiyom dostum, bilmiyom. Yeter ki DeşarZ olalım. 
Yeeeaa vatanımı seviyom dostum, hem de çok. Vatanımın her köşesine taparım. Yoo her köşesine değil aslına bakarsan. Bölgeciyim dostum yeaaa. Herkes öyle dostummm, herkes doğduğu yeri sever. Bunda bi absürdlük göremiyom. Ok? 
Amerika'dan nefret ediyorum. Emperyalistler. Bizim ülkemizi kullanıyorlar. Hep baltalıyorlar, oh shit. Amerikan emperyalizmi olmasaydı her şey ülkemiz için bambaşka olurdu. Yeaaa. Kahrolsun Amerika. Fuck you e mi?
Havalar da soğumadı hala. Bi soğusa sinemaya başlıcam. Kültür sanata acayip önem veririm. Çocuklarım da öyle. Kasım ayında evde dvd de moving yapıyoz. Favorim "Kasım'da Aşk Başkadır." Romantik komedilere bayılırım. "En İyi arkadaşım Evleniyor," falan çok güzel filmler bunlar. N'apim kadınım sonuçta. Onlar ne güzel kilisede nikah kıyıyorlar. Babasının kolunda geliyo falan kız. Ohh yeeeaaa, şimdiki aklım olsa ben de nikah sarayına babamın kolunda gelirdim. Beni bir erkekten bir erkeğe teslim töreni gibi. Adrese teslim kargo gibi . Ne güzel. Kalbimin sahibini buldum.
Ooo ye, kalb kalbe karşıymış. Daha fazla devam edemicem, aşkım nescafe yapmış gel beraber içelim diyo. İçelim aşkım. Geliyom.
Hadi byeeeee dostummmm...

Not: Bu yazı tamamen kurgusal olup, böyle bir hayatın Türkiye'de yaşanmış, ya da yaşanıyor olabileceğini hiç sanmıyorum!