Hey Taksi!

Yok, öyle ahkam kesme niyetinde falan değilim fakat ülkelerin sosyal ve ekonomik durumlarının taksi renkleriyle ilintili olduğunu düşündüm. Seksenler dönemi Türkiye'nin durumunu hatırlasınıza, taksi renkleri sarı değildi. Bu The Özal'la birlikte ortaya çıktı. Genel olarak sevindik mi, evet sevindik. Çünkü ondan öncesi dönemde taksilerde taksimetre olmadığından epey bi kargaşalık vardı ve pazarlığa tabiydi. İstanbul'da taksiye binmek bırrrr hırrrrlarla bitiyordu. 
Evet taksimetre çok iyi bi yönetem ama sarı taksi de neydi? Amerika Newyork'ta sarı taksiyi bile turizm elemanı yapıp, bunu pazarlıyorlar. 
Üstelik bizim gibi Amerikan etkisindeki ülkelerde taksilerini sarıya döndü.

İşte İstanbul nüfusunu ölçmenin bir diğer yolu da sarı taksilerinin çokluğu. Durmadan artan benzin zammına rağmen, deli gibi taksi var İstanbul'da. Güççük Amerika'yız ya, bankadan para çek harca paraları.

Bu da bizim turistik bi şehirden taksi. Her markadan araba mevcut. Ne bileyim hem düzenli hem düzensiz. Biliyorsunuz turistik yerlerdeki taksi şöförlerinin genelde üçkağıtçı olduğunu. Bir keresinde Bodrum'da Torba'ya gitmek isteyen bi turisti İzmir Torbalı'ya götürmüş. Bu yurtdışında da olmuyor mu? Oluyor. İnsan her yerde insan değil!

Yukarıdaki de Hindistan'dan bir taksi. Hindistan'ın kendine has bir ülke olduğunu ve insan emeğinin pek de değerli olmadığını gösteriyor. Bu her ne kadar motorlu bi taşıtsa da, adamların bisiklet gibi çekçeklerle insanlara sürücülük yaptığı taksiler de var.

Yukarıdaki Küba'dan.  Eski model Amerikan arabaları, sanayide üretilmiş hand made yaratıcı arabalar. Sanayi de, kapitalizm de yok. Yeni yeni diye kudurmuyorlar adamlar. Hayatı olduğu gibi en basite indirgeyerek, herkesin mal varlığının eşit olduğu bi şekilde mutlu mesut yaşıyorlar. Tüket tüket tüketttttt diye bağıran bi sistem yok. Taksi bize bunu söylüyor. 

Fransa'dan bir taksi. Ne rengi, ne şekli Amerika'yla alakası yok. Kendine has tarzını korumuş.

Bu da İngiltere taksisi. Evet herşeyi Amerika'ya bağlayan tiplerden olmak istemiyorum ama taksilerin ülkelerin karakterleriyle yakından ilgisi olduğuna inanıyorum.

Umarım anlatabilmişimdir!

Geçen hafta olanlar

Bizim apartmanın sıva ve boya işleri destan haline geldi. 1.5 ay önce saçımı hem kestirip, hem de kısa bulduğum için söylene söylene eve geldiğimizde, patt diye bu sıva işleri çıkmıştı. Hala da tamamlanmış değil. Bölüm 2 apartman sıva ve boyası bayramdan sonra arka cepheyle devam edecek. Brezilya dizisi kıvamında! 
1 gün sonra Gezi olayları başladı. Ve her şeyin ne önemsiz olduğunu bir kez daha bir kez daha anladım, kafama dank etti. Sanki bilmiyormuşum gibi.
Neticede kişisel işlerden dolayı çarşı pazar dışında evden dışarı adımımızı atamadık. İşler bitmeye yüz tutar gibi olunca, yukarıda fotoğrafını gördüğünüz Gazeteci Çocuk her zaman gittiğimiz sinemaya gelince, "eee napak, gidek bari?" dedik. Böyle "eee gidek midek" dememizin sebebi, filmin konusunun gerilim macera olmasından kaynaklanıyordu. Bu günlerde bizim ruh haline göre izlenecek en son film, ama olsun. 
Allahım ne filmdi o öyle? Gerçek bir olaydan esinlenerek senaryosu yazılmış, gerçek bir yeraltı ve macera film. Kötüydü kötüüüü. Hayır o anlamda değil. Oyunculuk, çekimler, yönetmen iyiydi de, filmin konusu kötüydü.Bazı sahneler midemiz alt üst oldu. Karnım aç olduğu halde yiyecek hal falan kalmadı. Özellikle timsahların iç organlarının çıkarıldığı sahneler. 

Sinemaya gitmişken, orada fotoğraf da çektik. Ortam kırsal olduğundan ağaçlar, otlar falan var ve mis gibi kokuyor. Şu yukarıda gördüğünüz ot da, edeb otu. Annem ben çocukken göstermişti bu otu bana. Çocukluğumun üzerinden bin yıllar geçmiş olmasa da, o zamanlar ortasında siyah bir karaltı vardı. Annem "bak bu edeb otu, eskiden bu siyahlık daha büyüktü ve şimdi gittikçe küçüldü. İşte insanlar da ar, namus da bu kadar kaldı. Gün gelecek bu da kaybolacak" demişti. Geçen gün görüp de otta siyahlığın da kaybolduğunu görünce hiç şaşırmadım. İnsanlar öyle bir ahlaksız hale gelmiş ki, akı kara, karayı ak gösteriyor. İnsanları en kolay vurdukları yerden, dinden imandan bahsedip, her türlü zalimliği yapıyorlar. Sinir minir kalmadı artık. 

Neyse... Bu da böyle bi foto işte. Komik mi? Evet komik. Fotoşopsuz falan. Kağıt gibi bi yüz ve öne gelmiş çay ve gözlük. Sanki çay ya da gözlük reklamı yaparmış gibi.

Bu da yukarıdaki fotonun çekildiği Urla'da gittiğimiz plaj kafe. Bu sene daha güzelleşmiş bence. 

Hastasıyım, hastasıyım. Ayfer Tunç'un romanlarının hastasıyım. Bir Deliler Evinin YALAN YANLIŞ Anlatılan Kısa Tarihi. Kısa tarihi dediğine bakmayın siz. 450 sayfa mı ne? Romanda 40 ya da daha fazla karakter var. Sonuna doğru hepsi de birbiriyle çakışıyor. Dahası elinizden bırakamıyorsunuz. Bu kadının beyni sıkı çalışıyor hakikaten de. Hani akşam üstü havanın hem karanlık hem de aydınlık gibi olduğu o yanıltıcı zaman var ya, o zaman da "gözüküyor yahu kelimeler oku, oku" dedim ve gözüm de iki gün arpacık çıkacak gibi ağrıdı. Neyse bugün geçti Bu da sana ders olsun mu? Olsun, olsun...

Urla'nın manzarası. Az da olsa sörf yapanlar var.

Alman milli içeceğini içmemek olur mu? Asla. Hangi çılgın karışırmış, aklına pardon akılsızlığına şaşarım. SANA NE LANNNN!

Burası da Urla içinde güzel bir manav. Her ne kadar manavların fotosunu çekmeyi sevsem de, asıl ilgi alanım pazarlardır.

Şimdilik bu kadar. Bugünlerde pek bi yazasım yok. Neyi yazacam ki? Yazacak şey kaldı mı? Ha? Belki öykü falan yazarım diyorum. Mizah türünden. Çünkü yazarken önce kendimi eğlendiriyorum. Ve bu da bana çok iyi geloorrr efenim :)

Bakkalım

Bu fotoğrafları üç sene önce çekmiştim. İşte çocukluğumuzda yaşadığımız içinde "yok" diye bir şeyin olmadığı bakkallardan. Ne yazık ki, küreselleşmeyle birlikte yok olup gittiler. Yerlerine kör kuyu misali, dipsiz market arabalarına sahip devasa marketler yer aldı. Ne kadar alırsanız alın, sanki hiç bir şey almamış gibi hissettiğiniz, sizi diğer müşterilerle alım rekabetine zorlayan, çalışanlarının iki kuruş alıp, yoğun mesailer yaptırılan, hafta sonunuzu kırsal bir alanda ya da sinema gibi yerlere gitmek yerine, market gezmelerinin çıktığı 90'lar ortası ve sonrası.
Kampanyalarla ve bonuslarla sürekli tükettiren, ay sonu geldiğinde kredi kartı ekstralarının destan yazdığı hesap ekstreleri.
İşte durum bu, bugünlerde hatırladığımız bakkalları ve küçük esnafı destekleyelim. AVM lere gitmeyelim. Gerçi ben kendi hesabıma uzun zamandır gitmiyordum, gitsem de öylesine yürüyüp, sinir olarak çıkıyordum.
Bu konu hakkında daha fazla yazmak isterdim.
Evde badana boya var. İşim çok, yorgunum...

Murathan Mungan, Sait Faik, Orhan Veli, yaz,

Ev darmadağınık. Hala sıva işleri bitmedi. Dün ön cepheye mantolama yaptırdık. Bu saat olmuş (4) ancak geldiler de mantolamanın üzerine sıvaya başlayacaklar. Diğer balkon ve arka cephe, apartman içi badanasıyla birlikte en az 15 gün sürer. Biz şu evin dağınıklığından bir kurtulsak. Neyse biter biter diyeyim de, kendi kendimi sinir etmeyeyim.

Dur daha sinirlenmem lazımmış. Sinirim ancak yazarak dağılabiliyor. İnsan bu dağınık evde bi şey yapamıyor. Ben de kitap okuyorum bölük pörçük.

Murathan Mungan'ın “Stüdyo Kayıtlarını” okuyorum. Bunu Nesli seçip almıştı, beğenmedi, ben beğenerek okuyorum.

Murathan Mungan'ın ne kadar ciddi ne kadar çalışkan ve edebi yönü kuvvetli olduğunu biliyordum da burada daha iyi anladım.

Üstelik o kadar çok yönlü ki. Onun gibi gerçek edebiyatçıların yanında, şimdi türedi edebiyatçılar çıkıyor ya “böyle edebiyatçıları görüp de, cesaretlerine hayran kalmamak mümkün değil.” diye düşünüyorum.

Bu kitapta kendi düşüncelerini, edebiyat hakkında, yaşadıklarını, yazım tarzını, edebi titizliğini hakkında çok lezzetli anlatmış. Bir de onun ses tonunu ve konuşma tarzını bilince sanki konuşuyormuş gibi hissediyorum.

Bu böyle oluyor işte. Çağdaşın olan yazarı televizyon, radyo gibi yerlerde gördüğün, en azından, o anlamda bir tanışıklığın olduğu için, yazarların bu tür kitapları, benim için konuşma, sohbet kitapları oluyor.

Mesela bu konuda en çok ses tonunu ve konuşma biçimini merak ettiğim Sait Faik'tir.

Ama o gerçekten de konuşma daha doğrusu sohbet havasında yazdığı için hayıflanmıyorsun gene de.

Hele yaz mevsiminde konusu Ada'da geçen öyküleri, burnuma deniz kokusunu, martıların çığlıklarını, çam ağaçlarının gölgesini, Rum kızlarının kıkırdaşmalarını velhasıl rüya gibi bir Ada hayatını, gözlerimin önüne seriyor.

Murathan Mungan diyor ki; “an dediğin nedir ki azizim; düşündüğün, hatırladığın zamanlar ve o zamanlara düşünerek gittiğinde, o an hiç bitmez. Uzayın boşluğunda sıkışmış kalmış ve sen yine gidiyorsun işte.

O yüzden eski dönemleri hatırlamak, kayıp zamanlar değil, her zaman kazanılmış ve zihnin unutmadığı sürece sende yaşayacak zamanlardır. Zaten zihnin unutursa, bugünü de unutur.

Offf çok fena konulara daldım. İç karartıcı. Zihnin tükenmesi falan. Ne ki kaçınılmaz gerçek.

Çık, çık, çık bu sulardan.

Yaz mevsimi, sabah saatleri...

Murathan Mungan'da çok severmiş. Doğrusu ben çok sevdiğimi söyleyemeyeceğim. Fazla sayılmasa da uykucuyum. Nesli yaz sabahlarını seviyor ama. Çok erken kalkıyor ve denizi seyrediyor. Ben karacıyım, denizle işim yok. Evet, izlemeyi seviyorum ama... ama işte o kadar. Buna neden ayaklarımın buz gibi olması olabilir mi? Yazın bile demir gibi. O yüzden belki de denize girmeyi hiç sevmiyorum.

Bütün bunları neden yazdım. Gündemden kurtulmak için. Biraz da günlük gibi olsun diye. Artık karar verdim, günlük etiketi de açtım. Kimi günler yazmayı düşünüyorum.

Şimdi de aklıma Sait Abi'min arkadaşı Orhan Abi'min şiiri geldi.

Hadi birlikte okuyalım, tam da bugünler için yazmış sanki.

BEDAVA

Bedava yaşıyoruz, bedava;

Hava bedava, bulut bedava;

Dere tepe bedava;

Yağmur çamur bedava;

Otomobillerin dışı,

Sinemaların kapısı,

Camekanlar bedava;

Peynir ekmek değil ama

Acı su bedava;

Kelle fiyatına hürriyet,

Esirlik bedava;

Bedava yaşıyoruz, bedava.

İşte böylesi yazarlar, zamansız. Kendi zamanlarında kaybolup gitmiyorlar. Tam aksine zaman geçtikçe demleniyorlar, hiç unutulmuyorlar. Onlar da uzayın boşluğunda bir yerdeler belki. Biz tekrar tekrar hatırlayınca “haa evet yaa, biz de bir zamanlar insanlarının değeri olmayan bir ülkede yaşadık ve öldük. Memleket çok güzeldi, ama acayip giden bi şeyler vardı. Baksana bana; belediye çukuruna düştüm de, öldüm. Şimdi de oluyormuş öyle vakıalar. Hala hiç değişmemiş” diye sunturlu bir küfür sallıyorlar mıdır, ne dersiniz?

Stockholm Sendromu

Bazı insanlar öğrenilmiş, geliştirilmiş ya da içgüdüsel hareketlerle insanlara karşı sürekli snop, ukala, ben bilirim, küstah ya da belki ağır ol molla desinler mantığıyla tepeden bakıyor. Hatta zaman zaman hakaret ediyor. İtip kakıyor. Adama bakıyorsun hiç bir özelliği yok.

Bunun sonucunda bu adamın ya da kadının bu hareketlerine muhatap olan insanlar doğal olarak sinir oluyor. Eğer bu hareketleri onlara yapan kişi, ortak arkadaşları ise birbirlerine şikayet edip, şöyle yaptı, böyle yaptı, şunu söyledi bunu söyledi diyerek en azından konuşarak rahatlamaya çalışıyorlar.

Eğer bu hakaretleri yapan,  ne bileyim zenginse, mühim bi koltukta oturan zarzavatsa zaten egosu tavan yapmış.  Aslında bu tarz insanların içlerinin insani ve kültürel olarak boş olduğundan böyle yaptıklarını düşünüyorum.

Gözlemlerime göre bu kişinin hakaretlerine muhatap olmuş bir kişi,bununla biraz sohbet edip,  biraz espri, sohbeti biraz koyulatınca, şikayetçi anında değişip

AAAAAA VAR YAAAA, ASLINDA TANISANIZ ÖZDE ÇOK İYİ İNSAN! ONA DA HAK VERİN, BAŞINDA O KADAR İŞ VAR Kİİİİ!

Diyerek ona karşı gizliden bir hayranlık beslediğini, kendisini aşağılık kompleksine soktuğuna, aynı kişiyle konuşarak bu aşağılık kompleksinden onunla konuşarak ya da dost olduğunu sanarak kurtulmaya çalışıyor. Tabii buna makam sahibi ya da zenginle konuşmanın dayanılmaz gücü, kof bir özgüvene evriliyor.

Bir diğer düşüncemse, “BAKKKK VAR YAAA, HERKESE KÖTÜ DAVRANIYOR, UKALALIK YAPIYOR, İNSAN SEÇİYOR AMA BENDE NİHAYET O SEÇİLMİŞ İNSANLARIN ARASINDAYIM, DEĞERLİYİM” diyor.

Son günlerde başbakana kızgın olan, toplantıya giden ve toplantıdan çıkan çoğu kişide de bu özellikleri gördük.

Herkesi haşlayan, hakaret eden adam ona iki espri bir pohpohlama yapınca “ohhhh adamın vidaları gevşedi.”

Neydi bunun adı Stockholm Sendromu, di mi?

Biz Tükenmişlik Sendromundayız. Meryem sayesinde öğrendik. Meğer tükenmişiz de bilmiyormuşuz, diş sıka sıka.

Patlarsam yanarsın!

Ne çektin be sen geri zekalı komşum inadından!

Karşı apartmanda sıva boya işleri olunca bizim apartmana da sıçradı. Bu böyle oluyor. Senelerdir kötü kötü, sıvası eskimiş, badanası dökülmüş oturuyorlar, “hadi yapalım yahu, hadi yapalım” desen de bir türlü kıpırdamıyorlar. Götlekler güzelliği görünce ancak öyle özeniyorlar. Ya da kıskanıyor bizim neyimiz eksik? Bknz: komşu kıskanması.

Sonuçta karşımızdaki apartman güzelleşmeye başladı. Apartmanın en üst katında oturan adam çatının tamiratı ya da yeniden yapımı için, apartman sakinlerinden (na-sakin)  para toplamak isteyince, “biz karışmayız, kendin yaptır” demişler. Bu baştan normal çatı yaptırmayı düşünürken, -aldığımız duyumlara göre- çatıya imar izinsiz falan, baya bir çatı dairesi (odamsı bi şey) kondurdu. Tam bizim karşımıza. Nasıl sinir oldum, o kadar olur. Denizi büyük bölümüyle kapattı. İşin kötüsü buraya taşındığımızdan beri, çiçek sularken falan güneşin batışını izlemek hayatımın rutini olmuştu. Güneşin batışını olduğu gibi izlemek, kıyıdan köşeden değil, ful ekran hayatının rutini olması çok güzel bi şey. Kısa bir anda kızıl top ufuk çizgisinin altında kayboluveriyordu. Şimdi o da gitti mi?

Neyse evde sesimi hiç çıkarmadım. Biliyorum ki, o da acayip sinir oldu ve vıdı vıdı yapıp, daha da sinirleri germeyeyim dedim.

BEN YAPTIM OLDU ZİHNİYETİ

Evet başımızdaki, başbakan ve emir erleri “ben yaptım oldu höööö kime ne lan?” kafasında olduklarından ve Türkiye'de onlarca yıl yaşayıp tecrübe ettiğim için, “offff hırrrr, gırrrr” ruh hali içindeydim. Artık bunun geri dönüşü yok, sinir de olsan da alışmaya çalış, falan diye kendime empoze ediyordum.

Meğer karşıdaki geri zekalının çatısını yapan usta "bu yasak kardeşim, imar izni olmadan yıkılır, gel şunu uygun bir şekilde, çatı şeklinde yapalım falan” dese de hem inatçı hem gerzek, inat etmiş, yaptırmış. Gerzek sokakta bağırdı “benim param var lan, yaptırırım!” diye. Bu bağırışlar aynı apartmandaki avukatla tartışması sırasında olmuş.

Zira avukat bunu şikayet etmiş. Gerzek şikayetten sonra, hala çatını üstünü ziftli malzemeler mutfak tüpüyle ısıtarak yapıştırttı. Bütün gün forrr forrrr seslerini dinledik iyi mi? Sanki dedim bu herif de gezi parkındaki ağaçları sökmek isteyen zihniyetle aynı. Başından kıçına kadar zihniyet aynı. Aynı cehalet, aynı nobranlık ve küstahlık.

İki gün sonra o yapışan ziftli malzemeler şırrrrrakkk şırrakkkk diye yapan ustalar tarafından söküldü.

Ulan dedim, inat edeceğine git bi araştır soruştur, oluyor mu olmuyor mu, yasası var bilmem ne. Meğerse gerzek herifin belediyede tanıdığı varmış, ona güvenmiş.

On milyar yapım için gitti. Şimdi yıkım için kaç para gidiyor bilmiyorum. Tekrardan çatı hizasına imara uygun çatı yaptıracakmış.

Millette hesapta “cık cık cık, yazık adam on milyarı verdi getttiii getttiii” ayağı çekiyorlar. Ne çektin be sen geri zekalı ve inatçı komşum. Ne çektin inadından?

Neymiş, akılsız inat bünyeye ve cebe zararmış.

Sıra, Van Erciş'te! Doymadınız mıı?

Bugün biraz korku, biraz Zorba

Bugün güzel bi poyraz var. Nasıl hoşuma gidiyor. Yaz mevsiminin başlaması da hoşuma gidiyor ama o hain sıcaklar aklıma gelince korkuyorum. Sıcaktan korkar oldum, bayılıp bayılıp uyaya kalmalardan. Sürekli su isteği.

Korku deyince psikeartın korku konulu sayısını okuyorum. Korkmak hem iyi, hem kötü. İnsanı koruyan bir durum. Korkağım diye kendinizi suçlamayın.

Eee en kutsal korku da, ölüm korkusu. Sanırım çocukluk çağının güzelliğinden biri de, belli bir yaşa kadar ölüm nedir bilmeyip, duysan da bi türlü algılayamama durumu. Algıladığın an zıçmaya başlıyorsun. Ama bazen de ölmek istiyorsun be Vereniko. Ne bileyim hayatta ölmek istiyorum diye kendi kendine trip atmamış insan var mıdır? Bence yoktur. Trip atmayanlar sahiden gerçekleştiriyor. Epikürüs “ben varsam ölüm yok, ölüm varsa ben yokum korkmayın be kardeşlerim” demiş. İyi demiş. Yani şimdi bunu yazıyorum diye ölüm korkusu dört bir yanımı kuşatmış değil, sadece okuduklarımdan aklımda kaldı da ondan yazıyorum. Yaşamını normal olarak sürdüren her insan gibi ölümün çok uzak bir gelecekte olacağını düşünüyor insan evladı. Bu da bir savunma biçimi.

Sabah sabah dışarı çıkmıştım. Sabah dışarı çıkmak güzel oluyor. Sanki taze ekmeğin kokusunu çekerek yemek gibi. Her yer sessiz, dükkanlar yeni açılıyor, insanlar yeni ayılıyor. Henüz hırtlaşmamış bir ruh halinde oluyorlar. Böyle kaygısız İsmail gibi.

Bir apartmanın sıvasını yapmak için iskele kuruyorlardı. Dedim ya, sabahın erken saatleri diye. İşçiler o demir boruları lego gibi kurarken, nasıl bam güm yerlere atıyorlar, hiççç sabahmış, sessizmiş, uyuyan, hasta, çocuk olurmuş. Yok yok umrunda değil işte.

Alt kattan bir kadın çıktı saç baş dağınık. Belli ki yataktan zıplamış. Kadın işçilere açtı ağzını yumdu gözünü. Yok, edeblice “bana bak kardeşim, burda uyuyoruz ne düşüncesizsiniz, biraz yavaş olsanıza” falan yüksek sesli bağırma değildi. Küfürleri nasıl sıraladı, isim ve soyadıyla. Baya baya iyi yedirdi bunlara. İşçiler nasıl sustular, normalde düşünürsün değil mi, kadına bağıracaklar. Yookkk, tam tersine kuzu gibi oldular. O demirleri yere pamuk gibi koydular namussuzlar. Şu ömrümde anladım ki erkekler saldırgan kadın görünce tırsak oluyorlar. Tam hakkını vereceksin. Nasıl kaçacaklarını şaşırıyorlar. Yani o küfürler çok galiz olsa da, kadına helal olsun dedim. Dinsizin hakkından imansız gelir.

Sait Abi'yi okuyorum geceleri. Kimbilir kaçıncı okuyuşum. Her okuyuşumda farklı bir şeyler okuyorum. Sait abimin anarşist olduğuna karar verdim. Hem de ne anarşist biliyor musunuz?: kendisini anarşist sınıfına koymayacak denli anarşist. Herşeyi reddederek hiç bir sınıfa dahil olmayan anarşist. Trt Türk de kışın Mehmet Altan onu ve onun çemberinde Burgazada'yı anlatmıştı. O zaman kapalıydı evi. Sadece insanı anlatan canım öykücüm, bir hikayesi yüzünden mahkemeye verilmiş halkı askerlikten soğutuyor diye. Hangi öyküsüydü, unuttum valla. Ne çabuk unutuyorum, sinir oluyorum. Hah hatırladım, Semaver isimli öykü kitabından bir öykü.

Burgaz'da bir ya da iki yaz kalmışlığımız var. Küçüktüm, gene unuttum. Büyüdüm gene unutuyorum. Galiba en sonunda bunuyacam ben. Ordaki fotoğraflarıma bakıyorum da, vay beee diyorum, bu sen misin? Yine psikeart dergisine gelcem. Orda diyor ki, çocukluğunuz geçmişte kalmadı. O sizi bu hale getirdi ve siz ondan asla kopmadınız. Yaa lütfen “içindeki çocuğu çıkart” muhabbeti bitsin, ne biçim bir geyik bu. Çocuk ruhluysam çocuk gibiyimdir, değilsem olgun insan. Kaldı ki çocukken bile olgun davranan çocuklar görmüşümdür. Bereket ben hep çocuk ruhluyum. Seviyorum bu huyumu.

Zorba'yı nihayet okudum. Nasıl diyecek olursanız mükemmel ötesi derim. Yazmaya yelteniyorum, nasıl yazarım, nasıl anlatırım ben bunu, deyip kendimi çekiyorum.

Ama şunu söyleyiyim ki Kazancakis sanki A.Quin görmüş de öyle yazmış. Farklı coğrafyada, farklı zamanlarda doğmuşlar birbirlerini hiç görmemişler. Daha önce filmini izlemiştim. Kitabı okuyunca, amannn nasıl bir şey bu adam nasıl böyle rol yapmış dedim. Ve hatta Zorba'nın bölümlerini Quin'in sesiyle okudum. Tabii burda onu kim seslendirdiyse mükemmel olmuş. Okurken çiz, çiz çiz.

Gittim işin magazinsel boyutuna da baktım. Aslında bu tesadüfen oldu. Vikipedia dan bakarken, Quin'in on üç çocuğu olduğunu öğrendim. Bunların bir çoğu evlilik dışı ilişkilerinden. Adamı takdir ettim. Çocuklarını doğmaması için sevgililerinin üzerinde baskı kurmamış ve onlara sahip çıkmış. Şimdi bizim ülkedeki bazı şarkıcı markıcı takımının takındığı çocukları kabul etmeme durumu karşısında bravo dedim. Adamın karakteri de fotolarına bakınca "iyi be bu abi" dedittiriyor, iyi olmasa o kadar güzel Zorba olur muydu?

Sevgili günlük, -bu yazı günlük formatında oldu galiba.- Evet, öyle oldu. İyi de oldu. Bu kadar yeter, çok çenem açıldı.

Hadi eyvallahınız.

Menemen'e gidiyoz, gittik, geldik

Metro daha doğrusu izban olduğundan beri Menemen bize artık bir vagon uzaklığında.

Yağmurdu, şuydu, buydu bi sürü şey araya girince epeydir yakın çevre gezisi yapmamıştık. Siftahı Menemen'le açmaya karar verdik.

Menemen'in benim için şöyle bir özelliği var: yol kenarında olan bütün kasabalar, şehirler gibi insanın (benim) şehrin içine girip de gezme isteği uyandırmıyor. “eee geçtik ya, eee gördük ya, bundan daha başka ne olur ki? dedittiriyor. Sanırım böyle düşünmeme neden, memleketin şehir planlamasının, tek elden çıkmış gibi klişe; ortada bir cadde, sağlı sollu üçüncü sınıf apartmanlar, altında dükkânlar ve ne kadar küçük bir şehir olsa dahi, doğru dürüst bir park yeri bulamamaktan geçiyor.

Evet böyle ama. Zamanında kim bu şehir planlamasını yaptırdı ve onay verdiyse, şehirlerin ağzının içine takır takır yapmış.

O kadar gezmeyi sevdiğim halde, farklı bir şehir göremeyeceğimi bildiğimden aynımsı şehirlere gidince gıcıklarım hop oturuyor hop kalkıyor.

Hem bu Menemen'in kıyısından daha önce defalarca geçtiğimi söylemiştim değil mi? Evet! Sepetçilerinden sepet, çömlekçilerinden de çömlek almışlığımız vardı.

Şimdi bir şehre gittim, havası temiz, insanları mutlu, amcaları teyzeleri şefkat doluydu, ahhh bu iyilik ve naiflik sayesinde kalbimde milyoz kere kelebekler kanat çırptı yazısı yazmıcam. Gerçekler beni daha çok ilgilendiriyor. Doğruya doğru, eğriye eğri istikametinde gezi yazısı olacak.

Evetttt, metro ve izban'da anlatılacak ne var ki? Metronun hızlılığı, izbanının vagondan ziyade dalgalı bi denizde gemiye binmişsin gibi his veren hülyalı süratinden başka. Neyse ki acelemiz olmadığı için rahat rahat oturduk. Ta ki Egekent, Ulukent duraklarına kadar. Bundan sonra “acaba burası mı Menemen?” diye endişelenmedim değil.

Endişelerim yersizmiş. İner inmez canım çay çekti. “Offf bir çay bahçesi olsa da girsek” derken karşımıza çay bahçesi çıktı. Güzeldi. Ama servis can sıkıcıydı benim açımdan. Çay güpgüzel değil ama güzeldi işte. Çayı soğutarak içmeyi sevdiğim için, son yudumlarını da oldukça soğuttum. Aceleci garson son yudumlarımı içerken zebellah gibi başımda dikildi mübarek. Yuhhhh çektim mi? Tabii ki!

Sonra şehrin merkezine doğru yürüdük. Hiç sevmediğim üçüncü ve dördüncü sınıf apartmanları geçtikten sonra, çok sevdiğim yuvarlak köşeli mimariye sahip, 1950'li yıllardan kalma, iki katlı bir evin önüne geldik.

Bahçesindeki sarmaşık gülleri görünce gözlerime inanamadım. Bu güller gerçek mi? He valla gerçek. O zaman hemen fotoğrafını çek.

Sonra ilerledik durduk işte. Yani, kasaba olarak pek dikkat çekici bir özelliği yok. Kopi peyst şehir mimarisine doğrusu şaşırmadım. İnsan beklentisini düşürünce, gıcıklarımın hop oturur hop kalkması gibi bir durum bahis konusu olmuyor. Bu durum karşısında kayıtsız kayıtsız bakıyorsun.

O güzel evi biraz geçince çok güzel bir camii ile karşılaştım. Böyle büyük ve eski bir cami İzmir'de dahi yok.

Sanki bana kiliseden çevrilmiş gibi geldi. Üşendiğimden, Menemen'deki Yeni Cami ne zaman yapıldı, eskiden kilise miydi falan diye, gugıl hazretlerine sormadım.

Biraz ilerde koskoca bir parkla karşılaştım. Böyle denizi olmayan kara şehir ve kasabalarında parka çok önem veriyorlar. Eee ama yani, olması gerekir tabii. Kendi bildim bileli deniz kenarında yaşadığım için böylesi bir parkı Balıkesir Akçay'a çocukken tatile gittiğimizde görmüş, bana o zamanlar çok da sevimli gelmişti. Tabii devamlı yaşasam aynı sevimlilik devam eder miydi, tartışılır.

Yürüdük yürüdük, aslında o kadar da yürümedik. Neticede iki adımlık bir yer burası. Hemen bitiveriyor. Güzel bir yufkacı görünce hiç kaçırmadık tabii. Yöresel lezzetler ilgi alanıma giriyor.

Sonra et. Öyle çok kasap dükkanı var ki. Kafamı çevire çevire geçtim. Hayır pisliğinden falan değil, tam tersi çok temiz ve has gibi duruyordu vitrindeki etler, ama ben artık vejeteryan olduğumdan bakamıyorum. Aslına bakarsanız kokusu öyle güzel geliyor ki. Bir büfe vardı mesela, şehirde gördüğünüz nallı marka döneri satan yer gibi duruyor dekorasyon itibarıyla ama et kokusu nefis geldi. Nesli “yicek misin?” dedi. Ben “hayırrr” dedim. Yiyemem artık. Trak geldi bana. Bundan önce ne kadar çok karar vermiştim et yememeye de, sözümde duramamıştım. Şimdi kendiliğinden oldu. Bi Lusi ve Viki kızının dostluğundan, hayvanlara yapılan zulümden sonra sanki insan eti yiyormuşum gibi hissediyorum.

Şu şehirlerde ve kasabalarda ve köylerde vızztttt, vızzzttt diye sivrisinek gibi geçen garabet bir motosikletler var ya, onlara evvel ezel sinir oluyorum, bir psikopat resmen üstüme sürdü, eşşoğlueşşek. Bu toplumun ruh sağlığı bozuk, şiddet dolu. Artık bunun bana yansıması küfretmek şeklinde oluyor.

Immm unuttuğum bi şey var mı diye düşünüyorum şu anda. Tamam buldum: ne gerek varsa, iki üç metrelik yerleri telle çevirerek tavşan kafesleri yapmışlar. Hayır, ne gerek var buna. Şimdi sen hayvansever mi oldun, o hayvanları oraya tıkmakla. Yoksa çocuklara tavşan mı gösteriyorsun diye çok mu çocukseversin? Yedik!

Sanıyorum izban sayesinde buranın özellikle kasap ve mandralarının bilançosu olumlu anlamda hareketlenmiştir. Ben de vejeteryansam da vegan olmadığımdan, peynir meynir gibi şeyler aldık. 

Size de tavsiye ederim, yakınlardaysanız.

Brüksel’e gurme seyahatim

Yemek yemeyi çok sevdiğim için yıllar içinde damak tadım oldukça gelişti. Bunun sonucunda gurme oldum diyebilirim.

Rahatlıkla diyebilirim.  O kadar ki  Belçika’da düzenlenen “Geleneksel Füzyon Mutfağı Toplantısından” bu sene davet aldım.

Bu daveti almam geçen aya, yani Nisan ayına rastlar. Ne hoş bir tesadüf ki, doğum günümü de AB nin kalbinde, belki bir enginarın kalbinin tadına bakarken kutlayacaktım.

Uçak bileti, otel rezervasyonu işlemlerini halletmeden önce, kendime şık ve sade bir kıyafet edindim. Ne özenilmiş gibi ne de özenilmemiş gibi…

Bakın şimdi, bu iki arada kalınmışlık durumu bana yaşlı bir kadını anımsattı birden. “Kahven nasıl ossun, Tosun teyze” deyince, “ne şekersiz, ne şekerli” demişti. Evet Tosun teyze biraz ikircikliydi, hiç birşeye tam karar veremiyordu.

Sizler bilmezsiniz füzyon mutfağı da böyledir işte…

Ne pişmiş, ne pişmemiş,  tabakta ne var, ne de yok kıvamındadır yemekler. Daha çok yemeğin ana teması “yok” tur.

Rahat bir yolculuktan sonra Brüksel’e indim. Otele yerleştim ve füzyon mutfağından otlanacağımız restorana gittim. Restoran bir gökdelenin 16. Katındaydı. Aksi gibi hava oldukça yağmurlu ve gök gürültülüydü. Üstüm başım ıslanacak diye ödüm koptu. O yüzden taksiyle gittim.

Restorana çıktığımda çok aşırı rafine bir salonla karşılaştım. Çeşitli ülkelerden füzyon mutfağı gurmeleri karşılaştık. Kendi aramızda güldük eğlendik. Püsküvet yemedik, çünkü karnımızı püsküvütle şişirmek istemiyorduk.

Restoranın ana dekorasyon  rengi beyazdı. Bembeyaz masaya oturduk. Masayı böyle beyaz yapıyorlar ki, “şık yemekler” daha çok ortaya çıksın.

Dışarıda şimşek deli gibi çakmaya başladı. O arada dünyaca ünlü şefler sunuma başladı. Allahım nasıl şık yemekler onlar öyle, üzerinize afiyet. Bir minik yiyeceğin üzerinde, büyükten küçüğe doğru minik damlacıklar vardı. Ne yediğimi anlayamadım inanın.

Çünkü çok gökgürültüsü vardı. Korkudan, içimden Allahım ne işim var benim burada, neredeyim, kimim, nereden geldim nereye gidiyorum diye sorgulamaya başladım. Baktım o arada yemekler yenmiş, nefissss bulunmuş herkes ünlü şefleri alkışlama aşamasına geçmiş. Ben de bozuntuya vermedim ve hemen alkışlamaya başladım.

Oysa karnım deli gibi açtı. Buraya gelmeden once “elleri titrek, çatal bıçağı bi sağ eline, bi sol eline attıran “when I was Italy”  demekten başka bişi bilmeyen, kuru fasulye yedi diye, gözleri oynayan, kuzu eti diye gözleri dönen, yumruğunu sıkıp sıkıp, karşısındakine ayıp işaretler yapıyor gibi duran adama hıhhh diyordum.

Neyse geçelim bu adamı. Sonra bir yemek daha geldi. Bu yemek çiğ tanelenmiş mısırların üzerine konmuş, şaraba yatırılmış patates ve domates kurusundan oluşuyordu. Çok nefisti. Mısırın (darı demiyorum çünkü insan darı derken çok aşırı çirkinleşiyor, siz de demeyin lütfen)   çiğ mısırın üzerine konması ise tamamen renk uyumu açısındandı. Unuttum, bu yemeği yemeden önce şefler, tabaklarımıza oksijen sıktı. Böylece daha yemek canlı görünüyordu.

Tatlıdan önceki son yemeğimiz, 63 derecede pişmiş yumurtaydı. Bu neden 63 derecede pişiyor? Neden 65 derecede değil? Çünkü kıvamı öyle oluyor. Çünkü tabağa düştüğü sırada yumurtanın sarısı değil, önce akı düşüyor. Bu biz gurmeler için dayanılmaz bir manzara. Sırf bu gösteri anı için bile Brüksel’e gelinir. Yumurtanın tadı mı? Nasıl anlatayım, nasıl bilmem ki? Bu konuda, şu anda Tanzimat Edebiyatının süslü betimlemelerini kullanan, en ünlü edebiyatçısı olmak isterdim.

Biz her yemeği yedikten sonra, ünlü aşçılarımızı alkışladık. Onların ise ağzı kulaklarındaydı.

Yemeğin sonuna doğru gök gürültüsü kesildi.  Ben dahil bütün gurmeler ayrılmak istemiyormuş gibi duruyorduk.

Ama ayrıldık. Dışarı çıktığımda hava açmıştı. Güneş yoktu ama en azından yağmur yağmıyordu, hele hele gök gürültüsü hiç yoktu.

Hemen oradan bir markete gittim. Battal boy patates cipsi, kola ve koca bi bitter çikolata aldım.

Elimde patates cipsi bi yandan yiyip, bi yandan etrafı süzerek şehri dolaştım.

Güzel bi gurme seyahatiydı.