Solucan Deliğinden bakmak

Orhan Pamuk'un reklam sloganı gibi olan, roman giriş cümlesi "bir kitap okudum ve hayatım değişti" cümlesi biraz ağır kaçsa da, gün içinde okuduğum bir kitapta, yazar hayata karşı şöyle bir mantık geliştirmiş; bundan yüzlerce yıl sonrasını düşün ya da ilk çağ zamanlarını bugünkü sorunun yüzlerce yıl sonra ya da yüzlerce yıl önce hala geçerliyse evet o sorundur. Ama ölüm, sorundan ziyade çaresizliktir. Hastalıktır, kayıptır, birini zamansız nereye olduğunu pek de bilmediğimiz bir aleme göndermektir.
Evet bunlar gelecekte, geçmişte ve tabii ki şimdi de insanın acziyetidir.

Bunların dışındakiler hep yaşadığımız anda üretilen çaresiz olduğunu düşündüğümüz ama hep çaresi olan ya da insanın kendi hayatı içinde bile 5-10 sene sonrasında hiç önemi kalmayan sorunlar. -Belki daha kısa süre-

Hele artık aşk acısını hiç anlamıyorum.  Aşkın insanın kendine karşı sevgisinin diğer insan tarafından onaylanması yani yine kendisini sevmesi ve sevilmenin verdiği haz olarak düşünüyorum. Tabii  sizi her sevene karşı siz de aşık olmuyorsunuz artık beyinde ne türden bi şeyler oluyorsa birine karşı, inanılmaz duygular besliyorsunuz. Tabii bu inanılmazlık durumu daha çok gençlik döneminde olduğundan, olgunluk döneminde yerini huzura, güvene ve tabii maddeye de bırakabiliyor. 
Gençlikte yaşanan aşk da, aşkın kendisine aşık olma durumu. Karşınızdaki insan çoğu zaman özne değil, nesne. Yani sizin o duruma odaklanmanız için bi araç.

Buluttan buluta zıplayıp dururken, aşık olduğunuz kişi sizi bazen sizi bungee jumping yaptırdığı gibi bazen de paraşütle indiriyor. Tabii siz de aynı durumu karşı tarafa yapıyorsunuz.

Bi bakıyorsunuz aşık olduğunuz kişiyi yıllar sonra gördüğünüzde "nee, poffzz, hadiii beee, bu muuu" deyip ben nasıl oldu da acı çektim diyebildiğiniz gibi o günlerdeki kendinize yabancılaşabiliyorsunuz.

Yine de belki  herkesin o acıdan geçmesi lazım. 

Ama şu yeryüzünde her şey ama her şeyin geçici olduğunu da öğreniyorsunuz. Sadece aşk meşk durumları değil hiç bir şey için elden geldiğince  üzülmemek gerek. 
Bazen Morgan Freeman'la solucan deliğinden bakmaya çalışıyorum, uzay o kadar derin ve anlaşılmaz ki, herşey bizden ibaret olmaz deyip, yaz gecelerinde çocukluğumdan beri yıldızlara bakmak bana inanılmaz bir boşluk duygusu ama yıldızların parlaması da huzur veriyor.

Not: Uzun zamandır yoktum. Bu yazı bugün okuduğum bir kitaptan çıktı. Yazmak için küçük bir başlangıç da oldu... ee iyi de oldu galiba...

Kartopu'nun macerası

Al işte günler uzadı ve ben yine istediğim hiç birşeyi yapmıyorum, yapamıyorum. Zamanı güzel mi kullanamıyorum nedir, bilmiyorum. Güya ders çalışıp, kitap okuyacak ve belki de hikaye yazacaktım. Yok, hiçbiri yok. Tamam kitap okumaya çalışıyorum ama şöyle uzanıp da saatlerce cinsinden değil.
Aslında Salı gününden bu yana günlerin çok hızlı geçmesini istiyorum. Yan taraftaki Siyah kedi kıştan beri hastaydı ve ben içim ızlayarak önünden geçip duruyordum. Belediyenin veterineri var ama nasıl götüreceğiz? En son Salı günü iyice kötüledi. Aldık bir sepet, veterinere götüreceğiz. Nerdeee, o kırılmış tırnaklarını takıyor ve öldür allah girmiyor. Ölecek gidicek. Nihayet duran kafam çalıştı. Ara Viki'nin veterinerini ve öksürüğünü, zayıflığını burnunun sümük dolu olmasını anlat versin bir iğne ensesinden ben yaparım. Hani küçük iğne uçlu enjektörlerle. Yok dedi iğneye gerek yok, şu ilacı alın ağzın yan tarafından enjektörle sıkın tamam. Salı günü uyguladık. Çok da munis bi çocuk. Çarşamba gününü iple ve heyecanla çektim. Ya doz fazla geldiyse, acaba ilaç iyi gelecek mi? Aaa bi baktık baya iyileşmiş. Eskiye göre tabii. Bugün daha iyiydi. İyi dediysem yüzü gözü açıldı, burnundaki sümük topağı gitmiş. Tüylerinin dik dik olması yarı yarıya azaldı, tüyleri kısmen dökük, tırnakları kırık. Cumartesi ilaç bitecek ve umarım daha da iyileşecek. 
Allahım şu veterinere telefon edip sormama yüzünden hayvan eziyet çekti durdu. Bundan sonra olmasın ama olursa yine şikayetlerini bildirip ilacını alcam. 
Böyleyken böyle işte. 
Havalar 10-15 derece yükselecekmiş. Havalar beni niye bu kadar alakadar ediyor ki, tek gerçeğin hava olduğu için bu ülkede sanırım.
Haydi bu günlük eyvallahınız...

İçimdeki Ses

Son zamanlarda netten film izlemeye başladım. Romantik komedi filmi sevmememe rağmen, Engin Günaydın’ın geçtiğimiz kış gösterimde olan  İçimdeki Ses filmini romantik komedi olmasına rağmen izledim.

İzledim çünkü Engin Günaydın’ın oyunculuğunu, senaristliğini ve yönetmenliğini seviyorum. Sanıyorum bu ikinci filmi ama yine de Engin Günaydın’ın yaptığı romantik komedi de olsa izlenir dedirtti bana.

Bir kere romantik komedi olmasına rağmen, yaşama ve ilişkilere dair o kadar saptama var ki filmde hem gülüyor hem de ülkenin sosyal çarpıklıklarını ve ikiyüzlü toplum yapısını izliyorsunuz.

Mesela bu Yılmaz Erdoğan’ın filmlerinde hiç olmaz. Tabii burada iki yönetmeni karşılaştır temalı bi yazı yazıyor değilim ama ilk akla gelen ve filmlerini beğenmeme rağmen gereksiz yere popüler olan biri olduğu için yazıyorum. Hah, şimdi aklıma gelen Çağan Irmak’ın ortalığı ayağa  kaldıran Issız Adam filmi. Ne ağdalı bir Romantik Komedi filmiydi o öyle. İçime fenalık gelmişti izlerken. Ülke gerçekleriyle ve yaşam tarzıyla asla örtüşmeyen bir filmdi bana göre. Ne bileyim ben insanlara gerçeği değil de hayal ettiklerini izlettirince daha iyi iş yapıyor sanırım.

Yılmaz Erdoğan’ın filmlerinde senaryoya göre Doğu’da hiç kötü karakter olmaz. Olsa bile bariz bi kötü karakter değildir o. Mutlaka saf ve komedi unsurları taşıyan masumane bir kötülüktür. Vizontele filminin sağdan sola, soldan sağa tekrar tekrar iki filmini mi ne yapmıştı, hep aynı meseller üzerinde duruyordu. Geri kalmış bir bölge ve her türlü zorluğa rağmen saf ve naif insanları.

Peki Engin Günaydın’ın Vavien filmi; Orta Anadolu insanını üç kişilik bir aile ve onların yakın akraba ve komşuları üzerinden işleyerek pekala gerçeği yansıtmıştı. Bütün aile üyelerinin birbirine kazık attığı ama ele güne karşı -mış gibi yaptığı, özellikle evin kadın karakterinin, evde bir gıdım sevginin olmadığı, çıkar ilişkileri ve acziyetin hakim olduğu bir evlilik ve ilişkiler zinciriydi.

İçimdeki Ses  geçen gece izlediğim filmse şehir hayatını ve kadın erkek ilişkilerini pek güzel dillendirdi. Aklıma geleni şöyle alt alta yazayım bari. Ana kahramanımız dizilere ve film senaryoları yazarak hayatını devam ettiren biridir. (Kendinden yola çıktığını düşündüm. )

Senarist kahramanımız yalnızlıktan bunalarak, hayır hayır evlenmeye kalkmıyor, annesini yalnız yaşadığı eve dahil ediyor.

40 larında bir adama annenin hâlâ çocuk muamelesi yaptığı.

40 larında ve birey olduğunu düşündüğümüz bir adamın kendine güveni olması gerekirken, fiziği ve yüzü güzel kadının iltifat edip hoşlanması karşısında fabrika ayarlarına dönerek çocuk gibi mahçup olması ve kendinden emin olamaması.

Göbekli, yaşlı ve kel olduğunu düşünerek koşmaya karar verdiğinde (Amerikan filmlerindeki cici çocuklar gibi) koşacak yerin olmaması hadi güzel bir park buldun diyelim; Yıldız Parkı gibi, buranın tinerci, uçucu madde ya da sapık magandalar tarafından kuşatılmış olduğunu görüp her türlü tehlikeye açık yerler olduğu.

Ünlü spor salonlarının kadınların ve erkeklerin avlanma piyasası olduğu.

Dizi ya da magazin alemindeki kadınların resmen kafa koparıcı olduğu, ünlü ve zengin biri ile evlenip hemen çocuk yaparak boşansa bile hayatını çalışmadan idare ederek garanti altına alması. Yani filmdeki yan karakterin dediği gibi 2 senede iyi şartlarla kıyak emekli olması.

Bir erkeğin aslında ne kadar da cesur olmadığı. Belki de sadece erkek diyerek feodal toplumda fazla anlam yüklenmesi ama aslında her türlü zayıflığıyla onun sıradan bir insan olması.

Adamın ilişkisini yakın arkadaşına detay detay anlatması, detaylı anlatmasa bile yöneltilen her soruya açıkça cevap vererek, ilişkisini ortaya sermesi.

Kahramanımızın annesinin gelin adayının mükemmel olmasına ve kaynana adayına çok iyi davranmasına rağmen, kaynananın oğlunun sevgilisine her türlü kulp takması.

Taaa ki, beraber seyahate çıkıp da, kazıklandıkları tur otobüsünden onu ve diğer kadınları, güzel bir tur şirketi ile anlaşma yapıp iyi bir otelde kalmalarına imkan sağladığı yetmiyormuş gibi bütün masraflar gelin adayı tarafından karşılandığı zaman, gelin adayının kaynana nezdinde  çokkk iyi bir gelin adayı olması. Para, para, para J

İlişkilerde sevgilinin kahramanın annesi  ile çok iyi geçinmesi ve sevgilinin kahramanın annesi  haline dönüşmesi.

Adamın baba figürü haline dönüşerek, sevgilisine zamanında babasının annesine davrandığı gibi eşşek şakaları yaparak ilişkinin içine etmesi. ( Bu arada ne garip şakalar yapıyormuş annesine aklım almadı. Yerde sevişiyor mu, güreşiyor mu yoksa dövüşüyor mu, belli olamayan hareketleri yapmış olmalı çocuğun yanında. )

Haa atladım umreye giden kadınların da dilinde de facebook olması, ve her yaştan her kesimin sosyal medyayı özellikle de facebook u albüm niyetine kullanarak, egolara şifa olduğunu gösterdiği.

Filmin sonunda ise her şeye rağmen kusursuzluğun kusur olduğunu, kusurlu olmanın normal ve güzel olduğunu söyleyerek filmi bitiriyor.

Keyifli ve güzel bir film izlemeke isteyenlere öneririm.

Not: Bu arada nette Türkçe alt yazılı yabancı film sitesi ya da işte güzel filmler izleyebileceğim site önerirseniz sevinirim.

Dünlük - Bahara giriş -

Geçen hafta Orhan Pamuk'un Konak Belediyesi'nin davetlisi olarak Selahattin Akçiçek Kültür Merkezi'ne geleceğini gördüğümde inanamadım. 13. mü, 14.cü mü öykü günleri kapsamında gelecekmiş. Öykü günlerinin finali Orhan Pamuk'un "kafamda bir tuhaflık" romanı ve hayat hakkında tuhaflıklar üzerine olacakmış.

Daha önce bir keresinde öykü günlerine katılmış ama hiç de memnun kalmamıştım. Sanırım hafta sonuydu ve çok kalabalıktı. Ortam kargaşa halindeydi ve organizasyon kötüydü. Tabii bu Sema Pekdaş dönemi değildi. Arkadaşımla telefonda konuştum ve gitmeye karar verdik. 

Nesli Orhan Pamuk'un kendisini çok zorlayarak -ıııı, gıııı, aaaa, eee- konuşmasından dolayı sıkıldığını ve gelmeyeceğini söyledi. Söyleşi saat 18.00 başlayacaktı. İşte o saatler tam da benim eve demir attığım ve evden çıkmamın mümkün olmayacağı saatler olsa da, bir daha bu fırsatı bulamam diyerek kendimi zorlayarak gittim.

Söyleşi güzeldi. Konuşma metni hala aklımda. Umarım aklımda kalanları, uçmadan yazarım. Şu anda saat 19.57 ve biraz yorgunum ve odada TVden, reklamların zır zır sesi gelirken, kafamı toparlayıp da şu anda yazabileceğimi düşünmüyorum.

Bugün fuar yürüyüş parkuruna gidip, parkurda 1.5 tur attık. Tabii neden 1.5? Buçuk çünkü İzmir kentkartın tek bilet ücreti 1.5 saat içinde geçerli, saniye geçtiğin anda ikinci bileti basman gerekiyor ki, bu durum işime gelmez. Bir yürüyüş 4.5 tl ye mi gelecek?

Devir ekonomi devri. Zaten halihazırda ekonomik kriz çıkmış, ortalıkta kapanan dükkanlar mantar gibi çoğalırken, ben böyle savurganlıklar yapamam.

Tabii hala ekonomik kriz çıkar mı, çıkacak mı diye söylemler de yapılıyor. Aynaya yüzümüzü yapıştırıp hiç bir yeri göremez gibi miyiz, yoksa o rolü mü oynuyoruz;  buna ikisi de diye cevap verebilirim. 

Neyse bu ekonomik kriz, gündem falan çok kötü sinirlerimi zıplatıyor. Gazete okumak istemiyorum, hele köşe yazarlarını okumaktan çoktan vazgeçtim.

Neden biz şöyle sıradan şeyleri konuşup basit şeylerle mutlu olma, mutlu olmasak da, huzurunu yaşayamıyoruz.

Gerçekten içim şişti.

Evet artık küçük şeylerden bahsetmek istiyorum. Artık kendi yoğurdumuzu kendimiz yapmaya karar verdik ve bu akşam itibarıyla mayaladık. Yarın 9 Eylül hastanesine kontrole gidiceğim. Umarım bi şey çıkmaz. 

Belki saçlarımı biraz kestiririm, koçtaştan dolap içine strafor köpük alıp, duvara yapıştırmayı düşünüyorum, soğuk ve sıcağa karşın.

Bi de armütürlere bakayım bakalım. Aç kapa armütürlerin duvardan olanı var mı acaba? Mahalledeki sıhhi tesisatçıya damlayan musluğu 25 tl ye değiştirdik, tıp tıp, tıp damlaması, şap, şap, şap haline dönüşüp beynimi yormaya başlarken, o sırada su saatinin çılgınca dönüyormuş gibi bi görüntü gözümün önüne yerleşiyordu. Çırak geldi değiştirdi. Gene tıp, tıp diye damlatıyor ve lavabonun içinde yoğurt kabı var. Bu sıhhi tesisatçıları betonlamak istiyorum!

Konak Belediyesi'ne sıhhi tesisat kursu açılsın diye talepte mi bulunsam ne yapsam? 25 tl verdik ve hiç bir değişiklik yok. Üstelik eski musluğun başlığına elim alışmış, bu yenisi daha zayıf ve evime, mutfağıma karşı bir yabancılık çekiyorum.

İşte bu rutin sıradanlıklarımı seviyorum, her şeye, gündeme rağmen huzurlu sıradanlıklarımın devamını diliyorum, tabii sizin de...

Rahat uyu Sam Simon

İnsanların hayatındaki ihtiyaçlar sınırlıdır. Para çok önemlidir ama aşırı para da aynen parasızlık gibidir. Belli bi noktadan sonra harcanamaz hale gelir. 

Fakat çok parası olan insanlar bunu harcamak için değil, güç sahibi olmak için kazanırlar. Ve kazandıkları bu gücü genelde güçsüz insanları daha da ezerek, kişisel egolarını tatmin ederler. Ki aslında bu insanlar kendilerini hayatta çok güçsüz hisseden zavallılardır.

Eğer ki bir insan çok fazla para kazanarak güc elde etmiş ve bu gücü diğer insanları ezmek için değil de gerçekten diğer canlılara yardım etmek için kullanıyorsa gerçekten güçlüdür.

Canlılara iyiliği kimselere gösteriş için yapmazlar, sevap hanelerine yatırım olsun diye de yapmazlar, vicdanlıdırlar, vergiden düşmek için de yapmazlar, başkalarının üzerinde tahakküm kurmak, onları kendisine borçlu hissettirerek bağımlı yapmak için de yardım etmezler. Bu yardımları kendilerine çıkar olsun diye de kullanmazlar.

Onlar gerçek insandırlar. Akıl ve vicdan vardır onlar da... Ne yazık ki bu ikiyüzlü, sahte dünyada fazla kalmazlar. 

Onlardan biri de Sam Simon'dı. The Simpsons yaratıcılarından. Sıkı bir hayvan özgürlüğü aktivisti, 25 senedir vegan olan Sam Simon. Ne yazık ki uzun süredir savaştığı kanser hastalığına yenilerek hayatını kaybetti.

Aktif olarak sokakta, hayvan özgürlüğü protestolarındaydı, sahipsiz hayvanlar için barınaklar açtı, sokakta yaşayan kimsesiz insanlara yemek dağıtan bir organizasyon kurdu, fok avının durdurulması için 1 milyon dolar bağış yaptı, kürkleri için işkence çektirilen ve öldürülen koca bir kürk çiftliğini satın alıp içersindeki vizonları kurtardı. Ölürken de mirasının 100 milyon dolarını hayvanlar için çalışan derneklere bağışladı.

"Veganizm, açlık ve iklim değişikliği ele alındığında, nerdeyse dünyanın yüzleştiği her probleme bir cevaptır." Sam Simon...

Toprağın bol olsun Sam... 

Kadınlar günüymüş!

Kadınlar günü bizim ülkemizde "kamu spotu" sahteliğinde yaşanıyor.

Her gün kadın cinayetlerinin eksik olmadığı ve üstelik katillerinin ceza yerine adeta ödüllendirildiği, kadını evde hizmetli, folluk ve kapanma özgürlüğünü siyaset malzemesi yapılarak tepe tepe kullanıldığı bi ortamda kadınlar gününü kutlanacak bir gün değil, tepki gösterilmesi gereken bir gün olarak görüyorum.

TARKAN - Mutlu Yuva Seferberliği

Hayalleri olan bi genç kız vardı...

20 yaşında hayatının baharında bir insan vahşice öldürüldü. Bu satırları yazarken o kadar öfke, nefret, ve çaresizlik hisleriyle doluyum ki. Maalesef kanunlar böyle olduğu sürece ve kadını aşağılayan söylemler sürdükçe kadına karşı şiddet, taciz, cinayet, toplumdan uzaklaştırma, kadını cinsel obje ve sadece çocuk üreme makinası olarak görüldüğü sürece Özgecanlar son olmayacak. 

Bunu bilmenin çaresizliği ve cezasız kalması insanı kahrediyor. 

Özgecan'ı fırsat bilenler "idam" konusunu gündeme getiriyorlar. Ama şöyle de bi durum var ki, İran'da idam var ve tecavüzcüsünü öldüren kadını astılar! 

Kadına karşı şiddet,tecavüz,ölüm,aşağılanma,değersizleştirmeye karşı somut hiç bir şey konuşulmuyor ama her nedense idam gelsin diye bir çaba var.

Ayrıca her suç makinası istediği her işi yapabilecek mi? Bunun hiçbir takibi olmayacak mı? 15 ayrı suç işleyen bir suç makinası nasıl oluyor da dolmuşçuluk yapıyor? Dolmuşa ya da taksiye binerken bu adamda potansiyel suçlu mu değil mi diye düşünüyorum. Şöförler odası ne iş yapıyor?

Söylenecek çok şey var. Ördeğin tecavüze uğradığı ve sonrasında ördeğin kesildiği bi ülkede yaşıyoruz.

Bugün bir milletvekilinin karısı 6 yaşında tecavüze uğradığını söylüyor. Çok tecavüz, taciz var ama bunu yapan utanacağı yerde tecavüze, tacize uğrayan kadına utanç hissini yaşatılarak, bütün yaptıklarını sümen altında saklıyorlar. Böylece tecavüzleri, tacizleri sürekli devam ediyor. 

Bu iş sadece eğitimsiz dediğimiz kesimde de olmuyor. Açın ekşi sözlük, twitterı. İlişkilerini kadına "dm den yürüdüm, verdi vermedi," özellikle "kezban" diye niteledikleri kadına sürekli hakaret ediyorlar.

Bir kadını asla arkadaş olarak görmezler. Yatağa atılacak nesnedir kadınlar.

Kezban aşağı Kezban yukarı diyen erkeklerin hepsinin "Abazan Kazma Kazım" gözümde. 

"Erkeğin elinin kınası, kadının yüzünün karası" gibi atasözünün, şimdilerde ise "eğlenilecek kız, evlenilecek kız" diye Abazan Kazma Kazımlar tarafından ayırım yapıldığı bi ülkede yaşıyoruz.

Ekşi sözlükteki başlıkları okuduğumda gözlerime inanamıyorum. Bunlar güya kitap okuyan sonrasında yazan insanlar. pardon yaaa erkekler!!!

Pazartesi günü kadınların isyanını simgesi olarak herkes siyah giyinsin, en azından farkındalık yaratılsın dendi. Sabah giyindim ve çıktım, ilk gördüğüm genç kızın hiç umurunda olmadan kafasına göre giyindiğini görünce hadi duyarsızın teki dedim, ama olmadı diğerleri, diğerleri de umursamamıştı. İnsanlar felakete kendi başına geldiğinde mi ağlayıp sızlayacak? Dayanışma ruhu denen bişey yok. O kadar azdı ki, siyah giyenler.

Beşiktaş Çarşı grubu iyi niyetli olabilir, ki ben de onların takipçisiyim fakat çok naif bi düşünce paylaşıyorlar. Dolmuşta tek kalan kadın yalnız bırakılmayacak. Var mı böyle bi şey? Ne kadar pratiğe uyarlanabilir. Böyle bi uygulama yapacağına şöförlerin herhangi bi sabıkası var mı, neye göre şöför oluyor, şöför olmak için sadece araba kullanmak yeterli mi? Bunların yürürlüğe girmesi için çaba göstersene.

Sokağa çıktığnızda görüyorsunuz hayat olanca hızında ve hoyratlığında devam ediyor. Kimse kimseyi iplemiyor. Son kalan kadınıkoruyacakmış da, kadına tecavüz böyle önlenecek ha? İyi niyetinize saygı gösteriyorum ama saflığınız karşısında, bu kadar da olmaz demeden geçemiyorum.

Trt kanalı bugün ALmanya'da da kadına karşı şiddetin çok yüksek olduğunu söylüyor. Kanunların yetersizliğini ALmanya'da oluyor diye aklama telaşında olduğu o kadar açık ki. Aklıma gelmedi de değil, Almanya'da şiddet gören kadınlar TC vatandaşı insanlar olabilir mi diye? Yüzde 70 böyle olduğunu düşünüyorum.

Her gün kocasından ya da ailesindeki herhangi bir erkektenşiddet gören kadınlar, ölenler, dövülenler, taciz, tecavüz. Bitmedi bitmedi. Sürekli arttı.

Moralim bozuk.Bu coğrafyada kadınların yeri yok, kadın bir insan değil artık araç halini aldı.

Yazıklar olsun...

iki gün, bir gece

Geçtiğimiz hafta İki Gün, Bir Gece filmine gittik. Depresyona girdiği için rapor kullanıp işinden izin alan kadının, tedavi süreci sona erdikten sonra işe başlamak üzereyken, işten ıskartaya çıkarılmasından sonra başlayan hikayesiydi. Evet, güzel miydi, güzeldi. 

Günümüz dünyasında her sorunun temeli kapitalizme dayanıyor. Kapitalizm de önce en güçsüzleri savuruyor. Kadınları, hastaları -ruhen ya da fiziksel olarak, çocukları, hayvanları. Hem önce onları savuruyor hem de köküne kadar onları kullanıyor.

Filmden çıktıktan sonra düşündüm de, kadının çalışması, ayakları üzerinde durması önemli ama aynı zamanda kırılma noktası da yaratıyor. Günümüzde çalışan kadın o kadar yıpranıyor ki, ev işleri, çocuklar, çalışma sorumluluğu ve evdeki sorumluluklarda üzerine bindiğinden kadın çok yıpranıyor.

1950, 60, 70 li yıllarda kadın daha mı mutluydu, yoksa parası, maaşı olmadığı için hödük kocalara katlanmak zorunda kaldığı için, boşanma oranı düşük olduğundan biz onları mutlu mu farz ediyoruz?

En azından tüketim bu kadar vahşileşmemişti ve kendi kişisel ihtiyaçlarının üretimini kendisi yapabiliyordu: Hazır gıda, konfeksiyon falan yoktu.

Ev için gereksiz ıvır zıvır almıyordu.

Siz de görmüşsünüzdür Madam Hoho diye bi dekorasyon mağazası var, içinde kadınlar maden bulmuş gibi vakit geçiriyor. Ev dekorasyonı ile ihtiyacın dışında ilgilenmediğimden, hiç girmemiştim bunca zaman. Bir keresinde bu kadınlar ne var da bu kadar giriyor deli gibi deşip duruyorlar, bi gireyim dedim. Amanın yorgan gibi klozet takımları, dantelli fistolu havlular, varaklı aynalar, kokular... Yedi dakika bile kalmadığımı söyleyebilirim. İnanın hafakan ruhu bastı. Bu kadınlar neden bu kadar bunlara para harcarlar bilmem. Üstelik eşyalar yığıldıkça yığılır ve sonra onların kölesi olur, ay nereye koycam, ay temizlemem lazım ay tozlanmış...

Halbuki kendilerine yatırım yapsalar, ruhen ve fiziken daha iyi hissetmezler mi?

Herşey birbirine geçmiş sarmal halinde. Plastik kartı ver ve al sonra da borçlan dur. Ya da ne bileyim bu kadınlar çok zengin ya da çok fakir. İkisi de mümkün. Bu zenginlik ve fakirlikten sadece banknot halinde bahsetmiyorum.

Film sürekli aynı sahneleri tekrarlasa da güzeldi. Çünkü hayatın kendisiydi, hayat da hep aynı tekrarlardan oluşmuyor mu? Biz bile hayatımızdaki değişikliklerin ne zaman olduğunu, geriye dönüp baktığımızda fark ederiz çoğu zaman. Evlilik, boşanma, taşınma gibi belirgin değişiklikler değilse tabii ki... 

Sabah saatin 11...

Urla'ya gidilir. Bugün güneşi görünce havanın güzel olduğunu düşündüm ama Urla, İzmir'den daha da soğuktu. Buna rağmen bazı ağaçların çiçek açmasından, hatta havanın ayaz hali bile bana bahar aylarının ilk soğuklarını anımsattı. Bahar geliyor. Bu arada Urla'ya gelenler Köprübaşı ekmek fırınından ekmek almayı ihmal etmesin derim. Ve zeytinyağ falan, hepsi güzel şeyler. ..

sabah saatin 11...

Bir adam, elleri cebinde avare ve karamsar gezerken, işsiz olduğu varsayıldı. Herhangi bi apartmanın önünden geçerken şirret bir kadının bağırma sesi mahallenin demesem de, sokaktaki bizlerin sinirini bozdu.

Sonra diğerleri ne yapıyordu bilmiyorum. Aslında kendi içinde herkes gibiyken, çok da farklıydı. Hiç inanmadığım ama kısmen de, bazı insanları tanıdıkça "evet yaaa, evet" bu da şu burcun en pis özelliklerini taşıyor dediğim gibi, burçlar gibi sanki, insan davranışları da on ikiye bölünmüş hemen herkesin ortak sorunları, özellikleri, tatlılıkları, sinir bozucu halleri, takıntılıkları, öküzlükleri, tembellikleri falan aynıydı diye düşünürken, insanlar daha da hep aynılaşıyordu. 

Bunu bugün doğaya çıktığımda, yolda fark ettim. Yolda olmak insanı daha özgürleştiriyor ve şehir hayatı insanı daha da aynılaştırıp, insanı ezber davranışlara yani nerdeyse oniki davranış gurubuna kadar aynılaştırıyor.

Herkes birbirini taklit ederek yaşıyor, buna direnmek istese de, belli bi süre direnip, bi noktadan sonra kendi olma eşiğini atlayıp, aynılaşmaya yöneliyor gibi geldi.

Bu işin çıkış noktası yok. Sanki dibi görünmez bi kuyuya ipin ucu atılmış ve ne kadar çekersen çek, sonunda ip kördüğüm oluyor ve sen de en sonunda yorulup, kuyunun yanındaki yedi yaşındaki su satıcısından elli kuruşa su alıp, şehrin uğultulu kalabağında kendini aramaya başlıyorsun. Ya da kayboluyorsun, belki de kendini bulmanın yolu kaybolmaktan geçiyor. Bugün metroda iki gencin konuşmasına şahit olduğum gibi "zayıflamak için, kilo alman gerekiyor."

Bence, işte böyle...