Gerçek

Sergi mergi

İzmir’de hava güzelse yapılacak en iyi şey Alsancak’a gitmek.

Alsancak: Bir Alsancak var, Alsancak’tan içeri.

Bilinen Alsancak:  Sosyete semti gibi görünse de, her semtte olduğu gibi görünenden daha farklı bölgeleri var. Kıbrıs Şehitleri’nden ayrı, bi de Dokuz Eylül Rektörlüğün civarı var. Dokuz Eylül rektörlüğün içinde Desem sineması var. Genelde güzel Avrupa filmleri izleriz, bu sezonda gelse de izlesek dedik ama henüz başlamamış. 1 kasımda başlayacakmış.

Sonra Fransız Kültür’e gittik. Orada etkinlikler ne ayak öğrenmek için. Yok orda da henüz bi numara yok. Girişte soldaki odada, Pazar temalı fotoğraf sergisi vardı. Seferihisar pazarıydı sanırım konu mekanı olan Pazar. Ehhh bu tema da epey kullanıldı ve sıkıcı oldu. Ben fotoğrafla ilgileniyor olsaydım farklı temalar arar ve yeni bi şeyler sunmak isterdim. Mesela kentin yeraltı mekanlarını konu alırdım. Fakat fotoğrafçılık Türkiye’de erkek işi gibi. Kadın olarak her yerde rahat fotoğraf çekemiyorsun.  İzmir, Yenişehir’e doğru pavyonlar var, gündüz vakti oradan dolmuşla geçerken pavyon önlerinde, o saatte pavyonda çalışan kadınlar kapı önüne çıkıp laflıyorlar falan. Onların gece ve gündüz hallerini fotoğraflamak farklı olurdu. Zaten o ortam Zeki Demirkubuz filmlerinin doğal platosu gibi.

Onu bırakın, belki bu çok uçuk bi proje fakat Urla’da köy berberi görüyorum, içinde eski malzemeler var, orayı bile fotoğraflamak mümkün değil. Bunun için grup halinde olmanız gerekir erkek olmasınız da.

Alsancak’tan Yenişehir, oradan Urla’ya gittik iyi mi? Oysa ben Fransız Kültür’ün hemen karşısınaki, Arkas Sergi Salonuna gidecektim. Gittik de, onları anlatıcam.

Lucıen Arkas İzmir’deki laventenlerden. Benim de eski mesleğim olan denizcilik sektörünün lideri. Eskiden de sektörün en iyilerindendi, şimdi artık bütün piyasayı silip süpürüp holding haline gelmiş durumda. İzmir’in sıkı zenginlerinden. Adamın zenginliği umrumda değil elbette, desem de bi bakıma umrumda çünkü ondan başka İzmirli işadamı sanatsal faaliyette bulunmuyor. Adam eski Fransız konsolosluğunu sergi salonu haline getirmiş iyi sergiler getiriyor ve biz de İstanbul’daki kültür sanatla asla kıyaslanmasa da yine de iyi oldu diyoruz.

Bu kez İzmir’in tarihi, İzmir’de ticaret, günlük yaşam, sosyal hayat, haritalar, konşimento, ve hatta ağzımıza sıçan kapitülasyon belgeleri dahi vardı. Tarihi okumak başka, bu belgeleri görmek bambaşka. İnsan heyecanlanıyor.

Sergide gördüğüm kadarıyla Türkler oldukça fakirmiş. Çoğu çocukların ayağında ayakkabı yok, üst baş çok kötüydü. Bununla beraber laventenlerin durumu gayet iyi. Çünkü ticareti yapanlar onlar.

Liman bugün olduğu gibi yine ticarette önemi çok büyük. Bugünkü Konak Pier ve Pasaporta gemiler yanaşıyormuş. En önemli ürün incir ve üzüm.  

İnsanların kıyafetleri kimliklerinini ve mesleklerini ele veriyor. Türkü, Laventeni, Rum’u, Çingenesi, hepsi kıyafetlerinden belli oluyor.

Aslında bu durum günümüzde de aynı. Bir banka memurunu, ticaret yapanı, esnafı, sosyetiği, Pazar tikisini, ev kadınını, mafyayı, emeklileri kıyafetine bakınca tanıyabiliyorsunuz. Tabii bunu meslek grupları için söyleyebilirim. İnsanların etnik kökeni ne olduğunu pek ele vermese de, konuşma dilinde en sevdiğim olan şive, yöreye dair ipucu veriyor.

Arkas bu sergiyi İzmir tarihini gösterse de, altta verilen mesaj Levantenlerin tarihten bu yana İzmir’deki önemine dikkat çekmek için yapmış. Sergide değerli tablolar da vardı. Levanten bir kadın, ailesinin zenginliğini temsilen ayaklı kuyumcu dükkanı gibi ipekler içinde giyinmiş, yan gelip poz vermiş. Vitrin gibi kullanılmış. Yanımızda tanımadığımız bir kadın, bu kadın için “mutsuz bu kadın mutsuz, Türkiye’de kadın olarak yaşarsın da mutlu olur musun?” gibi şeyler söyledi. Sanırım günümüzde kadın olmak bütün kadınlar üzerinde sonsuz bir umutsuzluk yaratmış durumda. Geçmişteki varsıl ve rahat görünen kadının da mutsuz olduğunu söyleyerek en azından rahatlamaya çalışıyor.

Sergiden ayrılırken İzmir’de kolay kolay görmediğim Laventen kadınların da sergiyi izlemeye geldiğini gördüm. Nerden biliyorsun Levanten olduklarını derseniz,  yukarıda bahsettiğim insanların, giyim kuşamı, tavırları, tarzı bunu çok kolay anlatıyor derim.

Domates ektim, yazı biçtim

Yukarıda gördüğünüz bu mevsimde henüz fide haline gelmiş, doğal olarak bir tane bile domates vermemiş olan fideyi satın almadım, kendim ürettim. 

Olay şöyle başladı: Her tatile gitmeden önce olduğu gibi, buzdolabını tamtakır haline getirmeye çalışsak da, mide tamtakır olamayacağı için, biraz domates, salatalık -yani hıyar,- patlıcan gibi sebzeler almıştık, ve kalanlar geldiğimizde mortu çekmişti. Özenerek aldığımız mis gibi kokan domates gitmiş, yerine çürümüş ezik küflü bi domates, hıyar,  gelmiş. Dolapta onlarla öyle karşılaşınca üzülmedim değil. Bunlardan artık hiç bi şey olmaz, olamazdı. Çöpe atmaya nedense içim elvermedi. Hepsini topladığım gibi terasa çıktım ve boş bir saksı ayarlayıp, her şey bir liralıkcılardan aldığım, üç liralık tırmık ile toprağın otlarını çıkarttım. Ki topraktan yabani ot temizlemesini çok severim. Hergün saksılarda yabani ot bitmiş mi, bitse de şunları ayıklasam derim. Özellikle de koskocaman olan kaktüs saksılarındaki, yabani otlar ilgi alanıma girer. Kaktüslerin otlarını temizlerken, sinsi dikenli bi kaktüs var, onun dikenleri sinsice parmaklarıma batar. Ve o zaman da parmaklarımdan dikenleri çıkarmaya koyulurum. O sinsi dikenin, sinsice acı vermesinden mutlu olurum belki de. O sinsi dikeni parmağımdan çıkardığım zaman da canımın acısından kurtulduğum için, mutlu olurum.

Domatesin başına neler geldiğini anlatırken hain kaktüs bu sefer de sinsi dikenlerini yukarıdaki paragrafa batırdı. Bu satırdan sonra o dikenleri çıkarıp sadede geleceğim. Aşağıda.

Bir kaba koyduğum domates, hıyar ve patlıcanı, tırmıkla makul bi şekilde toprağı eşerek ektim. Uzaktan bakıldığında bu saksılar neden boş bırakılmış, en azından insan kedi tırnağı falan eker diye bi his uyandırıyordu. 

Arada yeşil otlar çıkıyordu fakat onları mecburen temizlemiyordum. Çünkü onlar ot değil, doğal olarak çıkan çimdi. O çimleri Viki kedisi midesi için yiyordu. O arada saksıda başka yeşillikler de çıkmaya başladı. Bir gün onlara dikkatle baktığımda, domateslerin çıkmaya başladığını anladım. Sevindim. Henüz mevsim yazdı ve çok sıcaktı. Su en sevdiğimiz, çok sevdiğimizdi. Fakat bir kaç gün sonra müthiş bi yağmur yağdı. Bu yağmur değildi aslında. Dolu, ama nasıl bi dolu? Hayatımda böyle bi dolu görmediğimi söylesem. Ev yüzlerce taramalı tüfekle mermileniyor gibiydi. Artık gidiyoruz, evdeki camlar kırılacak falan diye düşünmeye başladım. Önce çok korkmuştum. Fakat dolu çok ilerleyince ve tehlike çok büyüyünce, korkunun yerini boşluk ve hiçlik duygusu almıştı. Battı balık going gibi bi durum. Neyse yirmi dakika ya da yarım saat sonra dindi. Tabii o arada salona nereden girdiğini anlamadığım sular oluk oluk girmeye başlamıştı. Tabii havuz halini almış terastan girmişti. Oturma odası da pirinç tarlası gibi olmuştu. Ben ve Nesli evde çarşaf, plaj havlusu, ne varsa suyu çekmek için çıkarttık ve suyu leğenlere doldurduk. Belki de o sulardan kurtulmaya çalışmak korkumu azaltmış, kendimi düşünmekten vazgeçmeme sebep olmuştu. Salondaki ve oturma odasındaki parkeler kısmen kalkmıştı. O andan itibaren bizim için bir, bir buçuk ay sürecek ve sonradan hepsini boğup üzerine beton dökmek  istediğim çakal ustalarla uğraşma anı da başlamış olmuştu.

Terasın cephesini yeni mantolama, sıva, boya yaptırmıştık ve mermi gibi olan dolulardan duvar çentik çentik açılmıştı.

O arada duvardaki hasara bakarken fark etmiştim ki, bütün çiçeklerimiz delik deşik olmuştu. Ne yaprak kalmıştı, ne bi şey. Minik domates fideleri olduğu gibi gitmişti haliyle. Hergün akşamüstleri severek suladığım çiçeklerin heba olmasına, canlarının acımasına üzülmüştüm.

Bizim çakallarla uğraşırken çiçekleri her zaman olduğu gibi akşamüzeri sulamaya devam ettim. Eylül sonunda fark ettim ki, domates yine içten içe toparlanmış ve fide vermeye başladı. Bu kez sevindiysem de, zamanının geç olacağını düşünüp, onları ekmekte hata ettiğimi düşündüm. Havalar geçen hafta soğuyunca içeri aldım, güneş çıkınca yeniden dışarı çıkarıp fotosentezleştirdim. Şimdi yine dışarıda, arada kuşlar gelip yapraklarını yiyor. İçimden kuşlara yapraklarını didikledikleri için kızsam da, bari onlara faydası olsun, kursakları dolsun diyorum. Nesli, olsun kışın içeri alır, sera domatesi yaparız ve yaprakları çok güzel kokuyor diyor. Onları üşütmemeye hasta etmemeye karar verdim.  

Edebiyat karın doyurmaz, çay içirtir. İç, iç, iç... Gece uykun açılsın. Artık yeşil çay içirtsin edebiyat diyorum.  

Dün kırmızı çay ve NatHamsın'ın Açlık'ı beraber yedim, içtim. Sevdim mi? Evet onca yoksunluğunu, kendisiyle dalga geçerek anlatmasını sevdim. Ağlak, acıklı değil. Ne olursa olsun, ağlaklardan hoşlanmam. Gerçi sanırım ilk otuz beş sayfadayım; daha sonra nasıl gider bilemiyorum. Ama Nathamsın Bey her şeyi ince ince anlatarak içime öküz oturttu. Sağa döndüm, omuzundan baktım, vitrine gittim. Offf yaaa, offff. Ama haklayacağım bu romanı. Eğer şimdiye kadar yazdıklarımı içinize öküz oturmadan okuduysanız size teprik koyarım. :) Sanırım bütün bunlar NatHamsın amcanın sayesinde oldu. Hızlı hızlı yazan ben gitti, böyle vır vır vır kafa ütüleyici biri geldi. 

Dün ayrıca kargo vasıtasıyla sahip olduğumuz bu karton kolileri atmak yerine, kışın hep yaptığım üzere, çöp poşetleri ile kalın bantla bantlayıp, kaplayarak arka bahçedeki kedilere ev yaptım. Malum havalar soğuyacak. Fakat yarın yağmur yağacakmış. Hava şimdiden kapadı bile. Bu deyyus kediler girsinler de ıslanmasınlar.

Kedi demişken, gazetenin birinde bi hayvan psikologuna rastladım. Kediler ve köpeklerin psikolojik durumunu anlatıyordu. Kediler doğası gereği yalnız yaşadıklarından kendi alemine çekilirlermiş.Lütfen onlara nankör kedi sıfatını layık görmeyin. O yüzden bir yerde, iki kedi durmadan kavga edermiş. Burası benim, defol git lan diye. Bizim arka bahçedeki kediler bi sürü olduklarından geceleri bi şirretleşiyorlar bi şirretleşiyolar, manyak gibi bağırıyorlar. O'lum, kızım neyi paylaşamıyorsunuz, yediğiniz önünüzde yemediğiniz arkanızda diyoruz da, durumlar öyle değilmiş işte. Zaten bizim Viki kedisinden de belli. Gece olunca gider evin bi ucunda tek başına takılır, kuul kedi.

Köpeklerse doğada sürü halinde yaşadıklarından onların bu yüzden kavga etmeleri gibi bi durum yokmuş. Bi de hayvanların gözlerine direkt bakmayın, bu sana meydan okuyorum, hadi gel bakalım sıkıysa anlamındaymış. Ben bunu biliyordum. Havlayan köpek ısırmaz lafı da kısmen doğruymuş. Bak havlıyorum bu sana uyarı. Eğer dediğimi yapmazsan hiç gözünün yaşına bakmam ısırırım manasında. Son olarak sokak köpeklerinin başını sevmeyin. Bu senin üzerinde hakimiyet kuruyorum, anlamında olabileceği için köpek bunu tehlike olarak sezebilir ve size beklenmedik bi şekilde hamlayabilirlermiş.

Benden söylemesi.

Şindilik bu kaa olsun mu sevgili dünlük? 

Not: Bu ne yahu? Şimdi de deli gibi yağmur yağıyor. Allahım sen koru.

İyi baryamlar

(İşte Baryam! bu çıkartma gibi ikiyüzlü. Bu minicik kuzular, önce bacaklarımızı kırın, kesin bizi diye yumak yumak oturup, sevimli sevimli bakarak kesilmeyi beklerken bayramınızı kutlamıyor.)

Size iyi bayramlar demeyi ben de çok isterdim. Ama diyemiyorum. Sakın bende bi sorun olduğunu düşünmeyin. Bu bayram ters abicim. Tersolaştırmışlar, amacından sapmış gitmiş, deepfreze konuk olup, "baryam" haline gelmiş.

Hadi hadi, hepimiz Osmanlı Bankasıyız ve birbirimizi kandırmanın hiç alemi yok cancağızım. Biliyoruz ki, bu bayram, yüzde doksan kişi kurbanı et yemek amaçlı kesiyor. Deepfrezemiz dolu olsun, gavurma pilav yapalım, ehe he hehhheeee... Ertesi günlerde de sınırsız ve sinirsiz et yiyelim. Komşuya iki kaburga versek n'oluverir ki? Verirken boynunu bük, masum ermiş ifadesi takın ve kurban kestiydik de, “bıyrın NebaaT Ablağ.”

NebaaT Ablana verdiğin kaburgalarla sevap işlemeyeceksin, sadece hayatında her zaman yaptığın gibi -mış gibi yapacaksın. NebaaT Abla yüzüne “Allah kabul etsin” deyip, arkandan, “kurbanmış pöfff, yemezler canım, yemezler” diyecek. Sen de bunu biliyorsun ama n'apacaksın ki durum böyleyken böyle işte.

Biraz önce ekşi sözlüğe baktım da, bir takım kurban kesiciler ekşiye kürtajı savunan insanın kurbana karşı olması diye bi entry girmişler. İnsana kıyıyormuşsun da, koyuna ne demeye kıymıyormuşsun. He yavrum, he... İkisi de aynıydı! Kürtajı insana değil cenine uyguluyorsun. O da hangi şartla neden yapılır düşünebiliyor musun? Bundan daha önce de bahsetmiştim. Hiç bir kadın genelde içindeki canlıyı sonlandırmak istemez. Ama yaptırmak zorunda olduğu haller vardır. Lütfen saksını çalıştır. Erken yaşta olabilir, çocuğun hastalık riski vardır, tecavüz sonucu olmuş olabilir, zamanının mümkünü yoktur. Hiç bir kadın görmedim ki, kürtaj olduktan sonra “baryam” yapsın. Çocuk dünyaya geldiğinde bir sıfır değil, yüz sıfır yenik başlayacaktır.

Biliyoruz, bu dünyada insanların dişlerinin arasından metafor olarak da, gerçek manada da etler sarkıyor. İnsanlar birbirini yiyip duruyor. Kesiyorsun bari kitapta belirtildiği üzere, bunu gerçekten insanlara yardım amacıyla yap. Hayvana eziyet etmeden, olabildiğince zararsız bir şekilde yap. (Artık günümüzde hayvancılık fabrikalarda yapıldığından, hayvanlar fazlasıyla işkence görerek yetişiyor, kesiliyor. Erkek civcivlerin diri diri çuvallara doldurulup, gömüldüğünü de biliyoruz. 

O hayvanlar da, insan vücudunda etkiye tepki olarak belki de doğaya zulümden insanların vücuduna çok zararlı oluyor.)

Müslümanı da, ateisti de...

Bi bakıyorsun dine inanmayan bile kurban kesmiş. Bu ne şimdi biraderciğim deyince “eh he he kurban Allaha, et çengele, -günümüzde Uğur Derin Dondurucuya-

Yapmayın etmeyin. Ne gazeteleri, ne televizyonları açabiliyorum. Otoyollarda kurbanın peşinde ellerinde bıçakla, satırla  koşturanlar, bacaklarını kıranlar, elektrikle öldürenler, daha neler, neler? Boğaz kıpkırmızı kana bulanıyor.

Bütün dinlerin ritüellerini bilmiyorum ama hıristiyanlık ve müslümanlıkta kurban olduğunu biliyorum. Noel zamanı delice kesilen hindiler, çoktandır Türkiye'de kesilir oldu. Yılbaşı sofrası hindisiz olmaz. Vah vah vahhhh. Çok üzüldüm çok üzüldüm, hindi alamadınız diye. Yemezseniz arka nahinezdeki yağlar eksilir. Gidin bi de ağaç kökleyin, evinizin camının kenarına koyun, biz de “ayyy ne sösyiti, ne sösyiti” diyelim de, siz de bütün toplumsal gelenekleri yapmanın derin huzuruyla, ikiyüzlü topluma entegre olun.

Olun, olun!

vardı...

Yeryüzü ve gökyüzü

Bi de arasındakiler

vardı

Yol 

Sahil
vardı

Yol varırken

Martılar deniz üstünde sohbete varmışlardı,

Deniz kıyısında bir kayanın üstünde

Adamın biri

Denizin dibine doğru

Karamsarlığa 
varıyordu

Balıkçı balıktan, paraya varıyordu

Sahilde yürüyen kadın şişmanlıktan

Zayıflığa

Araba

Ev 
vardı

Yaşlılar çoktan gençliklerinden varmıştı

Gençler çocukluklarından

Çocuklar nerden varmışlardı?

Hava 

Deniz
vardı

Zeytin, mandalina, üzüm satan vardı

Huzurevi 

Huzur 
var mıydı?

Yol kenarındaki evlerde

Gündüz

belki vardı

Gece karanlıktı

Ruhlar karanlığa
 vardı

Sokak köpekleri yapayalnızlığa

Sarhoşlar kafanın dibine
 vardı

Aynı evde yaşayan ayrı

Eşsiz eşler

Vardı

Ayrı evde yaşayan

sevgililer

vardı

Fahişeler, pezevenkler

Vardı

Ezikler

Ezilenler, ezenler
 vardı

Yol

Yaşam

vardı

Karanlık vardı

Kediler, köpekler öldürülüyordu, gizemli resmi adamlarca

Sokakta, tenhada

Bir adamı dövenler vardı

Bir kadına, bir çocuğa bağıranlar

Vardı

Gündüz

Gece

Vardı

Hayat 
Bir pozitif

Bir negatif 
vardı

Hayat 
Önce

İşletme

Sonra muhasebe

Vardı

bilançoda

Kar zarar

Vardı

Ama

Hayat

Hayattı

Karı, zararı

Yoktu

Sadece

Varıyordu...

Suzan Defter ve diğerleri

Ekim ayı inanılmaz bi soğukla başladı. Bu kadarını beklemiyorduk doğrusu. 

Her sene kış mevsiminde yaptığım, yazın hasretle özlediğim uzun yürüyüşlere dün başlasak da, bugünkü soğuk "otur yerine de, Ayfer Tunç'un, Suzan Defter'i oku dedi. Okudum ve aynı gün bitirdim.

Ayfer Tunç bu kitabı farklı bi teknikle yazmış. İlk başladığınızda matbaada dizim hatası yapılmış bir kitap hissi olduğunu düşündürüyor. Meraklı ben, kitabın ana fikri ne diye internetten şöyle bi baktığımda bu tip yorumları okuduğumdan şaşırmadım.

Ayfer Tunç'un romanlarındaki kahramanlar sıradan görünen insanların sıradışı hikayeleri. Yani bu kadar hızlı bitirmemin sebebi edebi yönü kuvvetli olması birinci nedense, ikinci neden hayattaki karşılığı. Yooo sakın yanlış anlamayın, bu romanda ya da herhangi bi romanında kendimden izler bulmadım, (Çok komik olur) gerçek hayattaki yeri çok fazla olduğundan bende derin izler bırakıyor. Hüzün yapcam diye kasmayan, gerçeği gerçek olarak anlattığından garip bir hüzün ve keder basıyor. Ağlama hissi yok. Sanıldığı gibi ağlama hissi ağır gerçeklerde değil, hafif melodramlarda oluşur. Belki ağlamak istersin de ağlayamazsın, bi şeyleri bahane etmek isteyip ağlamak ister gibi, eski yeşilçam filmlerini izleyip ağlamak gibi bi durum oluşur.

Gerçek acıtır, insana boşluk, hiçlik, keder yükler. Onun tadı farklıdır. Eğer çok ağır gelirse Cnbc-e den bi komedi dizisi açarak ondan kurtulmak istersin.

Hah hah şu anda Amerikalı dizi oyuncuları çok deli deli bağırıp duruyorlar. Aynı Almanlar gibi vurgulamaları, kafamı kaldırıp da hangi dizi olduğuna bile bakmadım. Ama bu garip his hangi komedi dizisini izlersen izle senin yakanı bırakmaz. Bırakmasın da. Gerçek hayat, günlük hayatın rutin işleri sayesinde belki acısından ve keskinliğinden kurtuluyor. Evdeki eksik peynir, yumurta, ekmek ya da evin badana yapılması gerektiği bize bu acıların derinliğinin unutulmasında yardımcı oluyor. Sakın bunları sıkıcı bir rutin olarak görmeyin.

Ayfer Tunç'dan önce Sabahattin Ali'nin Yeni Dünya öykü kitabını okudum. Yakın geçmişten toplumsal öyküleri okuduğumda, savaştan yeni çıkmış ülkede yine en ezilenlerin halk olduğunu inanılmaz bir fakirlik, yoksunluk ve tabii olmayan adaleti okuyunca bazı zamanlarda migrenim tutuyor, ilaç falan kar etmiyor her zaman olduğu gibi. O yüzden Sabahattin Ali okumaya devam etmemeye karar veriyorum.

Bir sonraki okumam Paul Auster'in Sunset Parkı olacak. Yarın başlarım sanırım. Bu yaz biz Gezi Parkı'nı okuduk ve Gezi Parkı gözümüzü açtı sağolsun. Kiminin üç beş ağaç diye küçülttüğü, yok olan ormanlar, canlı türleri, gri asfalta, betona, otoparklara kurban veriliyor.

Geçen kütüphaneye gittiğimde James Joyse amcanın Ulyses gördüm. Ehhh pek zor bi kitap olduğu herkes tarafından söylense de okuyanlar, methede methede bitiremiyor. Önsözünü okuduğumda çevirmen, bu işi yapmak ne büyük çılgınlık biraderim falan mealinden yazı yazmış. Offf dedim, şimdi zamanı değil. Kafamı toplamam lazım. Zira malum geçtiğimiz günlerde biraz dağılmıştı. Toparlıyorum, bakalım. Herşey ikiye ayrılır tezinden yola çıkarak Ulyses okuyanlar ve okumayanlar diye de ikiye ayrılır düşündüm. 

Benim off pofff, ödevmiş gibi serzenişlerime bakmayın siz. Trt Türk camiye dönmeden önce, Perihan Mağden Dublin'e gidip "Kentler ve Gölgeler" programında James Joyse amcayı tanıtmıştı. James amcanın odası tek kişilik bir karyola büyüklüğündeydi ve o Ulysess orada yazmış. Masa yok derseniz, yaratmış, -o yaratmıyacak da, biz mi yaratacaz- almış bir valizi karyolanın üstüne yazı masası olarak kullanmış. Mesele kafa, akıl fikir meselesi. Yoksa illa Ikeaya gideyim de demonte güzel bi masa alayım diye kafaya takmamış. Ne eti olduğu belli olmayan top köfteleri kantin gibi ruhsuz yerde tıkınayım falan da dememiş :) 

İşte bu kaaaa bugünlük, sevgili dünlük.... 

Günlerin getirdiği

Uzun zaman alacağını bildiğim bir tadilat işine girdik. Tadilat zorunluluktan doğdu. 17 Ağustosta İzmir’de gerçekleşen kısmi sel, dolu, fırtına sonucunda evde bir takım hasarlar oluştu ve onları yaptırdık.

Ustalardan bıktım usandım. Anlaşması, gelmeleri, işi yapmaları insanı bıktırıyor da bıktırıyor.

Artık şikayet etmek istemiyorum. Neyse ki bitti işler artık. Şuraya mola falan yazmaya da elim varmadı.

Bu usta işiyle anladım ki; Türkiye’de okumuş okumamış; usta, avukat, muhasebeci v.b mesleklerden insanlar senin işten anlamadığını anladığın anda, yaptığı işin hiç kimse tarafından yapılamayacağına ve seni kancasına taktığı anda oynamaya başlıyor. Yalanda sınır tanımıyorlar.

Bütün bu işler olurken arada canım okumak istedi ama bu uzun bir kitap olmadı yani roman gibi. Ben de Behçet Çelik öykü kitapları okumaya başladım. Çok beğendim. Sade bir üslup ve anlattığı öykü ne olursa olsun, insanın o anda işi de olsa yarım bırakmak istemiyor. Eee yani şu bitse de öyle kalksam havasına sokuyor. Bu da başarı tabii. Zaten "Diken Ucu" öykü kitabıyla Sait Faik Öykü ödülü almış.

Bunun dışında Eylül geldi de gidiyor bile. Bu yaz nasıl geçti anlamadım. Günler kısaldı. Güneş farklı yerden batıyor artık. Günlerle işim var benim. Çok günlerle uğraşıyorsun diye düşünebilirsiniz, günler insanı hem eksiltiyor, hem de bir şeyler kazandırıyor. Siz ne kadar da monoton bir önceki günden farkı olmayan bir gün daha geçti deseniz de... İşte öyle olmuyor o. Öyle olsaydı eskiden nasıldım, neler düşünürmüşüm, davranırmışım şimdiki bana baksana der miydiniz? Ne zaman oluyor bütün bu değişim? Zart diye ömür geçiyor gibi gelse de, zurt diye düşünceler de bu monoton günlerde değişiyor.

Şimdi Tuncel Kurtiz’in sesi geliyor tv den. Yok mezarlığa kabul etmemeler, yok koministmiş, yok ateistmiş.

Gidin işinize, gidin bir insan olmayı öğrenin. Öğrenebilirseniz. Belki zart diye ömrünüz geçerken, zurt diye adam da olursunuz. Ah benim iyimser yanım. Bu iyimserlik de bir geyik, gök kubbeden bize kalan.

Şimdi Sabahattin Ali okumaya başladım. Yine bir öykü kitabı. Çorba gibi yazdım değil mi? N’olursa olsun. Yazmam lazım. Uzun zaman yazmayınca insan kasıyor sanki, ne yazacam diye. Yazılmamış bir şey kalmış mı bu dünyada? Hayır kalmamış, bütün her şey yazılmış. Bütün duygular. Ama senin üslubun nasıl, bu değil mi önemli olan. Ahh tabii bir de o güzel aklın ve kalbin.

İşte Hayatım!

Size hikayemi anlatacağım. Lütfen bir sigara yakın, sigara içmiyorsanız kahvenizi ya da çayınızı elinize alın. Arkanıza sıkıca yaslanın. Çünkü bu hikayeyi herkese anlatmıyorum. Öyle insanlar var burada; sen sormadan hikayesini anlatmaya başlayan ve o anlattı diye, sen de anlatmak zorundaymışsın gibi: “eeee sen?” “Banane yaaa! Anlatmasaydın. Ben mi anlat dedim. Anlatmak zorunda mıyım?"

"Ben burada bütün gün susup oturuyorum. Nasıl geldim buralara diye. Belki beni hatırlayanınız vardır. Geçtiğimiz günlerde ana haber bültenine çıktım. Hani Manisa’daki genç kadın evlenmek istemediği sevgilisini dizinden vurdu, diye. Vurdum. Bugün olsa gene vururum. Ben buralara nasıl geldim? Artık kafam o kadar karışık ki! Ama bir yerden toparlamak gerekiyor değil mi?

İyi o halde ben size önce ismimi söyleyeyim. İsmim Fazile. Hıhh ne isim ama! Bu çağda bu isim. Babam 'isminle övün, sana anamın ismini koydum' derdi. Sanki çok güzelmiş gibi. Herkesin ismi Hülya, Begüm, Beyhan, Nalân, Sema iken benim ismim böyle… Bu isim bile bizim kırsal kökenli olduğumuzu haykırıyor gibi gelirdi, taaa ilkokul yıllarında. Ben o grubun içindeydim. Yoksul, şehrin kenar semtlerinde oturan grubun. Bizim isimlerimiz de böyle olurdu işte. Rabia, Adile, Fatma v.s. Babam sıkardı beni. Hem de ne sıkmak? Kapıdan burnumu çıkartmazdı. Anam da biran önce kısmeti çıksa da postalasak diye bakardı. İlkokulu bitirdikten sonra evde ev işi yapmak, küçük kardeşlerime bakmaktan başka hayatım yoktu.

Manisa: Manisa, hızla sanayi şehri olmaya başladığı yıllardı. Evden kurtuluşumun tek yolu bir fabrikaya girmekti. O zamanlar kolaydı fabrikaya girmek. Şimdiki bir yüz bir ters takla atıp, amuda kalkmak da gerekmiyordu. Bizim mahallede bi Asuman vardı. Deli Asuman. Önce o girdi işe. Bize geldi, önce anneme anlattı. Nasıl para kazandığını anlattı. İşi de zor değilmiş. Annemin gözleri parladı. Kardeşlerim de büyümüştü artık. Zaten bütün gün sokakta toz toprağın içindeydiler. Benim bi şey yaptığım yoktu onlara. Babamın da aklına yattı. Evden bi boğaz hem eksilecek hem de para gelecek.

Girdim işe. İş hakikaten de zor değildi. Eve de servis götürüp getiriyordu. Her şey o zaman oldu işte. Çalışmaya başlamamın üzerinden altı ay geçmişti. Ben otobüse yetişene kadar, koltuklar kapılıyordu. Bir baktım bana özel yer ayrılmaya başlandı. Şöförün tam arka koltuğunda. Teşekkür edip, oturuyordum. Önce dikiz aynasından beni hep dikizledi, alçak. Bir süre sonra ben de boş kalmadım. Aslında beğendiğim biri değildi, öyle ayı gibi bi şeydi. Ama insan kendisine sürekli ilgi gösterilince ve başka da biri olmayınca “koyunun olmadığı yerde keçiye abdurrahman çelebi” diyor. O da öyle oldu. Sonra yanındaki hostes koltuğunu ayırmaya başladı. Derken laflamaya başladık. Yalnızdı. Annesiyle yaşıyormuş. İşte klâsik hikaye, evlendik. Evlenmez olaydım. Nafile işte. Bu ayı olmasa, başka ayı olacaktı. Öyle kibar beyler bizim mahalleye uğramaz. Neyi bekleyeceksin ki?

Yine çalıştım. Kaynanam da kaynanaydı haaa. Çocuğum doğdu. O baktı. Taaa ki kaynanam hastalanana kadar. O hastalandığında çocuklar da büyümüştü. Okula gidiyorlardı. Kaynanama bakmaktan başka işim yoktu. Canım sıkılıyordu. Benim ayı da iyice içkiye düşmüştü. Bilirsiniz işte, izbe pavyonlarda, turşusu çıkmış ya da yeni düşmüş körpe kızlarla paraları yiyordu. O kadar yalnızdım ki…

Çocuklar zorla toplama bir bilgisayar aldırttılar babalarına. İnternete giriyorlardı. Ben de onlardan öğrendim. Geceleri ayı yokken, çocuklar uyurken ben de başladım internete girmeye. Oooo neler yoktu ki. Ne yazsan çıkıyordu. Benim de yalnızlık başıma vurmuş. Bir gece yarı merak yarı gırgır olsun diye, erkek arkadaş yazdım. Arkadaşlık sitesi çıktı karşıma.

İşte Hasan’ı oradan tanıdım. Önce cam ekranın ardından konuştuk. Sonra buluşmak istedi. Be aslında pek istedim mi? Evet ben de istedim, itiraf ediyorum. Yaptığımın yanlış olduğunu bile bile gittim. O da Manisa’da oturuyordu. Karısından ayrılmış. Sadece “pisliğin tekiydi” diyordu da başka bir şey demiyordu. Niye pislikti? Doğrusu hiç öğrenmek istemedim. Sonra bana sürekli ayrıl o adamdan ayrıl. Sen daha iyi insanlara layıksın diyordu. Daha iyi… Yani.. Bana evlenme teklif ediyordu. Çok da yakışıklıydı. Hani benim ayının yanında. Bakımlıydı, yol yordam biliyordu. Lokantalara gidiyorduk. Ben bunların hiçbirini yaşamamıştım ki…

Ayrıldım. Boşanma davasını açtıktan üç ay sonra ayrıldım. Çocukları ayıya bıraktım mecburen. Nereye götürecektim ki? Kendim Kadın sığınma evine gittim.Yine de  mutluydum. Hasan vardı, mücadele edecektik birlikte! Hasan’la buluştum. Hasan yan çizmeye başladı. Niye ayrıldın dedi bana.  Bunu kabul etmedim, edemedim, benim bildiğim Hasan bana bunu yapmazdı. Etki altında kalmış olabilirdi, korkuyor olabilirdi.
Hasan’ı aradım tekrar. Seninle son kez konuşalım. Sadece konuşmak. İkna ettim. Geldi.

Ondan önce bir silah edindim. Neden, bilmiyorum. İçgüdüsel miydi? Hasan'a güya hâlâ inanıyordum. Neyse! Zor değil silah bulmak. Çok kolay hatta. Sormayın bana. Onu da uzun uzun anlatmayayım. Kadınlardan korkacaksınız. Seven ve aldatılan kadından korkacaksınız. Uzun uzun intikam planları yapar. Yaptım da…

Kebapçı da konuşmaya başladık. Baktım aynı. Hiç umurunda değil. Çocuklarımın hayatı altüst oldu, benimki öyle. Umurunda değil. Banane diyor, benim her dediğimi yapacak mısın, diyor.

Gözüm karardı. Çektim çıkartım tabancayı. Masanın altından sıktım bacağına. Dizine geldi.

İşte hayatım. Öyle bir program vardı, değil mi? Benimki afili değil. Böylesi işte. Şimdi Manisa hapishanesindeyim. Az yatarsın diyorlar. Bakalım. Çıkınca, çıkınca ne mi yaparım? Girerim bi pavyona 35 yaşındayım daha. Hikayemi anlatırım. İşte… böyle başladı, derim. Kimi zaman da başka türlü anlatırım. Burada düşünürüm…

Martı ve Balıkçı

Balıkçı Varbet'i nasıl bilirsiniz? Adam ölmüş gibi sordum ama öyle sorduğuma bakmayın siz. Aslında kırk yıllık hikaye. Ama adı üstünde hikaye. Gel gör ki, Sait Faik yazdıysa tabii ki yaşamıştır Varbet, yaşamaz mı? Hoş hâlâ da yaşıyor ya.

Topal martısı vardı hani. Hah işte o, hatırladınız değil mi? Sait Faik denince Topal Martı hikayesi hatırlanmaz mı hiç? Suskun balıkçı Varbet. Sait Faik'e denizde korktuğu belki de panik atak geçirdiği için, posta koyan balıkçı. Topal martıyla dostluk kuran, konuşan, öldüğünde siyah kurdela takan, ağlayan, insan Varbet.

Bakın yazı için Topal Martı hikayesini yeniden açtım, açtım da şu paragrafı şuraya bi yazayım dedim.

Balık sükûndan hoşlanır. Kendisi gibi ağzı var dili yok insandan haz eder.
Benim yine başım dönüyor. Bir daha mı balığa çıkmak? Bu ne kocaman, sağır, derin ses, denizin sesi. İnsan bu küçük sandalın içinde ne ufak. Ah kara. Orada sesler, insanlar, gürültü var. Ağaçlar var. Rüzgârlar var. Ayağının altında kaskatı topraktan açıklara bakmak tatlı şey. Ama bu kocaman bir ağzın nefes alışına benzeyen sağır sesleri denizin ortasında, bir sandalın içinde, bir topal martı yan gözle sizi dikizlerken dinlemek insana bir korku, bir ürperme veriyor. Ah bir dönsek! Karaya bir ayağımı bassam kurbanlar keseceğim. Kurban mı? Kurban ne korkunç, ne barbar şey Allahım! Nasıl da hayvanları çoluk çocuğun, kadınların, kızların önünde boğazlarlar. Ne iptidai âdet!

Nereden geldi aklıma bu Topal Martı durup dururken. Durduk yerde olur mu hiç? Aslında ben içinde başka bi kuş olan yazı yazmayı düşünüyordum. İnsanların bi kağıdı sevimli kılmak için allayıp pullayıp kondurduğu kuş. Neyse yazarım, belki yarın, belki yarından da yakın... (Milli Piyango) Milli Kumar için kuşu avlamışlar, sevimli kılmak için reklam yapıyorlar, kuş vasıtasıyla... insankuşları avlıyorlar!

Dün gece oturmuş haberleri izliyorum. Rize'de balığa çıkan bi tekne, baya yüklü dönmüş seferden. Yirmi ton hamsi. Hamsi falan iyi de, motor bozulmuş, sanırım ağlar motora takılmış ve sonucunda yan yatmış. Bütün tutulan hamsiler, tekrardan denizde.

Balıkçıların aramadığı yer kalmamış ekmek teknelerini kurtarmak için. Burası Türkiye, beklemek bizim işimiz abiler. Yardım bir sene sonra gelir.

Nasıl sinirler gerilmiş, tutulan hamsilerin gittiğine mi yanarsın, teknenin yan yatmış olmasına mı, yoksa yorgun argın uykusuz gelmeyen yardım ekiplerini beklemeye mi?

Martılar gelmiş ama, hava soğuk, sonuçta herkes ekmek derdinde.

Balıkçılar bi görmüş ki bi martı kanat çırpıp duruyor denizin üstünde. Onun da kanatları misinaya takılmış.

Mübarek misina da İskender'in düğümü gibi düğümlemiş herkesin kolunu kanadını o gece.

Sonra o sinir bozukluğu içinde olan balıkçılardan biri, hava soğuk falan diye aldırmadan, girmiş denize beline kadar, martıyı kurtarıyor.

İnsansın sen balıkçı, insan.

Bi de ne diyor biliyor musunuz “ ne olacak ki, onun da canı var, o da yaşasın.” Dedim ki bu martılarla balıkçıların arkadaşlığı, arkadaşlıktan geçmiş dostluğa varmış. Ee ortak kaderleri deniz. Denizin halini onlardan başka kim bilir ki? Fırtınası, yağmuru, karında... birbirlerine yarenlik ediyorlar.

Sait Faik boşuna adada yaşamamış, boşuna kendisine balıkçıları arkadaş etmemiş. Hakikatlı insanlarmış.

Var mı Allah aşkına böyle insanlar hâlâ dedim. Var, arkadaş var.

O zaman umudumuz da var insandan yana.

Ya kamu kurumundan yana?

Onu karıştırmasaydım keşke şimdi!

Neyse oldu bi kere!

Kış / 2013

Marmaris Turunç

Sabahleyin, otobüs garajındaki çay salonunda çay içerken, uykulu uykulu karşıdaki dükkanın “mucize kuyumcusu” olduğunu gördüm. İsmi çok hoşuma gitti.  Gelgelelim, otobüs garajında kuyumcunun ne işi olur ki diye düşünmedim değil. Yerli film tadında bir aşk hikayesi ile alyans alanlar için mi açılmış, yoksa memlekete giderken nakde sıkışıp, mevcut altın bileziği v.s bozdurup, acil paraya çevirenler için mi? Yoksa cep telefonundan piyasayı takip eden biri parasını altına mı yatırır? Neyse dükkanın ismi hoşuma gitti. Sanki roman ismi gibi.

Ben bunları düşünür bir yandan da çayımızı içerken otobüsün kalkış saati gelmişti bile. Nesli bileti aldıktan sonra otobüs iki katlı galiba demişti. Hadi yaaa, diye şaşırdım ama sonra aklımdan uçup gitmiş. Meğer otobüs kalkış saatine göre otobüs planı 2+1 miş. En sevdiğim yer olan şöförün koltuğunun arka yanı da olunca değmeyin keyfimize.

Meğer tatilin çok güzel geçeceği otobüsün rahat servis olmasından belliymiş.

Yol Aydın’a kadar otoyol, Aydın’dan sonra da biraz,  bereketli araziler, düz ovalar ve sıkıcı kavak ağaçlarıyla devam etti. Yol yol yol. En sevdiğim şey.  Evet otoyol biraz sıksa da, yine de güzeldi yol. Hele ki Muğla il sınırları içine girince. İşte şurada kovboy kayalıkları. Doğanın yarattığı peri bacamsı güzel oluşumlar.

Sonra Gökova. Bayılırım buraya. İsmini her kim yakıştırmışsa çok uygun yakıştırmış. Resmen gök ovaya inmiş. Virajlı yoldan manzara izleyerek indikten sonra artık eski yolda kalmış meşhur ağaçlıklı yol. Kilometrelerce uzanıyor.

Bu bölge için artık sadece iki renk hakim. Mavi ve yeşil. Tabii mavinin ve yeşilin binlerce tonu olduğunu söylememe bilmem gerek var mı?

Nerdeyse  bir nefeste geliyoruz Marmaris’e.  Marmaris’in garajı bile orman içinde. Otobüsten inince mis gibi yeşilliğin kokularını içine çekiyorsunuz. Yok böyle bir şey!

Biz Turunç’a gideceğiz. Gittik. Turunç Marmaris’e yarım saat uzaklıkta. Ve yolu çok güzel. Kıvrıla kıvrıla dağlara çıkıyoruz. Ama ne dağlara çıkmak. İnsana uçaktaymış hissi uyandırıyor. Böyle güzel manzara, doğa gördüğümde ağzımın genişliyor farkında olmadan. J  Ağustos böceklerinin sesleri var ve falan ve filan…

Birden her şeyden uzaklaşıyorum. Ne gündem aklımda ne de sinir stress. Rezervasyon yaptırdığımız oteli buluyoruz.

Aha! Bu internette daha büyük görünmüyor muydu? Evet aslına bakarsanız büyük ama çam ormanı içindeymiş gibi görünüyordu. Evet, arkasında çamlar var, ama böyle değildi. Emlak fotoğrafçılığı denen şey burada da devreye girmiş.

Odamız da aynen emlak fotoğrafçılığı sayesinde daha farklı görünüyordu.  Eksik bir şeyler var anlatabiliyor muyum? Çok kötü de değil, ancak netteki gibi de değil.

Bunu kafaya takacak değiliz. Hemen yerleşip kendimizi otelin önündeki denize atıyoruz. Deniz nefis. Cam gibi. Isısı da öyle. Çeşme Altınkum’dan sonra ise resmen kaplıca suyu gibi geldi desem yeridir. Bu sene Çeşme Altınkum’da denize girdiğimde hiç abartısız kulaklarıma bıçaklar saplanmıştı. Ayaklarımın altı buzzzzz gibi olmuştu. Çıktığımda dudaklarım beyazlamıştı. Neyse Çeşme’yi şimdi aradan çıkarıyorum müsaadenizle.

Gece yemeğimizi otelde yedikten sonra yürüyüşe çıktık.

Sahili çok güzel, uzun. Yalnız en uçta genelde İtalyan turistlere hitab eden bir otel sahile güvenlik koymuş, her geçene “pardon otelde mi kalıyorsunuz?” sorusu soruyor. Ne demek ya, bunlar denizi otele dahil ettikleri yetmiyormuş gibi bir de sahili de parselleme hakkını, yaklaşık bin tl verdikleri bir görevli sayesinde,  millete yasak etmeye çalışıyorlar. “sahilde yürümek yasak mı?” diye soruya soruyla cevap verdim. Tabii ki “gulp, hayır” diye cevap verdi. Adama gıcık olmuyorum, o da sonuçta verilen emir yerine getirmek zorunda. İş bulmuş ve onu yapıyor. İşte hep böyle oluyor, bunu yapan sahipleri olacak heriflere bir şey diyemiyoruz da, iki kuruş için bu işi yapana çemkirip duruyoruz.

İkinci güne gelelim mi? ilk geceden bir tekne gezisi ayarlamıştık ama saat sabah 10.da kalktığından ve biz de yol yorgunu yerimizi  yadırgadığımızdan, hemen uyuyamadık falan erken uyandığımız halde yorgun ve isteksizlik mazeretiyle gitmedik.

Kumlubük’e gitmeye karar verdik.

Yolda giderken hep kıvrımlı dağların tepesine çıkıyorsunuz. İlk indiğinizde Kumlubük size biraz hayal kırıklığına uğratır gibi oluyorsa da, plaja girdiğinizde, sanki 70 lerde ya da 80 lerin ilk yarısındaymış hissini duyuyorsunuz. Deniz inanılmaz temiz. Yudum yudum içmek istiyor insan. Plaj çok tenha. Arkada kafeterya vardı ama günümüzde olduğu gibi hemen şemsiye parası diye kimse anında tebelleş olmadı. Hatta hiç gelmedi. Yiyip içmek sizin paşa gönnlünüze kalmış.

Dağlara dönüp yüzmeye başladığınızda hani biraz once 70ler 80 ler plajı demiştim ya, yok yanılmışım. Kendinizi zaman tüneline girmiş antik dönemde bir kadın gibi hissediyorsunuz. Of of offff, ne güzeldi.

Yavaş yavaş tur tekneleri geldi. Evah bunlar car car kafa şişirecek derken, gelenlerin çoğunun turist olduğunu gördük. Evet Türk insanı gibi değiller, kafa şişirmiyorlar, çocuklarını bizim son dönemde yetiştirilen şımarık her şeye ağlayan zırlayan çocukları gibi yetiştirmiyorlar. O yüzden bu kalabalık bizi bozmadı. Zaten yarım saat sonra gidiyorlardı. Benim gibi insanları çaktırmadan izlemekten hoşlanan bir insan için bayağı, iyi geldiğini söyleyebilirim.

Gece tekne işini ayarladık nihayet. Bu daha önceki gün ayarladığımzdan daha büyüktü ve rotası daha batıya doğruydu. Önceki gün Marmaris içine doğru rotayı çeviriyordu. Her şeyde hayır varmış.

Tekneye yerleştik. Ohhh yaşasın çoğu turistti. Neden turist turist diyorum. Adamlar rahat ve kasmıyor. İnsanlara karşı saygılı davranıyor. Çocukları şımarık değil.

Ama keçinin istemediği ot burnunda bitermiş hesabı, masada yanımıza çok aşırı sevimsiz bir “günaydın” demeden yanımıza oturan bir kadın ve üç kızı geldi. Kendimizi zaten denize ve manzaraya çevirip oturduk. Sonra da yukarıya çıkıp yukardan manzara izledik.

Aman Allahım nasıl yanmışım, gece dışarı çıktığımda iki büklüm yürümeye başladım. Hemen eczaneye koştuk ve bir bepanthol. Canımsın bepanthol, yüzde elli acımı geçirdin. Nesli de evden gelirken bir ağrı kesici almış onu da içince iyice kendime geldim.

Artık Viki’yi özlemeye daha doğrusu endişelenmeye başladım. Modern olmak böyle bir şey herhalde habire endişe, endişe. Neyse habire Viki’nin başına şu gelmişse, bu gelmişse diye hiç olmayacak şeyleri yazıyorum. Ohooo ne senaryolar.

Artık tatil sıkmaya mı başladı ne? Bir de otel odasına sıkışmak beni boğuyor. Sürekli mobil olmak daha hoşuma gidiyor. Artık demir almak zamanı gelmiş yavaştan. Hemen o zaman hızlı tarafından valiz toplanıyor ve yola çıkılıyor. Yol yine inanılmaz güzeldi.

Eve koşarak çıktık nerdeyse, evet Viki de biraz korkmuş, sıkılmış, kapıyı açar açmaz, kafasını uzatıp çok kibar bir şekilde mırnav mırnavvv dedi. Evet bizimki miyavlamıyor. Sonra sevdirme ve nazlanma fasılları.

Evimmmm seni de çok özlemişiz.

Tatil çok güzeldi. Beynimde beni yoran her şey sanki hiç yaşanmamış gibiydi. Mikroydu fakat etkisi makro oldu.

Sanırım tek özleyeceğim şey bu sıcaklarda o güzel deniz ve orman fotoğraflarına bakıp, yüzmek olacak.