Stockholm Sendromu

Bazı insanlar öğrenilmiş, geliştirilmiş ya da içgüdüsel hareketlerle insanlara karşı sürekli snop, ukala, ben bilirim, küstah ya da belki ağır ol molla desinler mantığıyla tepeden bakıyor. Hatta zaman zaman hakaret ediyor. İtip kakıyor. Adama bakıyorsun hiç bir özelliği yok.

Bunun sonucunda bu adamın ya da kadının bu hareketlerine muhatap olan insanlar doğal olarak sinir oluyor. Eğer bu hareketleri onlara yapan kişi, ortak arkadaşları ise birbirlerine şikayet edip, şöyle yaptı, böyle yaptı, şunu söyledi bunu söyledi diyerek en azından konuşarak rahatlamaya çalışıyorlar.

Eğer bu hakaretleri yapan,  ne bileyim zenginse, mühim bi koltukta oturan zarzavatsa zaten egosu tavan yapmış.  Aslında bu tarz insanların içlerinin insani ve kültürel olarak boş olduğundan böyle yaptıklarını düşünüyorum.

Gözlemlerime göre bu kişinin hakaretlerine muhatap olmuş bir kişi,bununla biraz sohbet edip,  biraz espri, sohbeti biraz koyulatınca, şikayetçi anında değişip

AAAAAA VAR YAAAA, ASLINDA TANISANIZ ÖZDE ÇOK İYİ İNSAN! ONA DA HAK VERİN, BAŞINDA O KADAR İŞ VAR Kİİİİ!

Diyerek ona karşı gizliden bir hayranlık beslediğini, kendisini aşağılık kompleksine soktuğuna, aynı kişiyle konuşarak bu aşağılık kompleksinden onunla konuşarak ya da dost olduğunu sanarak kurtulmaya çalışıyor. Tabii buna makam sahibi ya da zenginle konuşmanın dayanılmaz gücü, kof bir özgüvene evriliyor.

Bir diğer düşüncemse, “BAKKKK VAR YAAA, HERKESE KÖTÜ DAVRANIYOR, UKALALIK YAPIYOR, İNSAN SEÇİYOR AMA BENDE NİHAYET O SEÇİLMİŞ İNSANLARIN ARASINDAYIM, DEĞERLİYİM” diyor.

Son günlerde başbakana kızgın olan, toplantıya giden ve toplantıdan çıkan çoğu kişide de bu özellikleri gördük.

Herkesi haşlayan, hakaret eden adam ona iki espri bir pohpohlama yapınca “ohhhh adamın vidaları gevşedi.”

Neydi bunun adı Stockholm Sendromu, di mi?

Biz Tükenmişlik Sendromundayız. Meryem sayesinde öğrendik. Meğer tükenmişiz de bilmiyormuşuz, diş sıka sıka.

Patlarsam yanarsın!

Ne çektin be sen geri zekalı komşum inadından!

Karşı apartmanda sıva boya işleri olunca bizim apartmana da sıçradı. Bu böyle oluyor. Senelerdir kötü kötü, sıvası eskimiş, badanası dökülmüş oturuyorlar, “hadi yapalım yahu, hadi yapalım” desen de bir türlü kıpırdamıyorlar. Götlekler güzelliği görünce ancak öyle özeniyorlar. Ya da kıskanıyor bizim neyimiz eksik? Bknz: komşu kıskanması.

Sonuçta karşımızdaki apartman güzelleşmeye başladı. Apartmanın en üst katında oturan adam çatının tamiratı ya da yeniden yapımı için, apartman sakinlerinden (na-sakin)  para toplamak isteyince, “biz karışmayız, kendin yaptır” demişler. Bu baştan normal çatı yaptırmayı düşünürken, -aldığımız duyumlara göre- çatıya imar izinsiz falan, baya bir çatı dairesi (odamsı bi şey) kondurdu. Tam bizim karşımıza. Nasıl sinir oldum, o kadar olur. Denizi büyük bölümüyle kapattı. İşin kötüsü buraya taşındığımızdan beri, çiçek sularken falan güneşin batışını izlemek hayatımın rutini olmuştu. Güneşin batışını olduğu gibi izlemek, kıyıdan köşeden değil, ful ekran hayatının rutini olması çok güzel bi şey. Kısa bir anda kızıl top ufuk çizgisinin altında kayboluveriyordu. Şimdi o da gitti mi?

Neyse evde sesimi hiç çıkarmadım. Biliyorum ki, o da acayip sinir oldu ve vıdı vıdı yapıp, daha da sinirleri germeyeyim dedim.

BEN YAPTIM OLDU ZİHNİYETİ

Evet başımızdaki, başbakan ve emir erleri “ben yaptım oldu höööö kime ne lan?” kafasında olduklarından ve Türkiye'de onlarca yıl yaşayıp tecrübe ettiğim için, “offff hırrrr, gırrrr” ruh hali içindeydim. Artık bunun geri dönüşü yok, sinir de olsan da alışmaya çalış, falan diye kendime empoze ediyordum.

Meğer karşıdaki geri zekalının çatısını yapan usta "bu yasak kardeşim, imar izni olmadan yıkılır, gel şunu uygun bir şekilde, çatı şeklinde yapalım falan” dese de hem inatçı hem gerzek, inat etmiş, yaptırmış. Gerzek sokakta bağırdı “benim param var lan, yaptırırım!” diye. Bu bağırışlar aynı apartmandaki avukatla tartışması sırasında olmuş.

Zira avukat bunu şikayet etmiş. Gerzek şikayetten sonra, hala çatını üstünü ziftli malzemeler mutfak tüpüyle ısıtarak yapıştırttı. Bütün gün forrr forrrr seslerini dinledik iyi mi? Sanki dedim bu herif de gezi parkındaki ağaçları sökmek isteyen zihniyetle aynı. Başından kıçına kadar zihniyet aynı. Aynı cehalet, aynı nobranlık ve küstahlık.

İki gün sonra o yapışan ziftli malzemeler şırrrrrakkk şırrakkkk diye yapan ustalar tarafından söküldü.

Ulan dedim, inat edeceğine git bi araştır soruştur, oluyor mu olmuyor mu, yasası var bilmem ne. Meğerse gerzek herifin belediyede tanıdığı varmış, ona güvenmiş.

On milyar yapım için gitti. Şimdi yıkım için kaç para gidiyor bilmiyorum. Tekrardan çatı hizasına imara uygun çatı yaptıracakmış.

Millette hesapta “cık cık cık, yazık adam on milyarı verdi getttiii getttiii” ayağı çekiyorlar. Ne çektin be sen geri zekalı ve inatçı komşum. Ne çektin inadından?

Neymiş, akılsız inat bünyeye ve cebe zararmış.

Sıra, Van Erciş'te! Doymadınız mıı?

Bugün biraz korku, biraz Zorba

Bugün güzel bi poyraz var. Nasıl hoşuma gidiyor. Yaz mevsiminin başlaması da hoşuma gidiyor ama o hain sıcaklar aklıma gelince korkuyorum. Sıcaktan korkar oldum, bayılıp bayılıp uyaya kalmalardan. Sürekli su isteği.

Korku deyince psikeartın korku konulu sayısını okuyorum. Korkmak hem iyi, hem kötü. İnsanı koruyan bir durum. Korkağım diye kendinizi suçlamayın.

Eee en kutsal korku da, ölüm korkusu. Sanırım çocukluk çağının güzelliğinden biri de, belli bir yaşa kadar ölüm nedir bilmeyip, duysan da bi türlü algılayamama durumu. Algıladığın an zıçmaya başlıyorsun. Ama bazen de ölmek istiyorsun be Vereniko. Ne bileyim hayatta ölmek istiyorum diye kendi kendine trip atmamış insan var mıdır? Bence yoktur. Trip atmayanlar sahiden gerçekleştiriyor. Epikürüs “ben varsam ölüm yok, ölüm varsa ben yokum korkmayın be kardeşlerim” demiş. İyi demiş. Yani şimdi bunu yazıyorum diye ölüm korkusu dört bir yanımı kuşatmış değil, sadece okuduklarımdan aklımda kaldı da ondan yazıyorum. Yaşamını normal olarak sürdüren her insan gibi ölümün çok uzak bir gelecekte olacağını düşünüyor insan evladı. Bu da bir savunma biçimi.

Sabah sabah dışarı çıkmıştım. Sabah dışarı çıkmak güzel oluyor. Sanki taze ekmeğin kokusunu çekerek yemek gibi. Her yer sessiz, dükkanlar yeni açılıyor, insanlar yeni ayılıyor. Henüz hırtlaşmamış bir ruh halinde oluyorlar. Böyle kaygısız İsmail gibi.

Bir apartmanın sıvasını yapmak için iskele kuruyorlardı. Dedim ya, sabahın erken saatleri diye. İşçiler o demir boruları lego gibi kurarken, nasıl bam güm yerlere atıyorlar, hiççç sabahmış, sessizmiş, uyuyan, hasta, çocuk olurmuş. Yok yok umrunda değil işte.

Alt kattan bir kadın çıktı saç baş dağınık. Belli ki yataktan zıplamış. Kadın işçilere açtı ağzını yumdu gözünü. Yok, edeblice “bana bak kardeşim, burda uyuyoruz ne düşüncesizsiniz, biraz yavaş olsanıza” falan yüksek sesli bağırma değildi. Küfürleri nasıl sıraladı, isim ve soyadıyla. Baya baya iyi yedirdi bunlara. İşçiler nasıl sustular, normalde düşünürsün değil mi, kadına bağıracaklar. Yookkk, tam tersine kuzu gibi oldular. O demirleri yere pamuk gibi koydular namussuzlar. Şu ömrümde anladım ki erkekler saldırgan kadın görünce tırsak oluyorlar. Tam hakkını vereceksin. Nasıl kaçacaklarını şaşırıyorlar. Yani o küfürler çok galiz olsa da, kadına helal olsun dedim. Dinsizin hakkından imansız gelir.

Sait Abi'yi okuyorum geceleri. Kimbilir kaçıncı okuyuşum. Her okuyuşumda farklı bir şeyler okuyorum. Sait abimin anarşist olduğuna karar verdim. Hem de ne anarşist biliyor musunuz?: kendisini anarşist sınıfına koymayacak denli anarşist. Herşeyi reddederek hiç bir sınıfa dahil olmayan anarşist. Trt Türk de kışın Mehmet Altan onu ve onun çemberinde Burgazada'yı anlatmıştı. O zaman kapalıydı evi. Sadece insanı anlatan canım öykücüm, bir hikayesi yüzünden mahkemeye verilmiş halkı askerlikten soğutuyor diye. Hangi öyküsüydü, unuttum valla. Ne çabuk unutuyorum, sinir oluyorum. Hah hatırladım, Semaver isimli öykü kitabından bir öykü.

Burgaz'da bir ya da iki yaz kalmışlığımız var. Küçüktüm, gene unuttum. Büyüdüm gene unutuyorum. Galiba en sonunda bunuyacam ben. Ordaki fotoğraflarıma bakıyorum da, vay beee diyorum, bu sen misin? Yine psikeart dergisine gelcem. Orda diyor ki, çocukluğunuz geçmişte kalmadı. O sizi bu hale getirdi ve siz ondan asla kopmadınız. Yaa lütfen “içindeki çocuğu çıkart” muhabbeti bitsin, ne biçim bir geyik bu. Çocuk ruhluysam çocuk gibiyimdir, değilsem olgun insan. Kaldı ki çocukken bile olgun davranan çocuklar görmüşümdür. Bereket ben hep çocuk ruhluyum. Seviyorum bu huyumu.

Zorba'yı nihayet okudum. Nasıl diyecek olursanız mükemmel ötesi derim. Yazmaya yelteniyorum, nasıl yazarım, nasıl anlatırım ben bunu, deyip kendimi çekiyorum.

Ama şunu söyleyiyim ki Kazancakis sanki A.Quin görmüş de öyle yazmış. Farklı coğrafyada, farklı zamanlarda doğmuşlar birbirlerini hiç görmemişler. Daha önce filmini izlemiştim. Kitabı okuyunca, amannn nasıl bir şey bu adam nasıl böyle rol yapmış dedim. Ve hatta Zorba'nın bölümlerini Quin'in sesiyle okudum. Tabii burda onu kim seslendirdiyse mükemmel olmuş. Okurken çiz, çiz çiz.

Gittim işin magazinsel boyutuna da baktım. Aslında bu tesadüfen oldu. Vikipedia dan bakarken, Quin'in on üç çocuğu olduğunu öğrendim. Bunların bir çoğu evlilik dışı ilişkilerinden. Adamı takdir ettim. Çocuklarını doğmaması için sevgililerinin üzerinde baskı kurmamış ve onlara sahip çıkmış. Şimdi bizim ülkedeki bazı şarkıcı markıcı takımının takındığı çocukları kabul etmeme durumu karşısında bravo dedim. Adamın karakteri de fotolarına bakınca "iyi be bu abi" dedittiriyor, iyi olmasa o kadar güzel Zorba olur muydu?

Sevgili günlük, -bu yazı günlük formatında oldu galiba.- Evet, öyle oldu. İyi de oldu. Bu kadar yeter, çok çenem açıldı.

Hadi eyvallahınız.

Menemen'e gidiyoz, gittik, geldik

Metro daha doğrusu izban olduğundan beri Menemen bize artık bir vagon uzaklığında.

Yağmurdu, şuydu, buydu bi sürü şey araya girince epeydir yakın çevre gezisi yapmamıştık. Siftahı Menemen'le açmaya karar verdik.

Menemen'in benim için şöyle bir özelliği var: yol kenarında olan bütün kasabalar, şehirler gibi insanın (benim) şehrin içine girip de gezme isteği uyandırmıyor. “eee geçtik ya, eee gördük ya, bundan daha başka ne olur ki? dedittiriyor. Sanırım böyle düşünmeme neden, memleketin şehir planlamasının, tek elden çıkmış gibi klişe; ortada bir cadde, sağlı sollu üçüncü sınıf apartmanlar, altında dükkânlar ve ne kadar küçük bir şehir olsa dahi, doğru dürüst bir park yeri bulamamaktan geçiyor.

Evet böyle ama. Zamanında kim bu şehir planlamasını yaptırdı ve onay verdiyse, şehirlerin ağzının içine takır takır yapmış.

O kadar gezmeyi sevdiğim halde, farklı bir şehir göremeyeceğimi bildiğimden aynımsı şehirlere gidince gıcıklarım hop oturuyor hop kalkıyor.

Hem bu Menemen'in kıyısından daha önce defalarca geçtiğimi söylemiştim değil mi? Evet! Sepetçilerinden sepet, çömlekçilerinden de çömlek almışlığımız vardı.

Şimdi bir şehre gittim, havası temiz, insanları mutlu, amcaları teyzeleri şefkat doluydu, ahhh bu iyilik ve naiflik sayesinde kalbimde milyoz kere kelebekler kanat çırptı yazısı yazmıcam. Gerçekler beni daha çok ilgilendiriyor. Doğruya doğru, eğriye eğri istikametinde gezi yazısı olacak.

Evetttt, metro ve izban'da anlatılacak ne var ki? Metronun hızlılığı, izbanının vagondan ziyade dalgalı bi denizde gemiye binmişsin gibi his veren hülyalı süratinden başka. Neyse ki acelemiz olmadığı için rahat rahat oturduk. Ta ki Egekent, Ulukent duraklarına kadar. Bundan sonra “acaba burası mı Menemen?” diye endişelenmedim değil.

Endişelerim yersizmiş. İner inmez canım çay çekti. “Offf bir çay bahçesi olsa da girsek” derken karşımıza çay bahçesi çıktı. Güzeldi. Ama servis can sıkıcıydı benim açımdan. Çay güpgüzel değil ama güzeldi işte. Çayı soğutarak içmeyi sevdiğim için, son yudumlarını da oldukça soğuttum. Aceleci garson son yudumlarımı içerken zebellah gibi başımda dikildi mübarek. Yuhhhh çektim mi? Tabii ki!

Sonra şehrin merkezine doğru yürüdük. Hiç sevmediğim üçüncü ve dördüncü sınıf apartmanları geçtikten sonra, çok sevdiğim yuvarlak köşeli mimariye sahip, 1950'li yıllardan kalma, iki katlı bir evin önüne geldik.

Bahçesindeki sarmaşık gülleri görünce gözlerime inanamadım. Bu güller gerçek mi? He valla gerçek. O zaman hemen fotoğrafını çek.

Sonra ilerledik durduk işte. Yani, kasaba olarak pek dikkat çekici bir özelliği yok. Kopi peyst şehir mimarisine doğrusu şaşırmadım. İnsan beklentisini düşürünce, gıcıklarımın hop oturur hop kalkması gibi bir durum bahis konusu olmuyor. Bu durum karşısında kayıtsız kayıtsız bakıyorsun.

O güzel evi biraz geçince çok güzel bir camii ile karşılaştım. Böyle büyük ve eski bir cami İzmir'de dahi yok.

Sanki bana kiliseden çevrilmiş gibi geldi. Üşendiğimden, Menemen'deki Yeni Cami ne zaman yapıldı, eskiden kilise miydi falan diye, gugıl hazretlerine sormadım.

Biraz ilerde koskoca bir parkla karşılaştım. Böyle denizi olmayan kara şehir ve kasabalarında parka çok önem veriyorlar. Eee ama yani, olması gerekir tabii. Kendi bildim bileli deniz kenarında yaşadığım için böylesi bir parkı Balıkesir Akçay'a çocukken tatile gittiğimizde görmüş, bana o zamanlar çok da sevimli gelmişti. Tabii devamlı yaşasam aynı sevimlilik devam eder miydi, tartışılır.

Yürüdük yürüdük, aslında o kadar da yürümedik. Neticede iki adımlık bir yer burası. Hemen bitiveriyor. Güzel bir yufkacı görünce hiç kaçırmadık tabii. Yöresel lezzetler ilgi alanıma giriyor.

Sonra et. Öyle çok kasap dükkanı var ki. Kafamı çevire çevire geçtim. Hayır pisliğinden falan değil, tam tersi çok temiz ve has gibi duruyordu vitrindeki etler, ama ben artık vejeteryan olduğumdan bakamıyorum. Aslına bakarsanız kokusu öyle güzel geliyor ki. Bir büfe vardı mesela, şehirde gördüğünüz nallı marka döneri satan yer gibi duruyor dekorasyon itibarıyla ama et kokusu nefis geldi. Nesli “yicek misin?” dedi. Ben “hayırrr” dedim. Yiyemem artık. Trak geldi bana. Bundan önce ne kadar çok karar vermiştim et yememeye de, sözümde duramamıştım. Şimdi kendiliğinden oldu. Bi Lusi ve Viki kızının dostluğundan, hayvanlara yapılan zulümden sonra sanki insan eti yiyormuşum gibi hissediyorum.

Şu şehirlerde ve kasabalarda ve köylerde vızztttt, vızzzttt diye sivrisinek gibi geçen garabet bir motosikletler var ya, onlara evvel ezel sinir oluyorum, bir psikopat resmen üstüme sürdü, eşşoğlueşşek. Bu toplumun ruh sağlığı bozuk, şiddet dolu. Artık bunun bana yansıması küfretmek şeklinde oluyor.

Immm unuttuğum bi şey var mı diye düşünüyorum şu anda. Tamam buldum: ne gerek varsa, iki üç metrelik yerleri telle çevirerek tavşan kafesleri yapmışlar. Hayır, ne gerek var buna. Şimdi sen hayvansever mi oldun, o hayvanları oraya tıkmakla. Yoksa çocuklara tavşan mı gösteriyorsun diye çok mu çocukseversin? Yedik!

Sanıyorum izban sayesinde buranın özellikle kasap ve mandralarının bilançosu olumlu anlamda hareketlenmiştir. Ben de vejeteryansam da vegan olmadığımdan, peynir meynir gibi şeyler aldık. 

Size de tavsiye ederim, yakınlardaysanız.

Brüksel’e gurme seyahatim

Yemek yemeyi çok sevdiğim için yıllar içinde damak tadım oldukça gelişti. Bunun sonucunda gurme oldum diyebilirim.

Rahatlıkla diyebilirim.  O kadar ki  Belçika’da düzenlenen “Geleneksel Füzyon Mutfağı Toplantısından” bu sene davet aldım.

Bu daveti almam geçen aya, yani Nisan ayına rastlar. Ne hoş bir tesadüf ki, doğum günümü de AB nin kalbinde, belki bir enginarın kalbinin tadına bakarken kutlayacaktım.

Uçak bileti, otel rezervasyonu işlemlerini halletmeden önce, kendime şık ve sade bir kıyafet edindim. Ne özenilmiş gibi ne de özenilmemiş gibi…

Bakın şimdi, bu iki arada kalınmışlık durumu bana yaşlı bir kadını anımsattı birden. “Kahven nasıl ossun, Tosun teyze” deyince, “ne şekersiz, ne şekerli” demişti. Evet Tosun teyze biraz ikircikliydi, hiç birşeye tam karar veremiyordu.

Sizler bilmezsiniz füzyon mutfağı da böyledir işte…

Ne pişmiş, ne pişmemiş,  tabakta ne var, ne de yok kıvamındadır yemekler. Daha çok yemeğin ana teması “yok” tur.

Rahat bir yolculuktan sonra Brüksel’e indim. Otele yerleştim ve füzyon mutfağından otlanacağımız restorana gittim. Restoran bir gökdelenin 16. Katındaydı. Aksi gibi hava oldukça yağmurlu ve gök gürültülüydü. Üstüm başım ıslanacak diye ödüm koptu. O yüzden taksiyle gittim.

Restorana çıktığımda çok aşırı rafine bir salonla karşılaştım. Çeşitli ülkelerden füzyon mutfağı gurmeleri karşılaştık. Kendi aramızda güldük eğlendik. Püsküvet yemedik, çünkü karnımızı püsküvütle şişirmek istemiyorduk.

Restoranın ana dekorasyon  rengi beyazdı. Bembeyaz masaya oturduk. Masayı böyle beyaz yapıyorlar ki, “şık yemekler” daha çok ortaya çıksın.

Dışarıda şimşek deli gibi çakmaya başladı. O arada dünyaca ünlü şefler sunuma başladı. Allahım nasıl şık yemekler onlar öyle, üzerinize afiyet. Bir minik yiyeceğin üzerinde, büyükten küçüğe doğru minik damlacıklar vardı. Ne yediğimi anlayamadım inanın.

Çünkü çok gökgürültüsü vardı. Korkudan, içimden Allahım ne işim var benim burada, neredeyim, kimim, nereden geldim nereye gidiyorum diye sorgulamaya başladım. Baktım o arada yemekler yenmiş, nefissss bulunmuş herkes ünlü şefleri alkışlama aşamasına geçmiş. Ben de bozuntuya vermedim ve hemen alkışlamaya başladım.

Oysa karnım deli gibi açtı. Buraya gelmeden once “elleri titrek, çatal bıçağı bi sağ eline, bi sol eline attıran “when I was Italy”  demekten başka bişi bilmeyen, kuru fasulye yedi diye, gözleri oynayan, kuzu eti diye gözleri dönen, yumruğunu sıkıp sıkıp, karşısındakine ayıp işaretler yapıyor gibi duran adama hıhhh diyordum.

Neyse geçelim bu adamı. Sonra bir yemek daha geldi. Bu yemek çiğ tanelenmiş mısırların üzerine konmuş, şaraba yatırılmış patates ve domates kurusundan oluşuyordu. Çok nefisti. Mısırın (darı demiyorum çünkü insan darı derken çok aşırı çirkinleşiyor, siz de demeyin lütfen)   çiğ mısırın üzerine konması ise tamamen renk uyumu açısındandı. Unuttum, bu yemeği yemeden önce şefler, tabaklarımıza oksijen sıktı. Böylece daha yemek canlı görünüyordu.

Tatlıdan önceki son yemeğimiz, 63 derecede pişmiş yumurtaydı. Bu neden 63 derecede pişiyor? Neden 65 derecede değil? Çünkü kıvamı öyle oluyor. Çünkü tabağa düştüğü sırada yumurtanın sarısı değil, önce akı düşüyor. Bu biz gurmeler için dayanılmaz bir manzara. Sırf bu gösteri anı için bile Brüksel’e gelinir. Yumurtanın tadı mı? Nasıl anlatayım, nasıl bilmem ki? Bu konuda, şu anda Tanzimat Edebiyatının süslü betimlemelerini kullanan, en ünlü edebiyatçısı olmak isterdim.

Biz her yemeği yedikten sonra, ünlü aşçılarımızı alkışladık. Onların ise ağzı kulaklarındaydı.

Yemeğin sonuna doğru gök gürültüsü kesildi.  Ben dahil bütün gurmeler ayrılmak istemiyormuş gibi duruyorduk.

Ama ayrıldık. Dışarı çıktığımda hava açmıştı. Güneş yoktu ama en azından yağmur yağmıyordu, hele hele gök gürültüsü hiç yoktu.

Hemen oradan bir markete gittim. Battal boy patates cipsi, kola ve koca bi bitter çikolata aldım.

Elimde patates cipsi bi yandan yiyip, bi yandan etrafı süzerek şehri dolaştım.

Güzel bi gurme seyahatiydı.

Duyarsızlara empati dersleri olmalı

                                Bu fotoğrafı facede gördüm. Kahretsin.

                                         

Orhan Pamuk'un İstanbul isimli “hatırlarını ve şehri” anlattığı kitapta, 16. yüzyılda bir belediye başkanının, adamın birinin sırtına hatırı sayılır bi yük yükleyip, bir ağaca bağladığından bahsediyor.

İçimden neden ki, diye sorduğumda,  at arabasıyla yük taşımacılığı yapan adamın, sırtında yüküyle hayvanı bir ağaca bağlayıp, kendisinin de karşıdaki bir kahveye gidip kumar oynamasının neden olduğunu yazıyor.

İçimden “ohhhh iyi yapmış” dedim. Ruhuna methiyeler ekledim o belediye başkanının.

Bir ağaca, atı yüküyle bağlayıp, kendisi kumar oynuyorsa bu adamda empati duygusu gelişmemiştir. Bu duygunun eskaza gelip yerleşeceği de yok. Belli ki hödüğün teki. En iyisi duyguyu içine sokuvermek.

Evet bu kısasa kısa değil, empati duygusu verme çalışmasıdır.

Şimdi sabah sabah da bi manyak adamın deli gibi içtikten sonra, bi ağaca toslamış. Bunda iyi taraf kimseye bir şey olmaması. Kötü taraf ise ağacın gördüğü zarar. Yahu bakar mısınız, bu körkütük adama da bir şey olmamış. Bugün trafik canavarı dediğimiz herifler, içerler içerler, kendilerinden başka herkese zarar verirler. Kiminin ölümüne, kiminin yaralanmasına neden olur.

Madem içiyorsun iç, zıbar sonra da. Ne bok yemeye araba kullanıyorsun.

Sallandırcaksın Taksim Meydanı'nda demeyeceğim. Bascaksın 1.500 tl ceza, bak içtikten sonra araba kullanıyor mu?

Herkes her istediğini yapıyor. “Mala geleceğine, cana gelsin” deyimi ilke edinildiğinden (hayır deyimi yanlış yazmadım) hareket serbestisi olan bi ülkede yaşıyoruz.

Bu sorumsuzluğu yapan hiç ceza almıyor, sorumsuzluğun bedelini ödeyen ödediğiyle kalıyor.

Bu böyleyken böyle olduğundan, hayvana hiç bir şekilde önem verilmediği gibi, kimileri bu olanlara ebleh ebleh “ehe ehe ehe” diye gülüyor.

ASM ==> Açılımını yüksek sesle yapabilirsiniz.

Not:
Merhaba

Baharın gelmesiyle birlikte, Konak Meydanında Bahri Baba metro çıkışında, semt pazarlarında ve okul önlerinde civciv satışı yapılıyor. Bu konuyla ilgili bir zabıta görevlisini uyardığımda bana cevabı "alaylı şekilde gülümsemek" oldu! Üstelik onlarca zabıta memurları sadece Konak Meydanı girişinde öbekleşmiş kıraathane havasındalar. Hiç bir şekilde denetim göremiyorum. Pet shop larda hayvanların tuvalet ihtiyacı oluşmasın diye, yemek ve su vermeden daracık kafeslere kapatılarak eziyet ediliyor. Biliyorsunuzdur; geçtiğimiz günlerde İstanbul Kadıköy Belediyesi bu konuyla ilgili denetim yaptı ve usule aykırı satış yapan pet shop lardan hayvanları topladı.  İzmir'de civcivlerin bu şekilde satışı ve canlı hayvan satışı yapılan yerlere hiç bir denetim yapılmayacak mı? Lütfen bu konuyla ilgili belediyenizin duyarlılığını rica ediyorum. 

Bu notu da Konak Belediye Bşk. Hakan Tartan'ın sayfasına mesaj olarak gönderdim. Bakalım sonuç ne olacak?

Polis Okullarına Acilen “İleri Ceviz Kırma Tekniği” Dersi Eklensin

Dün yolum kuruyemişçiye düştü. Düştü derken, tesadüf eseri demek istemiyorum. Özgür irademle gittim.

Önümdeki müşterilerin işinin bitmesini beklerken, kuruyemiş denen güzellikleri gördüm. Gözlerim sıkı bir eleştirmen gibi hepsini taradı. En güzel ve en faydalı kuruyemişin ceviz olduğuna karar verdim.

Aynı zamanda da şeklen ne kadar da ilginç bir oluşum olduğuna. Başka bir meyve var mıdır ki; insan beynine benzesin.

Sonbaharda kabuklu taze ceviz yemeye bayılırım. Gelin görün ki; sonbahar mevsimi aynı zamanda nar mevsimi de olduğundan cevizle birlik olup ellerimi kapkara yaparlar. Ben de “amannn olursa olsun, ne yapayım?” der, aldırmam.

Şimdi size ceviz kırma teknikleri hakkında brifing vermek istiyorum. Burada asıl önemli olan, cevizin kabuğunu orantılı güçle kırıp, içindekine sağ salim kavuşmaktır.

Onun için bu kırma işlemini asabiyetten uzak, huzurlu bir günde yapmalısınız. Zira cevize öyle “baammm” diye vurduğunuz anda cevizin yağını çıkarıp, meyvesini kabuklara yapıştırırsınız. Bu ise daha da sinirlenmenize sebep olur.

Neyse ki ceviz kırma aleti almıştım geçtiğimiz yıllarda. Ama onda da gücün orantısız olmayacak. Her işte orantısız güçten fazlasıyla sakınırım. Hep onu derim; orantılı güç her şeye faydalıdır, diye!

Neyse gelelim ceviz kırma meselesine. Niçin bunun üzerinde bu kadar duruyorum: Çok basit; güzelim meyveyi heder etmemek için.

Aslında bu ceviz kırma hadisesinde erkek cinsinin daha başarılı olacağını düşünüyorum. Zira erkek kadından fiziksel olarak –bakın fiziksel olarak diyorum- daha üst konumda olduğu için, evrimleşme süresince gücünü de kontrol etmeyi öğrenmiş, zaman içinde gücünü kontrollü ve dengeli kullanır olmuştur. Bunun tersi durumlarda, cevizi kontrolsüz kıran erkeğin henüz evrimleşemediğini ama evrimleşme süreci içersinde olduğunu anlayabiliriz. Allahtan ümit kesilmezmiş!

Kadınsa fiziksel güçten ziyade, aklıyla hareket ettiği için gücünü kontrol edemez. Ya gereğinden fazla güç harcar ya da gereğinden az. Bu da cevizin meyvesine ulaşırken kadının stres yaşamasına neden olur.

Cevizin ideal ölçülerde iki parça halinde çıkması gerekirken, küçük küçük ufalanarak çıkar. Bu durum kadında asla umutsuzluk yaratmadığı gibi aklını hemen devreye sokarak, şahane bir oluşum olan “cevizli tarator” tarifini yaratıp afiyetle yer ve aile efradına ve misafirlerine gururla sunar. Tarifi merak ediyorsanız bknz. Sonsuz bilgi kaynağı = internet.

Yine yine yeniden tekrarlıyorum kadın aklıyla hareket eder, erkekse nihayet evrimleşme sürecinden geçtiği kontrollü gücüyle. En azından biz böyle olanları makbuldür, diyoruz.

Son günlerde polisin yaşattığı kontrolsüz güç olayı var ki; fecaat bir şey. Protestocu öğrenciler dertop edilip , biber gazı sıkıldı. İnanın televizyonda izlemek bile içime hafakan ruhu çökmesine sebep oldu. Bu kadar da kontrolsüz güç olmaz ki.

Düşününce insana şaka gibi geliyor. …. ama değil.

Gerçeğin daniskası.

Acaba, polis teşkilatına girerken, pratik olarak ceviz kırma sınavı yapılsa nasıl olur? Yine düşününce kendimi tebrik edip, süper olur diyorum. Cevizin meyvesini iki parça halinde çıkaran polis adaylarının kontrollü ve dengeli güç kullanacağını düşünüp, yüreğim ferahlıyor vallahi.

Sonra da polis akademilerinde uygulamalı olarak “ileri ceviz kırma teknikleri” dersi verilmeye devam edilmeli, diyorum, kontrollü ve orantılı güç kullanımı bağlamında.

Son bi not: Ceviz gerçekten de çok faydalıdır. Kolesterol falan düşürür. Daha ne faydaları var diye sormayın bana; ukalaca sonsuz bilgi kaynağına bknz, ulşnz diyorum da başka bir şey demiyorum.

Geeellll aaabbla geelllll, çoccuğuna oynamalık civvvciivvvv

Dün akşamüzeri Konak Meydanı'ndaydım. Bunda olağanüstü bir şey yok diyebilirsiniz.
Hayır, var. Normal görünen, olağanüstü bir durum var. Belediyemiz sayesinde kendimi bir anda Hindistan'a gitmiş gibi hissettim. Şimdi nerden baksan bir dünya yol parası vereceksin, sonra oteli ıvırı zıvırı var. İçimden teşekkür ettim, belediyeye...
Konak'ta, metronun Bahri Baba çıkışında karton kutu içinde üstü üste civcivler satılıyordu.
Ay ne güzel, ne güzel. 
Girişimci ruhlu kişiler çocukları düşünmüş, tanesi 1 tl den boyasız, organik civciv satıyorlar.
Düşünceli anneler de, "hadi bakiim çocummm, seç hangisini istersen" diye, çocuğuna uygun hayvan alıyordu.
İstediği kadar mıncıklasın, kanadını, tüyünü koparsın. N'apcak artık fedakar kadın, yerdeki pislikleri bir noktaya kadar silecek.
Eee fadakarlık da bir yere kadar. Çocuk bütün sadist eğilimlerini civciv üzerinden gerçekleştirdekten sonra, civciv sağ kalırsa, yeterince büyüdükten sonra sokağa salarlar.
Belki de yabancılık çekmesin diye, Konak Meydanı'na sokak köpeklerinin yanına bırakıverirler.
Bu aşamada çocuğun psikolojisi ne olur? Bir canlıya karşı empati geliştirmesini bekleyebilir misiniz?
Sokak köpekleri için bir şey söylemek istemiyorum. Belediyelerin onları kaldırmaları demek, ne demek? Uyutulmaları demek.
Pet shoplardan obje olarak alınan kedi köpeklerden sonra, her bahar bu civciv satışı tekrarlanıyor.
Bunu sadece bizim belediye için söylemiyorum. Bütün şehirlerde uygulanıyor.
Evet, uygulanıyor ama bunun denetçisi kim? Zabıta değil mi? 
Denetimsizlik o kadar had safhada ki, nete "zabıta ne iş yapar?" diye girdiğimde, nasıl zabıta olursunuz gibi yazılar çıktı.
Bu renkli civcivlerse Gaziantep'te satılıyormuş. Kesinlikle boyama değilmiş. "Asrın mucidi" yumurtalara boya enjekte edip, civcivlerin yumurtadan böyle çıkmalarını sağlıyormuş.
Bu ülkede hayvan hakları diye bir şey yok arkadaşım. Bazen bana da diyorlar ki, insan hakları var mı?
Hayvan hakları gerçekleşmiş olsa, insan hakları çoktan gerçekleşmiş olurdu.
Sonra bir de tuttururlar, "biz AB ye 1950 yılında başvurduk" Letonya'yı bile aldılar da, bizi hâlâ almadılar. (Letonya bizden çok düşük bir ülke. Hemen burnunuzu kıvırın.)
Acaba ne zannediyor ki; banka kuyruğuna girmiş emekli adam mı? "De getsene sen lan, sıranın sonundaydın, seni içeri alıyorlar ben giremiyorum, banane sıra benim, sıra benim."
Almasınlar zaten, almasınlar. Hangi şartta, hangi insan hakkında, hangi hayvan hakkında bizi alacaklar ki? 
Bütün siyasi parti yöneticileri, fikirde ayrı, yönetimde aynıysa, canlıya beş para değer vermiyorsa, her şeyi şekilden ibaret yapıyorsa, girmeyelim arkadaş.
Hakkımız yok.

Yüreğim midemde

İnsanın midesi ile kalbi arasında çok sıkı bir bağ var.
Artık, ya da hep öyleydi de, ben yeni fark ettim ki; bazı insanları, söylediklerini, söylemediklerini, duruşlarını, yaptıklarını, riyakarlıklarını, samimiyetsizliklerini, küçük hesap peşinde koşmalarını, sadistliklerini, hamlıklarını,  faşistliklerini, pisliklerini, aşırı temizliklerini, yalakalıklarını, onursuzluklarını, ahlak kumkumalarını, yargıçları, zangoçları, aşk satanları, aşk alanları, ve bir yığın insanı, söylediklerini değil de, satır aralarını okumaya başladığım günden beri, kalbim sızlamıyor. 
Sadece midem bulanıyor, buruluyor, eziliyor, ekşiyor.
Sadece yoğun bir bulantıdan başka hiç bir şey hissetmiyorum.
Sanırım kalbim paraşüt takıp, gizlice mideme yumuşak iniş yaptı. Şimdi iki organım paralel hizmet ediyorlar beynime.