Masum değiliz hiçbirimiz

Ağaoğlu son reklamı ile katrana bulanıp üzerine de haddinin sınırı olmadığının tüyünü dikti.

Biz ne yaptık peki? Hepimiz sosyal medyada köpürdük tabii. Maslak'ta sekiz yüz küsür ağacın kesildiği söyleniyor.

Hiç köpürmeyin!

Bu adamı yaratan sen, ben, o hepimiziz. Maslak 1453 projesine gelene kadar, adam o kadar çok site yapmış ki. Siteleri hakkında hiç bir bilgim yoktu.

Google a bu adam şimdiye kadar kaç site yapmış diye sorunca; zenginin parası züğürdün çenesini yorar hesabı, “ağaoğlu'nun kaç tane arabası var? “ağaoğlu'nun kaç parası var?” ağaoğlu'nun kaç çocuğu var? “ağaoğlu'nun kaç saati var?” soruları birer birer düştü.

Kaç sitesi olduğunu kendi sitesine girdiğimde öğrendim. Adam İstanbul'un içine dikey dikey etmiş resmen. Ataşehir, Ümraniye, Altunizade, Samandra, Çengelköy, Ispartakule, Güneşli bunlardan bir kaçı. Bazıları konut bazıları otel ve ofis olarak yapılmış.

Hepsinin de ismi my country, my city, my town bla bla bla bla olarak geçiyor.

Bu kadar konut az değil. Kim dolduruyor bunları?

Daha proje halindeyken maket evleri gözlerinden kanlı gözyaşları döke döke alanlar kim?

Sonra biz “mayyyyy kooaannnntrrryyyy de oturuyoazzzz” diye oturmayanların üzerinde ezikleme ve kalitesinin oturduğu yer kadar olduğunu düşünen çapsızlar kimler?

Sitenin bahçesinde toplandık, site güvenliği üstü başı dökükleri içeri almaz, biz çok korunaklıyız diyenler kim?

Peki bugün facede ya da twitterda birine bedava ev veriyorum dese, çok az insan bunu elinin tersiyle itmez mi?

Şimdi ben böyle yazıyorum diye Ağaoğlu denen sonradan görmeliği üzerinden akan adamı koruduğum düşünülmesin.

Dünya kadar konutları kim dolduruyor ve düşünceleri nedir onu merak ediyorum.

Ve Maslak 1453 evleri için bayıla bayıla satın alacak olanları ve olmayan kalitelerini maddi değerleri ile var etmeye çalışan zavallılar, yine kanlı gözyaşlarını dökerek o evleri satın alacaklar. Maslak'taki kesilen ormanların içinde poz poz fotoğraflarını çekip facede yayınlayarak değerlerini ev, araba ile ölçen maaayyyy coooaannntttrrryy sakinleri!

Adam da anıra anıra kahkaha atmaya, İstanbul'u katletmeye doyamayacak.

Alınteri değil, miras...

Fevzi ve Naci Beyler komşuydular. Bebek sırtlarında babadan kalma ahşap evde oturuyorlardı. Vakti zamanında ikisinin de ailesi zenginmiş. Arsalar, evler falan filan...

Sırf bu zenginlik yüzünden bu iki çocukluk arkadaşı çalışmaya yeltenmemiş. İkisinin de babası genç yaşta ölmüş gitmiş. Anneleri ‘’olsun oğlum korkma bizde mal mülk var, sana bişey olmaz,’’ diye diye bu iki genci kalpazan yapıp çıkmışlar.

Emri hak vaki olmuş anneler de gitmiş birer birer.

Miş-li geçmiş zamandan, geniş zamana geçiyoruz. Hazır mısınız? Van, tu, tri, foroooo…

Bu iki arkadaş evliliğe de yanaşmadılar. Akranları yirmibeşlerinde evlenip, çoluk çocuğa karışırken, onlar otuzbeşlerine geldikleri halde evlenmediler. Bu durum ikisini de bozmuyordu. Beyoğlu’ndaki beyaz Ruslara ikisi de bitiyordu.

Ohh keyifler kekâ.

Beyoğlu lokantalarına, pastanelerine, lüks hanımlara para mı dayanır? Evin geçimini saymıyorum bile bu durumda…

Gün geldi, paralar iyice suyunu çekti. Kala kala bir evin kirasına kaldı Feyyaz. Naci ise ondan önce sıfırı tüketmişti. Beş altı yıl öncesinden kalma kıyafetlerle geziyorlar, durumu kurtarmaya çalışıyorlardı. Bereket elbiseleri şık ve pahalı İngiliz kumaşlarından dikilmişti.

Durum vahimdi vahimmmm…

Ne yapacaklarını şaşırdılar. Naci, Feyyaz’da çıt sesi duysa eve damlıyordu. Artık kırk yıllık arkadaşına yağ mı çeker oldu ne? Parasızlık ve tembellik kişiliğini işte böyle etkiledi Naci’nin.

Feyyaz’sa deli olabilir, kafayı her an sıyırabilirdi. Ev bi türlü satılmıyor. O zaman ne ZAğaoğlu’nun babası, ne de ZAğaoğlu var. Olsa alırlar evi, arsaya dönüştürüp  ‘‘hah hah haaaa ben yaptım oldu.’’ Yatırımını böyle lavukların elinden üç otuz kuruşa alıp, milleti kazıklayıp, takma dişlerini göstererek, son model olsun, antika arabalarla olsun, İstanbul’u turlayıp, yirmilik kızlarla gününü gün ederdi.

Feyyaz bi gün Sirkeci’de dolaşırken, müzik sesi duydu. Sese doğru gitti. Vitrine baktı, son model bi radyo. ''Amannn şeyimden aşağğıı Kasımpaşa, koyver gitsin'' dedi. Evet son zamanlarda üslubu da epey terbiyesiz oldu. Küfür, argo deyimler gırla gidiyordu. Parasızlığın sebep olduğu sinir  buna etken olmuştu. Ne yapalım, Feyyaz’ın hatrına böyle söyleyeyim.

Cebindeki parayla fotoğrafta gördünüz radyoyu aldı. Halbuki o para onun ekim ayı gideriydi. Mirasyedi olmak böyle bi şey işte… kafana estiği gibi parayı harcamak. Sonrası Allah kerim!

N’olursa olsun, kafayı yicem, iki kuruş para harcarken, düşünmekten sıkıldım. Eski günlerin hatrına, istediğimi almak, hesapsızca para harcamak istiyorum. Deliriciiiimmm lannnn, diye bağırdı.

Aldı, eve getirdi radyoyu. Ohhh billur sesli şarkıcılardan, şahane şarkılar. Mahallede namı yürüsün diye, bangır bangır açtı sesi.

Feyyaz’ın evindeki çıt sesini dinleyen Naci, ‘’lannn bu galiba evi sattı bana da söylemiyor’’ dedi kendine. Naci’nin parasız kalınca, Feyyaz’a karşı yalaka olduğundan bahsetmiştim değil mi? Evet Naci hemen yokuşun aşağısında, köşedeki çiçekçi Zeliha’dan bi buket çiçek yaptırıp, yokuşu nefes nefese çıkıp, Feyyaz’a geldi.

‘’Yahu n’oluyor azizim, nihayet mirasa kondun mu? Ohhh sefamız olsun diyebilcek miyiz? Feyyaz  ‘’yok yahu sadece telefunken marka radyoyu aldım. Yeter yaaa, yeterrr, kafayı sıyırcam Naci.’’

Hay Allah ben de mirasa kondun da, eve oda orkestrası getirdin sandım. Hangi sanatçıysa, bi buket çiçeğimi de kendisine sunmak istedim. Bilirsin nezaket sahibi adamımdır.

Yok daha konamadım. ZAğaoğlu’nun babası doğmadı. Doğsa hemen alırdı. Tühh lan. Karadenizli müteahhitleri beklemekten başka çare yok. Elimdeki para belki bu kışı çıkarır.

Naci ağzını :( yaptı. Değil internet, bilgisayar –elektronik beyin- dahi icad edilmemişti ama bu iki komşu pek ileri görüşlüydüler, pekkkk!...