TARKAN - Mutlu Yuva Seferberliği

Hayalleri olan bi genç kız vardı...

20 yaşında hayatının baharında bir insan vahşice öldürüldü. Bu satırları yazarken o kadar öfke, nefret, ve çaresizlik hisleriyle doluyum ki. Maalesef kanunlar böyle olduğu sürece ve kadını aşağılayan söylemler sürdükçe kadına karşı şiddet, taciz, cinayet, toplumdan uzaklaştırma, kadını cinsel obje ve sadece çocuk üreme makinası olarak görüldüğü sürece Özgecanlar son olmayacak. 

Bunu bilmenin çaresizliği ve cezasız kalması insanı kahrediyor. 

Özgecan'ı fırsat bilenler "idam" konusunu gündeme getiriyorlar. Ama şöyle de bi durum var ki, İran'da idam var ve tecavüzcüsünü öldüren kadını astılar! 

Kadına karşı şiddet,tecavüz,ölüm,aşağılanma,değersizleştirmeye karşı somut hiç bir şey konuşulmuyor ama her nedense idam gelsin diye bir çaba var.

Ayrıca her suç makinası istediği her işi yapabilecek mi? Bunun hiçbir takibi olmayacak mı? 15 ayrı suç işleyen bir suç makinası nasıl oluyor da dolmuşçuluk yapıyor? Dolmuşa ya da taksiye binerken bu adamda potansiyel suçlu mu değil mi diye düşünüyorum. Şöförler odası ne iş yapıyor?

Söylenecek çok şey var. Ördeğin tecavüze uğradığı ve sonrasında ördeğin kesildiği bi ülkede yaşıyoruz.

Bugün bir milletvekilinin karısı 6 yaşında tecavüze uğradığını söylüyor. Çok tecavüz, taciz var ama bunu yapan utanacağı yerde tecavüze, tacize uğrayan kadına utanç hissini yaşatılarak, bütün yaptıklarını sümen altında saklıyorlar. Böylece tecavüzleri, tacizleri sürekli devam ediyor. 

Bu iş sadece eğitimsiz dediğimiz kesimde de olmuyor. Açın ekşi sözlük, twitterı. İlişkilerini kadına "dm den yürüdüm, verdi vermedi," özellikle "kezban" diye niteledikleri kadına sürekli hakaret ediyorlar.

Bir kadını asla arkadaş olarak görmezler. Yatağa atılacak nesnedir kadınlar.

Kezban aşağı Kezban yukarı diyen erkeklerin hepsinin "Abazan Kazma Kazım" gözümde. 

"Erkeğin elinin kınası, kadının yüzünün karası" gibi atasözünün, şimdilerde ise "eğlenilecek kız, evlenilecek kız" diye Abazan Kazma Kazımlar tarafından ayırım yapıldığı bi ülkede yaşıyoruz.

Ekşi sözlükteki başlıkları okuduğumda gözlerime inanamıyorum. Bunlar güya kitap okuyan sonrasında yazan insanlar. pardon yaaa erkekler!!!

Pazartesi günü kadınların isyanını simgesi olarak herkes siyah giyinsin, en azından farkındalık yaratılsın dendi. Sabah giyindim ve çıktım, ilk gördüğüm genç kızın hiç umurunda olmadan kafasına göre giyindiğini görünce hadi duyarsızın teki dedim, ama olmadı diğerleri, diğerleri de umursamamıştı. İnsanlar felakete kendi başına geldiğinde mi ağlayıp sızlayacak? Dayanışma ruhu denen bişey yok. O kadar azdı ki, siyah giyenler.

Beşiktaş Çarşı grubu iyi niyetli olabilir, ki ben de onların takipçisiyim fakat çok naif bi düşünce paylaşıyorlar. Dolmuşta tek kalan kadın yalnız bırakılmayacak. Var mı böyle bi şey? Ne kadar pratiğe uyarlanabilir. Böyle bi uygulama yapacağına şöförlerin herhangi bi sabıkası var mı, neye göre şöför oluyor, şöför olmak için sadece araba kullanmak yeterli mi? Bunların yürürlüğe girmesi için çaba göstersene.

Sokağa çıktığnızda görüyorsunuz hayat olanca hızında ve hoyratlığında devam ediyor. Kimse kimseyi iplemiyor. Son kalan kadınıkoruyacakmış da, kadına tecavüz böyle önlenecek ha? İyi niyetinize saygı gösteriyorum ama saflığınız karşısında, bu kadar da olmaz demeden geçemiyorum.

Trt kanalı bugün ALmanya'da da kadına karşı şiddetin çok yüksek olduğunu söylüyor. Kanunların yetersizliğini ALmanya'da oluyor diye aklama telaşında olduğu o kadar açık ki. Aklıma gelmedi de değil, Almanya'da şiddet gören kadınlar TC vatandaşı insanlar olabilir mi diye? Yüzde 70 böyle olduğunu düşünüyorum.

Her gün kocasından ya da ailesindeki herhangi bir erkektenşiddet gören kadınlar, ölenler, dövülenler, taciz, tecavüz. Bitmedi bitmedi. Sürekli arttı.

Moralim bozuk.Bu coğrafyada kadınların yeri yok, kadın bir insan değil artık araç halini aldı.

Yazıklar olsun...

iki gün, bir gece

Geçtiğimiz hafta İki Gün, Bir Gece filmine gittik. Depresyona girdiği için rapor kullanıp işinden izin alan kadının, tedavi süreci sona erdikten sonra işe başlamak üzereyken, işten ıskartaya çıkarılmasından sonra başlayan hikayesiydi. Evet, güzel miydi, güzeldi. 

Günümüz dünyasında her sorunun temeli kapitalizme dayanıyor. Kapitalizm de önce en güçsüzleri savuruyor. Kadınları, hastaları -ruhen ya da fiziksel olarak, çocukları, hayvanları. Hem önce onları savuruyor hem de köküne kadar onları kullanıyor.

Filmden çıktıktan sonra düşündüm de, kadının çalışması, ayakları üzerinde durması önemli ama aynı zamanda kırılma noktası da yaratıyor. Günümüzde çalışan kadın o kadar yıpranıyor ki, ev işleri, çocuklar, çalışma sorumluluğu ve evdeki sorumluluklarda üzerine bindiğinden kadın çok yıpranıyor.

1950, 60, 70 li yıllarda kadın daha mı mutluydu, yoksa parası, maaşı olmadığı için hödük kocalara katlanmak zorunda kaldığı için, boşanma oranı düşük olduğundan biz onları mutlu mu farz ediyoruz?

En azından tüketim bu kadar vahşileşmemişti ve kendi kişisel ihtiyaçlarının üretimini kendisi yapabiliyordu: Hazır gıda, konfeksiyon falan yoktu.

Ev için gereksiz ıvır zıvır almıyordu.

Siz de görmüşsünüzdür Madam Hoho diye bi dekorasyon mağazası var, içinde kadınlar maden bulmuş gibi vakit geçiriyor. Ev dekorasyonı ile ihtiyacın dışında ilgilenmediğimden, hiç girmemiştim bunca zaman. Bir keresinde bu kadınlar ne var da bu kadar giriyor deli gibi deşip duruyorlar, bi gireyim dedim. Amanın yorgan gibi klozet takımları, dantelli fistolu havlular, varaklı aynalar, kokular... Yedi dakika bile kalmadığımı söyleyebilirim. İnanın hafakan ruhu bastı. Bu kadınlar neden bu kadar bunlara para harcarlar bilmem. Üstelik eşyalar yığıldıkça yığılır ve sonra onların kölesi olur, ay nereye koycam, ay temizlemem lazım ay tozlanmış...

Halbuki kendilerine yatırım yapsalar, ruhen ve fiziken daha iyi hissetmezler mi?

Herşey birbirine geçmiş sarmal halinde. Plastik kartı ver ve al sonra da borçlan dur. Ya da ne bileyim bu kadınlar çok zengin ya da çok fakir. İkisi de mümkün. Bu zenginlik ve fakirlikten sadece banknot halinde bahsetmiyorum.

Film sürekli aynı sahneleri tekrarlasa da güzeldi. Çünkü hayatın kendisiydi, hayat da hep aynı tekrarlardan oluşmuyor mu? Biz bile hayatımızdaki değişikliklerin ne zaman olduğunu, geriye dönüp baktığımızda fark ederiz çoğu zaman. Evlilik, boşanma, taşınma gibi belirgin değişiklikler değilse tabii ki... 

Sabah saatin 11...

Urla'ya gidilir. Bugün güneşi görünce havanın güzel olduğunu düşündüm ama Urla, İzmir'den daha da soğuktu. Buna rağmen bazı ağaçların çiçek açmasından, hatta havanın ayaz hali bile bana bahar aylarının ilk soğuklarını anımsattı. Bahar geliyor. Bu arada Urla'ya gelenler Köprübaşı ekmek fırınından ekmek almayı ihmal etmesin derim. Ve zeytinyağ falan, hepsi güzel şeyler. ..

sabah saatin 11...

Bir adam, elleri cebinde avare ve karamsar gezerken, işsiz olduğu varsayıldı. Herhangi bi apartmanın önünden geçerken şirret bir kadının bağırma sesi mahallenin demesem de, sokaktaki bizlerin sinirini bozdu.

Sonra diğerleri ne yapıyordu bilmiyorum. Aslında kendi içinde herkes gibiyken, çok da farklıydı. Hiç inanmadığım ama kısmen de, bazı insanları tanıdıkça "evet yaaa, evet" bu da şu burcun en pis özelliklerini taşıyor dediğim gibi, burçlar gibi sanki, insan davranışları da on ikiye bölünmüş hemen herkesin ortak sorunları, özellikleri, tatlılıkları, sinir bozucu halleri, takıntılıkları, öküzlükleri, tembellikleri falan aynıydı diye düşünürken, insanlar daha da hep aynılaşıyordu. 

Bunu bugün doğaya çıktığımda, yolda fark ettim. Yolda olmak insanı daha özgürleştiriyor ve şehir hayatı insanı daha da aynılaştırıp, insanı ezber davranışlara yani nerdeyse oniki davranış gurubuna kadar aynılaştırıyor.

Herkes birbirini taklit ederek yaşıyor, buna direnmek istese de, belli bi süre direnip, bi noktadan sonra kendi olma eşiğini atlayıp, aynılaşmaya yöneliyor gibi geldi.

Bu işin çıkış noktası yok. Sanki dibi görünmez bi kuyuya ipin ucu atılmış ve ne kadar çekersen çek, sonunda ip kördüğüm oluyor ve sen de en sonunda yorulup, kuyunun yanındaki yedi yaşındaki su satıcısından elli kuruşa su alıp, şehrin uğultulu kalabağında kendini aramaya başlıyorsun. Ya da kayboluyorsun, belki de kendini bulmanın yolu kaybolmaktan geçiyor. Bugün metroda iki gencin konuşmasına şahit olduğum gibi "zayıflamak için, kilo alman gerekiyor."

Bence, işte böyle... 

Bebek arabalı kadın terörü

"Sosyal yaşamda rahatsız olduklarım" diye bi etiket açmaya karar verdim. Çünkü sokağa çıktığım anda o kadar çok rahatsız olduğum olay oluyor ki. En iyisi bloguma yazayım. Biliyorum bi sonuç elde edemeyeceğim ama en azından buraya yazarak "dök içini rahatla" hissiyatı haline girebilirim.

Mutlaka bi tek bana olmuyordur. Bebek arabası süren kadınların, itfaiye ya da ambulansvari bi halleri var. Resmen insanın bacaklarının üzerine üzerine sürüyorlar. Hayır sen kendi yolundasın yani yol hakkı senin, ama ne gam elinde bebek arabasıyla ortalığı yaldır yaldır saldırıyor hatun. Herkes duracak, hizaya geçecek ve kadın bebek arabasıyla herkesin hakkını gasp ederek istediği her yere girecek.

Hayır bunları tersliyorsun, sinir sinir bakıyorsun bu kez de Kutsal Kadınlara hakaret etmişsin gibi bi havaya giriyorlar. 

En olmadık sıkışık yerlere girmekten çekinmiyorlar. Semt pazarları birinci işgal alanları. Sıkışık ya, milletin üstüne süre süre kendilerine yer açıyorlar. Düşünüyorum da o araba benim elimde olsa yolda millete yer verirken iki adımlık yolu, yarım saatte alırım. Ama bu bebek arabalı işgal güçleri, her yere ışınlanıyorlar mübarek. Tabii milletin üstüne üstüne araba sürerlerse, yol doğal olarak boşalıyor.

En kalabalık dükkanlar, en sıkışık yerlerde bunlar. 

Bizim toplumda kadın ancak anne olduğunda değer kazandığından, sen bunlara haklı olarak kızınca sana diğerleri cık, cık, cık havalarına giriyor. Ölür müsün, öldürür müsün?

Zaten yolda yürürken kimsenin kimseyi iplediği yok bu bebek arabalılar iyice üzerine son noktayı koyuyorlar. Hele küstahlıkları had safhada.

İnsan sokağa bi hava değişikliği olsun diye çıkıyor, hırrr, bırrr diye diye eve geliyor. Sokağa çıkıp da eve gelince, evim evim güzel evim, ne halt ettim de bu kalabalığa girdim diye evimizin kıymetini anlıyorum. 

Gencim, güzelim!

Geçen arkadaşım işe gitmek için metroya binmiş. Sabah ve akşam saatleri o kadar kalabalık oluyor ki, inmek için baya bi çaba vermeniz gerekiyor. Hele de bir durak, iki durak sonra inicem diye kimse giriş kapısının önünden kıpırdamıyor. Sonra da ite kaka bi çaba.

Arkadaşım ( ben değilim, olsam samimiyetimle söylerdim. ) inmek için 20 li yaşların başlarında bi genç kadına, izin vermesini söylediğinde, temsili resimdeki kadın, "geç teyze, geç" yapmış atarlanarak.

Arkadaşım da yaşlı değil üstelik, yani teyze olacak yaşta hiç değil. Hele o 20 yaşındaki kadının.

Ama bu tipler her yerde var. Sanıyorlar ki, kendilerini bu yaşta demir atacak ve orada kalacak. Sanki çocukluğunu aşıp, ergen, genç olmamış gibi. Ya da ne bileyim, yaş mevzuunu kendisini diğer insanlardan üstün kılan bi durum sanıyor. Eğer ömrün varsa sen de o yaşlara geleceksin ve hatta sütlaç gibi bi yaşlı olacaksın. Burda da yaşlıları aşağılamıyorum. Kadının mantığına göre yazıyorum.

Ama bu kadın 70 yaşına da gelse hiç bişey fark etmez. Bu sefer de gençlik hırsları devam ederek, gençleri kendisiyle yarıştırır, olgunluk diye bişey oluşmaz, hırsından gençlere çelme takar, dedikodu yapar, yaparoğlu yapar. Yani aldığı o yaş ona hiç bi katkısı olmaz. Bu dünyada gençlik hali ne ise öyle devam eder. İşi sayılarladır sürekli zaten. Kaç çocuğu, torunun var, kaç evi var hadi bir evi var diyelim kaç metrekare olduğunu anlatır, maaşını, eşyalarını, ıvırını zıvırını Kaç, tane üzerinden tamamlayarak pardon tamamlayarak insan olma sürecini tamamladım sanır.

Geri gelmez günler

Biraz önce kendimi bildim bileli orada olan, çok bilinen bir binanın başka bir yere taşınacağını, daha da büyüğü yapılacağını öğrendiğim an, yüreğimde inanamayacağım bi şekilde bi sızı hissettim.
Burası, bende anısı olan bi yer değil. Orada duran bildiğimiz, yolumun düşmesini istemediğim bi kamu binası. Sanki onun gidişiyle birlikte zamanın karşı koyulmaz hızlı akışı, daha da sürüklenir gibi oldu. Bilmiyorum, o gidince ve ben artık onu orada görmeyince herşeyin hızlı bi değişim içinde olduğunu, zamana ayak uyduramadığımı-zı, eskidiğimi-zi düşündüm.
O bina orada dursaydı, ben geri gelmez günlerin değişmediğini düşünüyor, garip bir huzur duyarak, belki de zamana yenilmediğimi düşünüyordum.
Sanki o binayı gördüğüm ilk zamanki ben hiç değişmemiş sadece bi dönüşüm içindeydim. Orası boş kalınca ne olacak?
Belki büyük umutlarla ya da büyük rantlarla bi avm falan olacak ve alakasız bi yer olduğu için, süresini çok kısa zamanda tamamlayıp, bina mirasyedi akrabaları tarafından hunharca kullanılmış, değeri verilmemiş bi yer olarak oradan her geçişimde yüreğimi sızlatacak.
Ama biliyorum ki, bu yürek sızısı; zaman, eskime, değer bilmemeye ben de kısa zamanda her şeye alıştığımız gibi alışacam ve zaman geçtikçe biraz önce hissettiğim duygularım nasırlanacak belki sadece yüreğime toğlu iğne batacak, sonra alışıcam, her zaman her şeye alıştığımız gibi.

Başkası olma, kendin ol

Gecikmiş bi Yeni Yıl yazısı olacak sanırım. Zaten uzun zamandır yazmak isteyip de yazamadığım şeyler de vardı ama başka ilgi alanımın olması da yazı yazmamı sekteye uğrattı. 

Yeni yıldan herkes gibi beklentilerim var. Bu beklentilerim çok küçük ama büyük etkisi olacak belki de naif ve sanki insanı hiç tanımamış, bilmiyormuş gibi beklentiler de olabilir. İnsan denen varlık böyle gelmiş böyle gidecek mi bilmiyorum. Hele ki bizim ülkede. Artık hiç bir şeye de şaşırmıyorum. En kötüsü de bu sanırım, her şeye şaşırmayacak kadar alışmış olmak. 

Ne büyük ikramiye, ne yeni ev, araba beklentim var. Tabii ki en önemlisi sağlık ve huzur olduğunu biliyorum ve bunun devamını diliyorum.

Beklentilerim çevredeki insanlara karşı oluyor. Mesela bizim her zaman ekmek aldığımız, akşam olduğunda martı gibi çığlık çığlığa "akşamınnnn ekmeeee" akşamınnn ekmeeee" diye bağıran kadın. Yılın son günü ekmek almaya gittiğimde akrabası mıdır nedir biriyle büyük ikramiye geyiği çeviriyordu. Gözlerinde yarı para hırsı, yarı istekler canlanmış konuşup duruyordu. "Valla abla bana büyük ikramiye çıksın, bütün fakirleri doyurcam ev alcam" dedi. Aman Allahım herkesin derdi fakir fukara için ev alma ve doyurma derdine milli piyangonun çıkması. Onun için gidinin domuzu çeyrek bilete çıkmıyor, yok seri al, seri olmaz tam al, hesaplamalarını yapıyor.

Bi de demez mi, bütün bu sokak köpeklerine de ev alcam diye. Yuh dedim pesiniz. Köpeklere ev alınmaz ki, adam gibi özgür mutlu barınakları olur. Yani sırf geyik. Son gün ekmek almaya gitmeden önce bankanın önünde gördüğümüz, günlerce yağan  yağan yağmurun altında kalmış bembeyez bi sokak köpeği vardı nasıl ıslanmış, o kadar olur. Mama aldık ama sonra köpeği bulamadık meğer bizim ekmekçi hatun yan taraftaki tavukçudan tavuk alıp doyurmuş. Doğru olmalı, çünkü kuru mamayı yemedi.

Bak ne güzel hatun kişisi köpeği dediğin doğruysa doyurmuşsun. Piyangodan para çıkmadı değil mi? Yani işte demek istediğim bu, insanların kafa yapılarını değiştirmeleri. Bi takım bi şeyleri yapmak için büyük şeylerin olmasını beklemeyi bırakıp, elindeki imkan neyse onunla elinden gelenin en iyisini yapma. Hiç paran yoksa, hayvan için temiz su kabı koy, kuru ekmekleri ısla kuşlara koy. Bütün bunlar iyi niyet. Hiç bişey yapamıyorsan, sokakta kedi köpekleri iteleyen insanlara düşman kesil, o hayvanların hakkını koru.

Beş lira büyük para mı? En azından günde 5 lira vererek bir hayvanı doyur.

Aşağılık insanların hayvanları kullanmalarına izin verme. Bir takım geleneklerinden utan, kına, ayıptır bu yahu de. Deve güreşlerine, horoz güreşlerine prim verme. Ne biçim geleneğimiz var lan bizim de.  Utanıyorum bütün bunlardan de. Hayvan alan satanları, üretenleri pisliğin önde geleni olarak gör. Ki zaten öyleler. Konuşma, bütün ilişkini kes. 

Yeni yılla ilgili beklentilerim tabii ki sadece hayvanların korunmasıyla ilgili değil. İnsanların vicdanını iki kuruş paraya satmaması. Kapitalizmi eleştirip bir tane daha fazladan ev almak için kalbinin, mantığının isteklerini yapamaz hale gelmemesi. Kendisini güçlü hissetmek için gücün kuyruğuna takılıp sürüklenmemesi. İkiyüzlü olamayı bırakması, sırf hobi için yalan söylememesi. Gerçekten de hobi olsun diye zevkine yalan söyleyenler var. Paranın kölesi olmaması, paranın amaç değil araç olduğunun farkına varması ve kendisini ve karşısındakileri açık artırmada satmaması. 

Ya bi de gelecek yeni yılda, şişme Noel Baba'ların bıçaklanmadığı, yeniçerinin Noel Baba'yı kovalamadığı absürt trajikomik olayların yaşanmadığı bi yıl ve daha bir çok şey diliyorum.

Ne desem boş...

Eskiden insanların evcil hayvan sahibi olduklarında, o hayvanı şanslı sayardım. İnsan yaşadıkça her şeyin göründüğü gibi olmadığını anlıyor. Anladım ki çoğu kişi evcil hayvanı evine eziyet etmek, egosunu tatmin etmek için alabiliyor. Bazen sokaktaki hayvanların daha şanslı olduğunu düşünüyorum. Düşünün ki sokak hayvanlarının ne kadar kötü durumda olduğunu. 

Şu anda bi köpeğin hapsedildiğine tanık oluyorum ama maalesef ki yapabileceğim bi şey yok.

İnsan denen yaratıktan korkuyorum artık ve tiksiniyorum. Meğerse ne kapkaranlık kuyular varmış içinde.

Bi insan aptal, salak veya zekası normalden düşük olabilir ama duygusu eksik olmasın. Eğer duygusal gelişimini yeterince tamamlamamışsa ve karşısındakine empati duygusu geliştiremiyorsa vay karşısına gelen hayvan veya insanın haline. İnim inim inletir de, sonra da ben ne yaptım ki olacağı varmış deyip insanı daha da delirtir.

Bunun yaşla da alakası yok. Hani bi laf vardır bir insan yedisinde neyse yetmişinde de odur diye. Tüm kişisel oluşumu bir ile beş yaş arasında oluşan bir varlıktan bahsediyoruz. Beş yaşından sonra çevresinden yani ailesinden ne aldıysa aldı sonra saldım çayıra mevlam kayıra. Bazen de genetik duygusu eksik olabiliyor.

Allahım bizi empati duygusu gelişmemiş ve duygusal eksikliğini tamamlamamış insanlarla sınama diyeceğim ama o kadar çoklar ki. Gereksiz bir dilek olarak kalıcak. 

Şu salak bir ergen ve anasının vicdansızlığı nedeniyle çok sinirliyim. 

Adam ticaret yapıyor neticede!

Artık gündemi takip etmiyorum. Daha doğrusu ulusal kanallardaki haberleri izlemiyorum. Niye izleyeyim ki, vakit kaybı değil mi?

Uydu ayarları değişti çok iyi oldu bu arada. Eskiden Tv tamircisi çağırıp uyduyu ayarlatıyorduk. Bu defa ben yapıcam dedim ve yaptım. Daha önce uyducunun bulduğu kanalların bin katı fazlası hem de. Adam sizden bu kadar çıkıyor deyip parayı alıp gidiyordu. (Adam ticaret yapıyor neticede!) Kendi işini kendin gör hayat felsefem oldu. Neden olmasın ki, sonuçlarını çok güzel oluyor.

Ne diyordum, bulduğum uydu kanalları sayesinde bi yığın gezi programı buldum, onları izliyorum. Yabancı kanallardan dünya haberlerini izliyorum. Bizim dışımızda da neler oluyor diyorum. Bizim ulusal kanal haberleri laga luga resmen. Mahalle kavgalarını haber niyetine veriyor. Napsın adamcağızlar ticaret yapıyorlar neticede!

İncir Reçeli 2 filmi yine vizyona girmiş, Arkadaşlık yapacağım kişi İncir Reçelini seviyorsa kendimi mi yoksa arkadaşlığımızı mı gözden geçirmem gerekiyor. Evde izlediğim halde nasıl bi iç ezikliğiyle izlemiştim filmi. Vay be arkadaş ne özgüven varmış yapımcısında. Eee bendeki de laf tabii. Arz talep meselesi. Adamlar ticaret yapıyor neticede!

Demin yerel kanalları takip ediyorum demiştim ya. Çevreci Soma köylüleri elleri kelepçelenip darp edilmiş. Hele bir köylünün alnına darptan dolayı dikiş atmışlar. Galiba bunda da adamlar ticaret yapıyor.

Ne ticaretmiş ya arkadaşım. 

Artık daha fazla yazayım istiyorum ama bu konuda kendime söz verince sanırım muhalefet damarım devreye giriyor ve kendime söz verdiğim için bu kez kendime muhalefet ederek yazı yazmayı kesiyorum. Durumumu bu şekilde tesbit ettim. En iyisi söz vermemek.